Morgunblaðið - 12.01.2013, Blaðsíða 31

MINNINGAR 31
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 12. JANÚAR 2013
✝ Hulda Sigurð-ardóttir fædd-
ist í Haga á Höfn í
Hornafirði 4. mars
1931. Hún varð
bráðkvödd að
morgni 3. janúar
síðastliðins.
Foreldrar henn-
ar voru Agnes
Bentína Moritzs-
dóttir Steinsen frá
Krossbæ í Nesjum,
f. 21.7. 1896, d. 27.9. 1951, og
Sigurður Eymundsson frá Dilks-
nesi í Nesjum, f. 8.10. 1888, d.
24.3. 1956. Systkini Huldu eru: 1)
Eymundur, f. 11.8. 1920, d.
16.10. 1987, 2) Vilhjálmur, f. 7.8.
1921, d. 25.3. 2008, 3) Halldóra, f.
27.8. 1922, 4) Guðrún, f. 4.9.
1923, d. 9.9. 2008, 5) Björn, f.
10.10. 1924, d. 10. 7. 2007, 6)
Rannveig, f. 16. 8. 1926, d. 16. 11.
f. 12. 6. 1974, móðir Margrét
Jóna Sveinsdóttir, Maríu El-
isabeth, f. 21. 8. 1991, og Niels
Baldur, f. 25.3. 1996, móðir
þeirra er Pia Monrad Christen-
sen. 2) Sigurður, f. 8.1. 1960,
kvæntur Rósu Áslaugu Valdi-
marsdóttur, f. 6.3. 1959, börn
þeirra eru: Hulda Rós, f. 21.12
1985, í sambúð með Snævari Leó
Grétarssyni, Valdís Ósk, f. 7.3.
1988, og Jón Guðni, f. 3.6. 1993.
3) Lovísa Kristín, f. 11.12. 1967,
gift Halldóri Laufland Jóhann-
essyni, f. 23.11. 1955, dætur
Lovísu frá fyrra hjónabandi eru:
Saga Lind, f. 21.6. 1997, og Lea
Sól, f. 8.10. 1999.
Hulda bjó alla sína tíð á Höfn
og sinnti hluverki húsmóður
samhliða vinnu. Hún starfaði
lengst af hjá Kaupfélagi Austur-
Skaftfellinga, sem starfsmaður í
mötuneyti fyrirtækisins. Einnig
starfaði hún í fiski, sláturhúsi
kaupfélagsins og við þrif, meðal
annars á skrifstofu sýslumanns-
ins á Höfn síðustu starfsár sín.
Útför Huldu fer fram frá
Hafnarkirkju á Höfn í dag, laug-
ardaginn 12. janúar 2013, kl. 14.
2005, 7) Valgerður,
f. 7.12. 1927, 8)
Ragna, f. 4.3. 1931,
9) Karl, f. 13.7.
1934. Auk þess
eignuðust Agnes og
Sigurður andvana
fæddan dreng árið
1933. Hulda var tví-
burasystir Rögnu,
en þær voru næst-
yngstar í tíu systk-
ina hópi af þeim
sem upp komust. Þrjú af systkin-
unum voru tekin í fóstur af ætt-
ingjum í Nesjum.
Hulda giftist 15.9. 1961 Guðna
Óskarssyni, f. 24.7. 1931, á Höfn,
d. 6.6. 1995. Þau slitu samvistir.
Börn Huldu og Guðna eru: 1)
Óskar, f. 1.2. 1951, kvæntur
Lamphu Hingprakhon, saman
eiga þau eina dóttur, Lillý, f. 28.
11. 2007, fyrir á Óskar Áslaugu,
Kæra mamma og amma.
Kveðjustundir eru erfiðar og nú
er komið að þeirri kveðjustund
sem enginn fær umflúið, þeim
tímamótum sem enginn mann-
legur máttur fær hróflað við eða
getur breytt.
Þú vildir aldrei mikið umstang
í kringum þig, mamma, þó að allt-
af værir þú boðin og búin til þess
að hjálpa öðrum af ósérhlífni og
greiðasemi og aldrei vildir þú fá
endurgjald fyrir þá hjálp og oftar
en ekki hefðir þú viljað getað lagt
meira af mörkum.
Í þessari jarðvist er okkur lof-
að að þeir sem iðka kærleikann
fái hann sem fararnesti á þeirri
braut sem okkar bíður og að þeir
fái sæti nær ljósi þess almættis
sem allt hefur skapað.
Eins og margir samferðamenn
þínir þurftir þú alla tíð að vinna
hörðum höndum og er mér það
minnisstætt þegar þú stóðst
stundum upp undir 18 tíma í salt-
fiskvinnu á sólarhring á sjötugs-
aldri og kvartaðir ekki. Mér
finnst þú svo sannanlega hafa
lagt þitt af mörkum í lífsbarátt-
unni sem ekki fór alltaf um þig
mjúkum höndum.
