Heimilisritið - 01.06.1950, Qupperneq 48

lega og. . .. Þér liaí'ið nú verið
í höfuðstaðnum í meira en ár,
svo hann má gera ráð fyrir, að
þér hafið breytzt“.
„Já, en ég er eins og ég var
áður . ..“
„Auðvitað, en leikið samt! Að
því er mér skilst, er þessi Ro-
bert yðar ekki mjög skarp-
skyggn, svo hann álítur yður
eins og þér látist vera“.
Kaja hugsaði hratt og augu
hennar Ijómuðu. Það væri garn-
an að þessu. Bara að hún gæti
leikið sitt. hlutverk. Alan var af-
ar hrifinn af hugmyndinni og
hélt áfram að tala. „Svo verðið
þér að fá alla vini vðar til að
hringja til yðar, meðan hann er
þar. Semjið um, að einn þeirra
komi og sæki vður kl. 10. Þá
biðjið þér Robert afsökunar. Þér
skuluð sjá, að þetta hefur áhrif“.
„Já, þetta ætla ég að gera. Eg
þakka ráð'in .. .“ Alan sá ekki
hve augnaráðið var reikult og
hendurnar skulfu, þegar hún
greiddi matinn og flýtti sér út
úr veitingahúsinu. Alan Dall
mátti ekki sjá, að tárin voru aft-
ur komin fram í augu hennar.
Hún átti enga vini, sem hún gat
beðið að hringja og taka liana
burt frá Robert kl. 10.
En auðvitað hafði Alan Dall
rétt. fyrir sér. Það var svo skyn-
samlegt, sem hann sagði, en
hún gæti víst ekki framkvæmt
það. Hún yppti öxlum. Engin
von að nokkuð gagnaði að leita
ráða bráðókunnugs manns.
Hann gat ekki vitað, hve ást-
fangin hún var af Robert.
KLTJKKAN sex næsta kvöld
gekk Kaja órólega fram og aft-
ur um litlu stofuna sína. Vin-
stúlka hennar var svo nærgætin
að fara út og ætlaði ekki að
koma fyrr en daginn eftir. Kaja
leit umhverfis sig. Allt var í röð
og reglu. Þetta var viðfelldin
stofa með fallegum húsgögnum,
og það var ekki Kaju að þakka,
heldur vinstúlku hennar.
Nú var hringt dyrabjöliunni.
Kaja hafði svo ákafan hjartslátt,
að' hún gat ekki lokið upp strax.
Hún leit niður eftir sjálfri sér í
nýja, glæsilega, græna silkikjóln-
um, scm hún hafði keypt á síð-
ustu stundu. Hún vatt til höf-
inu. Kjóllinn var verulega
„smart“ — og ofurlítið ögrandi.
Stóri spegillinn sýndi, hversu
prýðilega hann fór henni.
Hún gekk rösklega fram og
lauk upp.
„Gott kvöld, Kaja“, heilsaði
Robert glaðlega. „Ja, mér fannst
rétt að líta inn til þín, því ég
verð nokkra daga í borginni“.
„Það var fallegt af þér“. Kaju
tókst að tala í kæruleysislegum
tón. „Komdu inn og leyfðu mér
að taka við hattinum þínum. .. .
46
HEIMILISRITIÐ