Heimilisritið - 01.06.1950, Qupperneq 30

alveg upp undir þakið — og
hann hafði með köldu blóði
tekið hin dýrmætu rannsóknar-
tæki hans með sér — og farið
leiðar sinnar! Án þess að hlusta
á skýrin'garnar á því, sem fram
fór í þessu fátæklega risher-
bergi — án þess að segja eitt
orð — bara farið!
Varlega opnaði aðkomumað-
urinn hurðina, sem var fyrir
endanum á hinum langa gangi,
sem var á 1. hæð, hér var her-
bergi, sem sneri út að götunni
— þarna sýnilega gestaherbergi
.... en það var svefnherbergið,
sem hann leitaði að —!
Stóri skrokkurinn í hinni í-
burðarmiklu hvílu, bærði ekki
á sér . . gúmmískórnir og
þykku teppin gáfu ekkert hljóð
frá sér.
Hversu oft hafði hann ekki
í skelfingu sinni, hugleitt þetta
augnablik! Hvert fótmál —
hverja hreyfingu!
„Nú ert þú þjófur, David
Heram“, sagði hann við sjálfan
sig. „Þú ætlar að stela lyklum
þessa sofandi manns — læðast
niður og opna peningaskáp hans
og birgja þig upp af því, sem
þú getur klófest!“
En undireins þagnaði sam-
vizka hans. Hann ætlaði að
stela, já, það var satt. En hann
ætlaði bara að kaupa sér nýtt
efnarannsóknartæki ... og þeg-
ar uppfinningin væri tilbúin,
ætlaði hann að senda þá pen-
inga, sem hann kæmist yfir í
nótt á óheiðarlegan hátt, aftur,
undir dulnefni.
Augu hans leituðu fyrir sér
í myrkrinu ... þarna hékk jakk-
inn ... skyldu lyklarnir vera í
vasanum —? Hendur hans þukl-
uðu á flíkinni — nei. Þá lágu
þeir að líkindum í náttborðs-
skúffunni ...! Fjandans ólukka,
það var svo nálægt höfðalagi
sofandi mannsins, að hann vildi
helzt forðast það. Hann lagðist
á hnén, og skreið varfæmislega
áfram ... rétti sig upp — fann
skúffuna og dró hana lítið eitt
út ... Jú! Fingur hans snertu
kaldan málm lyklakippuhrings-
ins!
Það tók hann næstum heilan
stundarfjórðung að tileinka sér
lyklakippuna án þess að í henni
klingdi ... en um leið og hann
rétti sig upp og ætlaði að fara
út aftur ... heyrðist lágt þrusk
fyrir utan dymar ... Dyrnar
voru opnaðar — og sverfnher-
bergið lá baðað ljósum —!
Það var roskinn maður, sem
stóð í innislopp í dyrunum —
sennilega húsvörðurinn.
David Heram setti eldfljótt
upp fyrir sér hugareiknings-
dæmi ... svo hætti hann við
allt saman. Hann sjálfur, lág-
vaxinn og kraftalítill af matar-
28
HEIMILISRITIÐ