Á þér dundu áföll, mótlæti og
sorg sem margan manninn hefðu
bugað. Við vonuðum alltaf að það
yrði bjartara framundan, en eftir
áratuga erfiðleika og baráttu,
sem varð hluti af heimilislífi okk-
ar, sviptu sjúkdómar og ógæfa á
braut þeirri von. Þú stóðst það af
þér og með þinni hjálp lærðum
við að fyrirgefa og skildum að
kærleikurinn sigrar allt en án
hans er ekkert til að stefna að.
Þið Ragna, tvíburasysturnar,
voruð nánar og bjugguð hlið við
hlið til margra ára, svo að oftar
en ekki fannst okkur eins og við
ættum tvær mömmur þegar við
komum í heimsókn og þá áttum
við oft hláturmildar samveru-
stundir þar sem hlýja og gest-
ristni umfaðmaði alla, hvort sem
boðið var upp á súkkulaði eða ný-
bakaðar vöfflur með kaffinu.
Kæra mamma, amma, þú varst
vinmörg og sannkallaður gleði-
gjafi. Hjartahlýja þín, létt lund
og kærleikur var og verður okkur
ómetanlegt veganesti til að tak-
ast á við það sem bíður okkar í
framtíðinni.
Óskar Guðnason
og fjölskylda.
Trú, von og kærleikur í trygg-
um barmi er mannanna vörn
gegn meini og harmi. Þessi orð
eiga vel við mömmu og tengda-
móður okkar sem varð bráð-
kvödd að morgni 3. janúar síðast-
liðins á 82. aldursári. Við sem
fengum að kynnast henni vitum
að hún tileinkaði sér þessi orð
ómeðvitað gegnum þá erfiðleika
sem hún mætti og sneri upp í trú,
von og kærleika. Alltaf þegar
eitthvað bjátaði á var hún til stað-
ar fyrir okkur og krakkana og
getum við nefnt mörg dæmi um
þetta einstaka umburðarlyndi og
æðruleysi sem hún bjó yfir.
Gæsku hennar munum við alltaf
minnast með hlýju og finnst okk-
ur að þessi einstaka góðmennska
og væntumþykja séu bestu gjaf-
irnar sem við eigum og við vitum
að þær eiga eftir að koma fram
hjá afkomendum hennar um
ókomna tíð.
Það er margs að minnast þegar
ég hugsa til baka um tengdamóð-
ur mína. Ég man vel eftir þegar
ég hitti Huldu fyrst en það var
heima hjá tvíburasystur hennar,
Rögnu, en þangað hafði mér verið
boðið til að láta spá í bolla fyrir
mig. Það sem þær sáu í bollanum
hefur allt komið fram en ég man
hvað þær hlógu mikið og sögðu
hvor í kapp við aðra að þetta „væri
nú meiri vitleysan í þeim“.
Hulda hafði unun af að lesa og
hafði mikinn áhuga á fólki, kross-
gátur voru hennar yndi og hún
stytti sér stundir við að leggja
kapal. Það voru ófáar hjólaferð-
irnar sem hún fór um Höfn og
hafði hún afskaplega gaman af því
að ferðast. Á mannamótum voru
hún og Ragna alltaf hrókar alls
fagnaðar og mátti heyra hlátra-
sköllin í þeim langar leiðir.
Hjá þér kynntist ég, að við för-
um að „útrétta“ hér á Höfn, „eng-
ar fréttir eru góðar fréttir“ og
„það verður hver og einn að hafa
hlutina eins og þeir vilja“. Aldrei
talaðir þú niður til nokkurs og
heimili þitt var opið öllum enda
bjuggu Hulda Rós og Valdís Ósk
til lítið tréhús handa þér til að
hengja upp sem á stendur „hótel
amma, opið allan sólarhringinn“.
Þessi ummæli þeirra til ömmu
sinnar lýsa þeirra sýn á hvernig
lífi amma þeirra lifði, fyrst og
fremst fyrir alla aðra en sig.
Undanfarið ár var Huldu erfitt,
við horfðum upp á hana bogna,
enda bogna krosstré sem önnur
tré við síendurtekin áföll.
Minningarnar eru margar sem
við eigum eftir að ylja okkur við
um aldur og ævi.
Brosið breitt og augun skær,
bið guð þig að geyma,
bestu þakkir, þú varst mér svo kær.
Þér mun ég aldrei gleyma.
(Guðný Sigríður Sigurðardóttir)
Við viljum fá að þakka mömmu
og tengdamömmu fyrir samfylgd-
ina öll þessi ár, fyrir öll samtölin
og fyrir að fá að þroskast í návist
hennar í gleði og sorg.
