Heimilisritið - 01.06.1950, Qupperneq 50

„Já, vissulega“, tókst Kaju að
stynja upp og lét fallast á stól.
„En varstu ekki eitthvað að
segja, Robert.?“
ROBERT tók til að masa.
Næsta hálftímann kom Kaja
ekki mörgum orðum að. Hann
sagði fréttir af sameiginlegum
kunningjum heima, hverjir
hefðu trúlofazt eða gifzt. En tíð'-
ræddast varð honum um síðustu
tenniskeppni, þar sem minnstu
munaði, að hann yrði meistarinn.
Kaja kvaldi niður geispa, og
hún lét hann sjá það. Hún skyldi
leika sitt hlutverk vel. Karhnenn
höfðu yndi af að talá um sjálfa
sig, það hafði hún jafnan heyrt.
Það átti við' um Robert, en Alan
Dall hafði verið öðruvísi. Hann
hafði kunnað að hlusta.
Síminn hringdi aftur. I þetta
sinn var Kaja fljót að svara. Ro-
bert var í miðri, dauðleiðinlegri
frásögn af úrslitakeppninni í
tennis.
„Það er Steffen“, sagði rödd-
in. „Ert það þú, Kaja?“
.,Steffen!“ hrópaði Kaja og
gat ekki sagt meira. Þetta var
tóm hringavitlevsa. Hún þekkti
engan Steffen, en röddina þótt-
ist hún hafa heyrt áður.
„Ertu tilbúin að fara? Ég kem
á slaginu tíu“.
„Hvort ég er tilbúin að fara?“
Kaja herti upp hugann. „Auð-
vitað er ég það en ég . .
„Agætt, við skulum svei mér
mála borgina rauða í kvöld . . .“
svo var símtækið lagt niður.
Kaja sneri sér rugluð að Ro-
bert. Hún botnaði ekki neitt í
neinu.
„Þú ætlar þá út í kvöld“,
sagði Robert ofurlítið móðgaður.
„Ég hélt þó að þú myndir geta
verið eitt kvöld með gömlum
• • ((
vini . . .
„Þú verður að afsaka, Ro-
bert“. Kaja var ennþá rugluð,
hún vissi, að hún þekkti engan,
sem hét Steffen. Þetta hlaut að
vera misskilningur, en hann kom
sér vel. Robert var sem þrumu-
ský á svipinn. Honum var þá
ekki sama um hana.
„Ég fer ekki strax“, sagði hún
og fékk hann til að setjast aftur,
hann var staðinn upp til að fara.
„Þú varst ekki búinn með það',
sem þú ætlaðir að segja“.
Robert hélt áfram að segja frá
og Kaja lét fara vel um sig í
stólnum. Henni fannst ekki liðið
nema andartak þegar dyrabjöll-
unni var hringt.
„Eruð það þér!“ Kaja starði
á Alan Dall, sem stóð úti fyrir
og brosti til hennar eins og þau
væru gamlir vinir.
Hann laut fast að henni og
hvíslaði:
„Hvað hafið þér gert af ást-
vininum?“
48
HEIMILISRITIÐ