Freyr - 01.03.1981, Side 20

hugmynd Guðmundar Jóhannes-
sonar ráðsmanns á Hvanneyri.
Flórinn er eins metra djúpur og ég
tæmi hann tvisvar á ári, á haustin
og síðla vetrar, í mars eða apríl,
þannig að tómt sé fyrir sauðburð.
Svona skurðflórar njóta ekki
framlags á við vélgenga kjallara,
vegna þess að rúmmál þeirra er
lítið, en ég tel hins vegar eðlilegt að
miða framlagið við fjárfjölda, en
ekki lofthæð í kjöllurum.
Þegar ég byggði leist mér heldur
ekki á vélgengan kjallara. Mér
fannst burðarvirki grindanna svo
veikt. Ég spurði starfsmann
Teiknistofu landbúnaðarins, hvort
grindurnar hefðu nægilegt burðar-
þol til að nota þær sem rétt og sem
væri troðfyllt af fé. Sá sem ég talaði
við, kom af fjöllum og spurði:
Gera menn það? Síðan ég byggði,
hefur þetta breyst. Nú er farið að
steypa bita og rimla og nota í stað
timburs í fjárhúsgólf.
Tæming?
Ég moka út með sérstakri skóflu
sem fest er neðan í ámoksturs-
tækin. Ég get hvort sem er ekið inn
og bakkað út eða öfugt. Úr skó-
flunni tæmi ég svo beint í dreifara.
Er það tryggt að þú getir dreift í
mars eða apríl?
Ég hef töluvert svigrúm með það
og ég þarf ekki að bíða eftir að allt
fyllist. Ég hef þar að auki nokkurn
gálgafrest með því að taka upp
grindurnar og troða taðið niður.
Það gefur mér um hálfan mánuð.
Snjóar eða ótíð hafa ekki komið að
sök fram að þessu. Ég er um 3'h
tíma að moka úr krónni og dreifa,
en í krónni eru 55 ær og ég er
ánægður með þetta fyrirkomulag.
Víkjum þá að riðunni. Hvenær
varðst þú fyrst var við hana hér?
Eftir sláturtíð í október 1978 lóga
ég veturgamalli kind, sem mér
fannst óeðlileg án þess að hugsa
Nýja íbúðarhúsið og gamli bcerinn í Hofstaðaseli. (Ijósm. M.E.)
frekar um það, hvað að henni væri
og alls ekki að hún væri með riðu,
þótt ég telji núna líklegt að um riðu
hafi verið að ræða. í byrjun janúar
1979 lóga ég tvævetlu, sem mér
fannst líka óeðlileg. Ég aflífa hana
í samráði við dýralækni og sendi
sýni að Keldum og fæ þá staðfest
að um riðu sé að ræða. Síðan hef ég
misst sjö kindur fram á þennan dag
eða alls níu.
Ágerist veikin?
Nei, árið 1979 missi ég sex ær, en í
ár tvær. Þar af önnur sex vetra sem
ég lóga í janúar og hin veturgömul,
sem ég farga snemma í október.
Hefur þú hugmynd um, hvernig
riðan barst í fé þitt?
Nei, en það eru óteljandi leiðir
sem þetta getur hafa borist og ég
get ekki greint eina ástæðu frekar
en aðra, þó hafa þrjár ær af þeim,
sem ég hef lógað verið undan ám,
sem ég rak á afrétt í það eina skipti
sem ég hef rekið þangað, en að
öðru leyti hefur féð gengið í
heimahögum. Riða er hér á næstu
bæjum og riðufé kemur fyrir í
göngum og réttum og oft þarf að
hjálpa því til byggða. Ég vann eitt
haust á sláturhúsi síðustu vikuna í
sláturtíð við fláningu á fullorðnu
fé. Þá var slátrað riðufé án þess að
maður hefði hugmynd um það.
Hvernig á maður, sem vinnur við
að flá riðukind að fyrirbyggja það
að bera þetta heim með sér? Nú
svo kaupir maður slátur, hausa og
annað, sem getur verið af riðubæj-
um.
Hvernig telur þú að eigi að bregð-
ast við þessu bæði hjá þér og á
þessu svæði?
Fyrir hvern og einn er um að gera
að tína úr grunsamlegar kindur og
aflífa þær um leið og fyrstu
einkenni sjást til að fyrirbyggja,
eins og hugsanlegt er, dreifingu
smits. Ég held að áframhaldið
hljóti að vera í sama dúr fyrir
heildina. Riðusjúkt fjárbú, sem er
skorið niður, hættir þar með að
smita út frá sér.
Ef gripið er til niðurskurðar,
hlýtur það að verða gert í samráði
við dýralækna og aðra kunnáttu-
menn. Síðan þarf að sótthreinsa
eins og hægt er. Ábyrgir aðilar, t.
d. Sauðfjársjúkdómanefnd, hlýtur
að verða að grípa þarna inn í og
stjórna þessari varnarbaráttu með
það í huga að vinna bug á þessu og
hafa trú á því, sem þeir eru að gera.
Tilraunir manna hér til að kaupa
líffé sitt úr hverri áttinni eru stór-
varasamar. Menn lifa í þeirri von
að nýja féð smitist ekki. Hins vegar
rásar þetta fé vítt um og heimtist í
180 — FREYR