Heimilisritið - 01.06.1950, Side 26

skrúð'ann og arkaði af stað með
piltinum. Fólkið, sem var að
vinna á ökrunum og vissi,
hverra erinda hann fór, hætti
störfum. Karlmennirnir tóku of-
an og konurnar hneigðu sig, um
leið og náðarmeðulin voru borin
fram hjá. Stígvélin prestsins
tindruðu og' stungu í stúf við
hempuna, sem sýndist nú vera
grænleit og snjáð við saman-
burðinn. Og stígvélin fylltu huga
liins heilaga manns veraldleg-
um liugsunum. Vitry gamla var
aftur komin úr allri hættu, þeg-
ar sálusorgari hennar kom, og
var að rífast við lækninn um
það', livort ekki væri hollt fyrir
hana — 87 ára gamla — að éta
kanínusteik.
Seinni part dagsins fór prest-
urinn í barnaskólann til eftirlits,
eins og hann var vanur að gera
einu sinni í viku. Hann sat þarna
með krosslagða fætur frannni
fyrir krökkunum í andrúmslofti,
sem var þrungið grænsápuþef,
svitalykt og tóbakseimi eftir
stjórnmálafundinn kvöldið áð-
ur, og hugur prestsins beindist
allur að því, sem mestan ljóm-
ann bar í þessari drungalegu
stofu, nefnilega stígvélunum
lians. Hann hlustaði á kennsl-
una, og loksins reif hann sig með
erfiðismunum upp úr dáleiðslu-
mókinu, sem hann hafði komizt
í við að' horfa á ljósglamþkna
fyrir framan sig, og fór að spyrja
börnin út úr fræðunum og öðr-
um námsgreinum.
Svona leið dagurinn. Þorps-
búar, sem mættu prestinum,
tóku eftir því, hve mjög hann
var annars hugar. Fullorðna
fólkinu þótti sem liann væri ekki
með sjálfum sér, og unglingun-
um fannst hann ekki eins blátt
áfram og þægilegur og vant var.
Hann var með hugann við ann-
að, þó að hann vissi ekki glöggt
um það sjálfur.
Að áliðnum degi labbaði liann
niður í fjöru lesandi brevíaríum,
og það brá fyrir glampa af stíg-
vélunum út undan bókinni.
Fiskimaður einn, Serreau að'
nafni, var í þann veginn að
leggja frá landi á bát sínum til
þess að vitja um humranetin.
„Kemur þú með, faðir?“ kall-
aði hann, og presturinn flýtti sér
upp í bátinn til hans.
Þegar svona stóð á, var hann
jafnan vanur að skeggræða um
sjómennsku og veiðiskap, og jók
það mjög á vinsæld'ir hans með-
al fiskimannanna, en þetta gat
hann með engu móti nú, því að
sólblikið' frá sjónum safnaðist að
fótum hans og lagði liald á hugs-
anir lians.
Serreau kom að landi í rökkr-
inu og gaf prestinum einn hum-
ar í kvöldmatinn.
„Það er eitthvað að prestin-
24
HEIMILISRITIÐ