Birtingur - 01.12.1955, Qupperneq 35

*
Tvær leiksýningar
KJARNORKA OG KVENHYI.LI
gamanlcikur í 3 þáttum eftir
Agnar ÞórÖarson, leikstjóri Gunnar R.
Hansen, sýnt í Iðnó.
Lcikurinn fer fram nú á tímum, einhversstaðar fyrir
austan fjall og í Reykjavík. Aðalpersónur: Þorleifur al-
þingismaður Ólafsson (Þorsteinn Ö. Stephensen), Karítas
kona lians (Guðbjörð Þorbjarnardóttir) Sigrún, dóttir
þcirra (Helga Bachmann),Sigmundur bóndi Jónsson (Brynj-
ólfur Jóhannesson), Dr. Alfreð (Arni Tryggvason), Valdi-
mar stjórnmálaleiðtogi (Einar Þ. Einarsson) og flciri koma
einnig við sögu, þótt ekki skuli þeir taldir hér,
Gangur leiksins er sá, að íslenzkur svikahrappur frá
Amcríku sem kallar sig doktor þykist finna úranium í
landi bónda nokkurs fyrir austan fjall. í þessu sjá menn
mikla gróðavon, og á þetta því að fara mjög leynt í fyrstu.
Þingmaður bónda, Þorleifur Ólafsson, reynir að hafa af
honum jörðina með klókindum og gylliboðtim, en bóndi
þvxlist fyrir, þótt lengi sé hann á báðum áttum. Loks
komast svikin upp og „doktorinn" hverfur af landi burt,
eftir að vera búinn að hafa stórfé af þeim sem tóku
hann trúanlegan, og ofan í kaupið hefur hann svo gert
dóttur þingmannsins barn. Sú hin sama yfirgefur síðan
heimili sitt og leitar athvarfs hjá bóndanum, eftir að
hafa tekið út mikinn og óvxntan sálarþroska.
Þorleifur alþingismaður er maður göfugra lntgsjóna (i
orði) dundandi við málaralist með hliðsjón af póstkortum,
algjör þolandi í öllum hluturn, þótt gefið sc í skyn, að
hann ali með sér (óraunhæfan) uppreisnaranda (stóð einn
uppi i hárinu á Valdimar, þegar hinir lúffuðu, eins og
liann er látinn segja). Erfitt cr að sjá, að liann húi vfir
nokkurri metorðagirnd.
Hæpið er að mcnn af þessari sálargerð sitji á
þingi. Hins vcgar gæti maður átt von á að hitta
þá í lítið áberandi en vellaunuðum bittlingum, þar
sem þeir væru þá kannski jafnfraint notaðir til ein-
liverra skítverka í laumi. Stórum þinglegri persóna cr
stjórnmálaleiðtoginn Valdimar. Þetta mundi kannski ekki
koma svo mjög að sök, cf þingmcnnska Þorlcifs væri ekki
sá punktur í uppistöðu leiksins sem allur gangur lians
miðast við, hið þjóðfélagslega akkeri hans. Óh'kindi þess-
arar þingmennsku valda sennilega mestu um það, að ekki
svíður undan ádeiluskeytunum, og þar mcð er lcikritið
orðið að farsa.
Enginn má þó skilja þetta svo , að farsar geti ekki
einnig vcrið góðir, og sem sh'kt er leikritið skemmtilegt
og vel þess virði að á það sé liorft.
Höfundi er enn fremur ósýnt uin að gera cftirminnilegar
replíkur, og mikið vatnsbragð er að sumum bröndurunum,
cins og t. d. þeirri liypotetisku fyndni, að Kleppur ráðist
á Elliheimilið, enda hef ég höfundinn grunaSan um að
Úr leikritinu Kjarnorka og Itvenhylli
(Þorsteinn Ö Stephensen og Helga
ISachmann).
33