Heimilisritið - 01.06.1950, Side 46

við lítið borð inni við eldhúsdyr,
borð, sem stóð autt, nema þegar
ös var í veitingasalnum. Hún var
ekki lystargóð og rjálaði með
hníf og gaffal, unz hún endaði
með að velta um saltkarinu.
„Ó . ..!“ Blá augu Kaju urðu
dauðskelfd, er hún starði á oltið
saltkarið, hún var afar hjátrú-
arfull. Slæmur fyrirboði einmitt
nú, þegar hún þurfti að hafa
heppnina með.
Hún var svo niðursokkin í
sína eigin örvæntingu, að hún
tólc alls ekki eftir háa, unga
manninum, sem kom arkandi inn
endilangan salinn og settist við
borðið' andspænis henni. Hún
leit ekki við ' honum, en hann
horfði á hana. Hann sá strax, að
hún var óstyrk og döpur. Hend-
urnar, sem struku ljóst hárið,
skulfu, og það voru viprur í
munnvikjunum.
„Alítið þér, að þetta sé óheilla-
merki?“ spurði hann og benti á
saltkarið. . . . Kapa leit óttasleg-
in á hann, en sagði ekkert. Hún
var ekki vön að gefa sig á tal
við ókunnuga, unga menn. „Þér
skuluð ekki láta þetta á yðúr
fá“, sagði hann.
Kaja neyddi skjálfandi varir
sínar til að brosa. Hann virtist
bezti náungi, og lienni fannst
hún hafa séð hann áður, og yfir-
leitt voru gestir „Páskaliljunn-
ar“ viðfelldið fólk. Hún gat víst
leyft sér að brosa. Hann sagði
ekki fleira í bráð, en sökkti sér
niður í dagblað, sem hann var
með. En svo teygði hann allt í
einu 4jr fótunum, rétt eins og
hann sæti heima hjá sér. Hann
teygði þá svo langt fram, að
hann snart fætur Kaju.
„Fyrirgel'ið!" sagði hann og
dró að sér fæturna. Hann sá, að
Kaja var með tárin í augunum.
Kaja strauk burt tárin og
brosti. „Það var ekkert. Það er
allt annað, sem ég er leið yfir“.
„Þér lítið út fyrir að vera af-
ar döpur. Það er oft léttir að
tala við einhvern. Þér ættuð að
trúa mér fyrir áhyggjum yðar“.
„Yður!“ Kaja gapti. Þetta var
hreinasta fjarstæða!
„Já, hvers vegna ekki?“ hélt
hann áfram grafalvarlegur. Eg
er alókunnur, þér sjáið mig ef til
vill aldrei framar, svo það getur
ekki komið að sök“. Hann brosti:
„Auk þess er ég rithöfundur. Eg
heiti Alan Dall, já, þér þekkið
ekki nafnið, því að skáldsagan
mín er ekki komin út ennþá, en
ég hugsa mér, að ég verði ein-
hverntíma frægur“.
„Það . .. það verðið þér sjálf-
sagt“, stamaði Kaja. Það var
undarlegt, en ósjálfrátt fékk
maður traust til unga mannsins,
og það var satt, er hann sagði:
„Rithöfundur er eiginlega ekki
venjuleg manneskja. Hann kann
44
HEIMILISRITIÐ