Heimilisritið - 01.06.1950, Side 21

Preslurinn og stígvél hans
Úrvalssaga ejtir George Bellairs
Allir, sem þekktu séra Jósep
Dagnet, prest í Issy-en-Vilaine,
voru á einu máli um það, að
hann væri heilagur maður. Þetta
var svo augljóst, að' jafnvel ná-
grannaprestur hans, sem var þó
orðinn önugur og beiskur í lund
af að gæta sérstaks matarhæfis
vegna sykursýki og af að gæta
sinna guðlausu sóknarbarna, við-
urkenndi þetta og sagði, að séra
Dagnet mundi sjá guð, því að
hann væri hjartahreinn.
Séra Dagnet átti enga fjár-
mun'i, því að hann gaf allt, sem
honum áskotnaðist hinum þurf-
andi og þurftarfreku í hjörð
sinni. Þetta athæfi var nú hreint
ekki að skapi Ursúlu, ráðskonu
hans, en hún var húsbóndaholl-
ustan sjálf og sagði aðeins við
sjálfa sig, að fífl og peningar
yrðu jafnan fljótlega viðskila, en
við aðra sagði hún, að presturinn
réði því líklega sjálfur, hvað
hann gerði við eigur sínar.
Presturinn var alltaf sóma-
samlega til fara. Ursúla sá um
það. Á hverjum föstudegi, þegar
hann borgaði henni vikukaupið,
herjaði hún út tuttugu franka í
ofanálag og faldi þá á stað, sem
hún ein vissi um. Með þessum
sjóði hélt hún við hempum og
nærfatnaði prestsins, annars
mundi hann hafa stigið í stólinn
í gauðslitnum görmum.
Einn daginn sást presturinn á
gangi um sóknina á sandölum.
Þetta vakti mikið umtal og jók
enn á hróður hans.
„Ilann hefur gefið stígvélin
sín einhverjum fátækum“, sagði
ekkja, sem hafði lifað árum sam-
an á gjafmildi hans, og saga
þorpsins varð enn einu góð'verk-
inu ríkari.
En málið var nú ekki alveg
svona einfalt. Djöfullinn freistar
einfaldra sálna með einföldum
meðulum, og litlu munaði, að
honum tækist þarna að afvega-
leiða góða sál og steypa henni
í glötun með tilstyrk Péturs
nokkurs Alzani frá Provence.
heimilisritið
19