Heimilisritið - 01.06.1950, Qupperneq 10

líin leiðin til þess að gera sér
ljóst kynferðisvandamál ógiftra
kvenna er sú, að' taka dæmi úr
skýrslum sérfræðinga, lækna og
sálfræðinga. Af þeim þúsundum,
sem fyrir liggja, verða hér nefnd
fimm dæmi um ógiftar konur,
konur, sem ekki þekkja hverja
aðra, en búa þó örskammt hver
frá annarri í miljónaborg. Kluklc-
an 2,30 um nótt, einmanalega
vetrarnótt, sitja þær allar uppi
og leggja fyrir sig ákallandi
spurningar.
Jafnhliða þeim vandamálum,
sem hér um ræðir, eiga þær all-
ar ýmislegt annað sameiginlegt:
nokkuð gamaldags uppeldi, meiri
menntun heldur en gerist og
gengur, fagurt útlit og vöxt og
hreinlega vinnu. Við getum
nefnt þær Ann, Peg, Ellen, Doris
og Barbara.
Sjötta konan, Catherine, svaf
værum svefni. Engin vandamál
varðandi kynferðislífið' ásóttu
hana, því hún hafði látið skyn-
semina vísa sér veginn gegnum
hið vandrataða völundarhús,
unz hún kornst að raun um,
hvernig hún gæti lifað lífinu án
þess að finnast hún missa ein-
hvers; og nú hélt hún áfram á
þeirri braut, óhikað. En Cat-
herine liefði sjálfsagt hlegið að
þeirri hugmynd, að hún gæti
leyst slíkt vandamál fyrir nokk-
urn annan. Og í rauninni er ekki
hægt að' leggja öðrum stúlkum
það ráð, að fara sömu leið' og
hún, nema aðstæður þeirra séu
athugaðar, hverrar um sig.
1. dœmi: Ann. Maðurinn. sem
hún hafði valið sér, var farinn
frá henni fyrir nokkrum mánuð-
um. Ennþá minntist hún þess
dags, er hann sagði henni með
hikandi og sárbitrum orðum, að'
konan sín væri að koma heim
aftur af liressingarhælinu, sem
hún hefði verið á í tvö ár. Og
börnin þeirra voru líka að koma
heim, þaðan sem þau höfðu ver-
ið, frá afa og ömnm. Vissulega
gat Ann skilið, að héðan í frá
átti hann heima hjá fjölskyldu
sinni. Og hann var viss um, að
hún, sem hefði gefið honum svo
mikla hamingju, myndi nú að'
lokum gefa sér hina síðustu gjöf
— skilning.
Og það hafði hún gert, grát-
andi, rétt eins og ástfangnar kon-
ur jafnan gera. A þennan hátt
átti viðskilnaður þeirra að vera:
engin illyrði, engar skammir. Að-
eins hafði eitthvað farið öðru-
vísi en það átti að fara. Þetta
var þó því miðúr ekki endirinn.
Hún hafði byrjað eitthvað, sem
hún gat ekki endað.
Ann var 32 ára og í íullum
blóma. Og nú, klukkan 2,30 um
nótt, viðurkenndi hún það fyrir
sjálfri sér, sem hún myndi aldrei
viðurkenna um hábjartan dag-
8
HEIMILISRITIÐ