Heimilisritið - 01.06.1950, Qupperneq 39

verksmiðjuna tíu mínútum fyr-
ir klukkan átta?“
„Það bæði get ég og vil,“
svaraði Linda.
Ég var hræddur um, að ég
myndi verða fyrir vonbrigðum,
þegar ég sæi hana. Um þetta
leyti morguns líktist hún ef til
vill ávaxtasaladsleifum frá því
í gær. Mér skjátlaðist. Hún virk-
aði þannig á alla verksmiðjuna,
að hún ljómaði eins og helgi-
dómur. Við gengum í gegnum
auðar og mannlausar skrifstof-
urnar, og ég bauð henni sæti í
höfuðvirki A. J. „Hamr kemur
eftir tíu mínútur,“ sagði ég.
„Hann þolir ekki kvenfólk. Ugg-
laust myndi hann láta fleygja
yður út, ef þess væri kostur, en
um þetta leyti dagsins er hér
enginn. Hann er veiddur í
gildru. Nú verðið þér að sjá
um það, sem á eftir fer. Látið
yndisþokkann gera sitt.“
„Ég mun gera mitt bezta,“
svaraði Linda. „Þér hafið verið
ákaflega vænir.“
„Mér fellur fjarskalega vel að
vera vænn við yður,“ óð ég
elginn. „Ég vildi gjarnan halda
áfram að vera vænn við yð-
ur-------“
Hún klappaði mér á kinnina
og ýtti mér blíðlega fram fyrir
dyrnar. Þessu miðar í áttina,
Carson, sagði ég við sjálfan mig,
Þessu miðar í áttina.
Ég gekk nokkur skref upp
stigann og settist þar. Útidyrn-
ar opnuðust og A. J. kom inn.
Hann var ekki rétt vel í essinu
sínu, hann brunaði ekki áfram
eins og sigurvegari, heldur gekk
hann með hnigið höfuð og
slappar axlir. Hann gekk beina
leið inn í skrifstofuna sína og
læsti dyrunum á eftir sér. Ég
heyrði hann geispa. Svo heyrði
ég að hann þrýsti á alla þá
hnappa, sem hægt var að þrýsta
á, en enginn kom honum til
hjálpar. Gegnum hina möttu
rúðu á hurðinni, gat ég séð um-
gjörðina af dökkri mannveru.
Kæn telpa, þessi Linda, hún
hafði stillt sér upp fyrir innan
dyrnar og sneri bakinu að þeim.
Ég settist við skrifborðið og
hóf mitt daglega strit. Skömmu
seinna tók skrifstofufólkið að
tínast að. Ritvélar hömruðu,
símar hringdu. Dyrnar að skrif-
stofu A. J. voru ennþá aftur.
Klukkan tíu opnuðust þær.
Linda kom fram og sendi mér
skínandi bros. Ég ætlaði ein-
mitt að fara að segja eitthvað
við hana, þegar ég heyrði hið
þekkta öskur. „Carson!“ A. J.
horfði kuldalega á mig. „Car-
son, ég fer úr skrifstofunni
klukkan þrjú í dag. Viðskipti.“
í augum hans brá fyrir undar-
legum glampa, sem ég botnaði
ekki rétt vel í. „Takið á móti
HEIMILISRITIÐ
37