Heimilisritið - 01.06.1950, Blaðsíða 6

Hann lagði þykka og hvíta hönd-
ina á bak hennar, og rak snjáldr-
ið ofan í mjúkt og ilmandi hár
hennar.
Rósa kipptist við. Viðbjóður
skein út úr augum hennar, en
hún duldi það, þótt andlitið væri
fölt af gremju og ótta. Hún stóð
snögglega upp, gekk að glugg-
anum og honfði út á götuna, sem
var iðandi af lífi.
Hún varð að gera eitthvað til
að bjarga föður sínum. En hún
vildi ekki selja sig. Faðir hennar
mundi líka heldur vilja tapa
öllu en hafa slíkt á samvizkunni.
En hvað gat hún gert? Gat hún
ekki leikið á bankastjórann? Sá
ætti fyrir því. Útlifaður kvenna-
bósi og fylliraftur. Engin vélrit-
unarstúlka tolldi hjá honum
lengur en tvo, þrjá mánuði. Hún
hafði tekið stöðuna aðeins vegna
kaupsins, sem var mjög hátt. Svo
var líka gott að kynnast svona
áhrifamiklum mönnum, en þau
kynni yirtust bara þurfa að vera
óþægilega náin, ef þau áttu að
bera einhvern árangur. — Hún
horfði enn um stund út um
gluggann. Óljós hugmynd var
að fæðast í huga hennar, og allt
í einu varð henni ljóst, hvað hún
átti að gera.
Hún snéri sér hægt að banka-
stjóranum og sagði:
„Ég veit vel, hvað þér viljið
að ég geri. Ég er tilbúin að
semja — en ég set þrjú skilyrði.11
Bankastjórinn átti ekki von á
svona skyndilegri breytingu.
Hann ýmist roðnaði eða fölnaði,
fitlaði við hálsknýtið sitt og
tautaði eitthvert óskiljanlegt
þvaður.
En Rósa var í essinu sínu. Hún
hélt einbeitt áfram.
„Jæja, herra bankastjóri.
Standið ekki þarna og tvístigið
einsog fermingardrengur — vilj-
ið þér semja?”
„Kæra Rósa, en þér meinið
ekki . . . sjáið þér . . . rómantík
. . . vín og dans . . . fyrst verðum
að, að fara eitthvað og skemmta
okkur ... svo á eftir ... ég ...“
„Nei — enga rómantík. Ef þér
viljið mig ekki einsog ég á að
mér að vera og ófulla, þá ...“
„Jú, jú, elsku hjartað mitt,
ég þrái þig af öllu hjarta. Þú ert
dásamlegasta kona, sem fyrir-
finnst undir sólinni, ó — óh . ..“
Rósa hallaði sér aftur á bak
og studdi höndunum á glugga-
kistuna. Allur líkamsvöxtur
hennar kom greinilega í ljós
Fannhvítur háls, stinn og kúpt
brjóst, ávalar og þéttar mjaðm-
ir, bogadregnir kálfar og há og
sveigjanleg rist. Aumingja Ham-
ar varð allur sjóðheitur við að
horfa á þennan girnilega vöxt.
Hann hafði aldrei séð hana í
svona stellingum. Hann logsveið
allan af bríma.
4
HEIMILISRITIÐ