Heimilisritið - 01.06.1950, Qupperneq 35

Hún hafði ljóst hár og blá augu og öll var hún álíka dá-
samleg. Var nokkuð því til fyrirstöðu, að Carson yrði
lífsförunautur hennar?
„Carson,“ sagði hann, „heyrð-
uð þér ekki að ég hringdi?" Yf-
irskeggið hófst og lækkaði á
ógnþrunginn hátt.
„Afsakið, ég----------“
„Carson, ég segi yður hér
með upp!“
Hann fór aftur inn í skrifstof-
una sína. Ég fann til með A. J.
Bg var orðinn vanur því að
vera rekinn. Það skeði reglulega
nokkrum sinnum á dag. En í
rödd hans var ekki þessi gamla
harka — hún hafði reyndar
ekki gert vart við sig í nokkr-
ar vikur. Einhvers staðar var
eitthvað öðruvísi en það átti að
vera.
Ég fór inn til hans, en hann
hafði þá gleymt ástæðunni fyr-
ir því, að hann hringdi í mig.
Harm sat og starði út á götuna
í þungum þönkum. Hann starði
á verkamennina, er voru að
velta stáltunnum inn í verk-
smiðjuna.
Ég leit yfir skrifborðið hans
og sá opið tímarit liggja þar.
Ég las eina fyrirsögnina: ÆSK-
AN VARIR EKKI EILÍFT
„A. J.“ sagði ég glaðlega eins
og lævirki. „Þér lítið prýðilega
út þessa dagana. Þér ljómið al-
veg af hreysti.“
„Ég er gamall maður,“ sagði
hann.
„Maður er nákvæmlega eins
gamall og honum finnst sjálf-
um,“ hélt ég ótrauður áfram.
„Það er hreint ekki svo sjaldan,
að ég óska mér þess á morgn-
ana, að ég gæti sýnt af mér
annað eins æskuþrek og þér.“
„Carson, hafið þér ekkert að
gera?“
„Ó-jú,“ sagði ég, „en------“
„Standið þá ekki hér, og
hættið þessu blaðri, og reynið
að koma einhverju frá.“
Ég gat sannast að segja látið
mér þykja ákaflega vænt um
þennan gamla peyja. Hann átti
það til að gera mig öskuvondan,
og ég bölvaði honum stundum
í sand o'g ösku, en mér hefði
verið ljúft að gefa hægri hönd
mína fyrir hann.
Seinna um morguninn fór lög-
fræðingur hans inn í skrifstof-
una til hans. Augnablik hlustaði
ég yið dyrnar. A. J. samdi erfða-
skrá sína.
Klukkustundu seinna aftur-
kallaði einn okkar beztu við-
HEIMILISRITIÐ
33