Heimilisritið - 01.06.1950, Qupperneq 42

líka í barnfóstruna hans.“
Ég rétti knýttann hnefann
framan í hann, en hann skaut
sér á bak við hurðina. Á sama
augnabliki rann ljós upp fyrir
mér. „Bara ein spurning,“ sagði
ég. „Hversu lengi hefur ungfrú
Tyler unnið við blaðið? Hefur
hún fasta stöðu?“
„Hún hefur verið viðtals-
stjarnan okkar síðustu þrjú ár-
in,“ svaraði hann.
Mér svelgdist svolítið á þessu.
Svo hélt ég leiðar minnar.
Blómin rétti ég gamalli konu,
er ég mætti á götunni. Síðan
fór ég heim, pakkaði niður í
ferðatösku mína og ók til braut-
arstöðvarinnar. Ég lét svefn-
vagnsstjórann slá neðstu koj-
unni út og lagði mig í hana. Ég
lá og hugsaði um lífið, þegar
forhengið var dregið til hliðar.
stórt og hvítt yfirskegg teygði
sig fram, og hin bláu augu A. J.
drápu tittlinga framan í mig.
„Carson,“ sagði hann. „Ég fer
til Chicago með yður.-* Látið
vagnstjórann búa um efri koj-
una. Þér getið verið í henni,
þér eruð ungir og frískir.“
Við stóðum frammi á gangin-
um á meðan vagnstjórinn bjó
um okkur.
„Carson!“ sagði A. J., og bláu
augun hans skutu gneistum.
„Ég hef í hyggju að umtuma
öllu í Chicago-deildinni. Við
seljum ekki nándar nærri nóg
í Chicago. Þeir halda víst, að
mér sé farið að hnigna -— sé
ekki lengur sami maður og ég
á að mér að vera.“ Hann hamr-
aði á vegginn með hendinni og
þrumaði eins og óveður.
Hann var orðinn sá sami á ný.
Hann hafði orðið fyrir áfalli,
hafði komizt yfir það og var nú
í bezta stríðsskapi. Ég sá á eft-
ir honum fram í veitingasalinn
til þess að fá sér í staupinu.
Ég hnipraði mig inn undir for-
hengið, byrjaði að klifra upp í
efri kojuna og nam svo staðar.
Carson hinn ótrauði, sagði ég
við sjálfan mig, klifraði niður
aftur og hallaði mér í neðri
kojuna.
Þegar ég var lagztur þar,
mundi ég eftir því, að Linda
hafði einn stóran galla — mjög
sterkbyggða höku. Hugsaðu um
þá höku, Carson, sagði ég við
sjálfan mig. Haltu áfram að
hugsa um hana.
Það næsta, sem ég upplifði,
var það, að einhver skók mig
til, og rödd nokkur öskraði:
„Carson, ég segi yður hér með
upp!“
Ég hraut hástöfum og heyrði
A. J. rymja af ofsareiði, þegar
hann klöngraðist upp í efri koj-
una.
ENDITÍ
40
HEIMILISRITIÐ