Hvíl í friði.
Þinn sonur og tengdadóttir,
Sigurður Guðnason og Rósa
Áslaug Valdimarsdóttir.
Elsku mamma. Það er skrýtin
tilfinning að setjast niður við þessi
skrif, því þótt þú hafir verið 81 árs
gömul þá varstu það bara alls ekki
lengst af. Það er erfitt að kveðja,
en ég veit að þú hefðir ekki viljað
nein læti. Þannig varst þú.
Þú varst stór manneskja and-
lega og vinur vina þinna. Þú varst
afskaplega þagmælsk og ekki í
eitt skipti man ég eftir að þú tal-
aðir niður til fólks né illa um það.
Þú barðist eins og hetja í mót-
læti og áföllum sem þú lentir í og
stóðst eins og klettur í hafinu. Nú
myndir þú segja „nei hættu nú“
en svona var þetta bara mamma
mín.
Það eru forréttindi fyrir okkur
börnin þín og barnabörnin að
hafa fengið að hafa þig þennan
tíma með okkur. En nú er komið
að leiðarlokum.
„Öll él birtir upp um síðir“
sagðir þú alltaf. Þinn dugnaður,
trú og traust mun alltaf fleyta
okkur áfram í gegnum lífið og
þótt steytt sé á skeri höldum við
áfram í þínum anda. Þið tvíbura-
systurnar voruð afar nánar og
bjugguð hlið við hlið til margra
ára.
Þetta eru þung spor fyrir
Rögnu okkar, en við höldum utan
um hana. Það er söknuður hjá
mörgum, því þú varst vinmörg.
Þetta fallega vers fékk ég sent
frá kærri frænku.
Vertu ekki grátinn við gröfina mína
góði, ég sef ekki þar.
Ég er í leikandi ljúfum vindum,
ég leiftra sem snjórinn á tindum.
Ég er haustsins regn sem fellur á fold
Og fræið í hlýrri mold.
Í morgunsins kyrrð er vakna þú vilt,
ég er vængjatak fuglanna hljótt og
stillt.
Ég er árblik dags um óttubil
og alstirndur himinn að nóttu til.
Gráttu ekki við gröfina hér.
Gáðu ég dó ei, ég lifi í þér.
(Þýð. Ásgerður Ingimarsdóttir)
Minning þín lifir í hjörtum
okkar, elsku mamma og amma.
Lovísa Kristín Guðnadóttir.
Elsku amma mín.
Það rann upp föstudagur 3.
janúar og jólafríið var enn ljúft
og skemmtilegt. Um morguninn
barst síðan frétt um að amma
væri dáin. Við vissum að hún
hafði átt við veikindi að stríða
upp á síðkastið en maður hélt að
stund sem þessi rynni ekki upp
og ég átti sannalega ekki von á
því að það yrði með svona skjót-
um hætti. Amma mín hefur verið
mér stoð og stytta í lífinu. Ég var
oft hjá ömmu fyrst þegar hún átti
heima á Silfurbrautinni og síðan
á Víkurbrautinni, þar sem þær
systur áttu heima hvor í sinni
íbúð en í raun eins og þær byggju
í sömu íbúðinni.
Það var ekki á valtan að róa
þegar maður kom í heimsókn á
leiðinni úr skólanum eða öðrum
viðburðum. Hún lumaði á súkku-
laðirúsínum og ýmsu öðru góð-
gæti. Þó svo að pabbi væri enda-
laust að jagast yfir því að hún
gæfi mér of mikið af góðgæti var
hún ekki að velta sér upp úr þess-
háttar jagi. Við pabbi nutum góðs
af endalausri greiðasemi ömmu,
það var nefnilega þannig að ég
held að hún hafi mestalla starfs-
ævi sína verið að vinna í mötu-
neyti og eftir að því lauk hélt hún
áfram að vinna í mötuneyti að ein-
hverju leyti. Hellti upp á kaffi
nokkrum sinnum á dag, bakaði
oft kleinur og sinnti allskonar eld-
hússtússi. Svo má ekki gleyma
þeim eina degi í viku sem hún
hafði hafragraut, eða hrossa-
bjúgu með uppstúfi fyrir okkur
pabba í hádeginu allt fram á sl.
vetur. Við vorum margoft búnir
að spyrja hana hvort þetta væri
ekki orðið nóg en það mátti ekki
heyra á það minnst. Sennilega
hafði hún nú jafn gaman af þess-
um föstu samverustundum og við.
Jæja, ég ætla ekki að vera með
langa ritgerð um ömmu mína. Til
þess þyrfti allt blaðið en ég vil
þakka þér, elsku amma, allar
samverustundirnar, jólaboðin á
jóladag, skemmtilegheitin um
áramótin, samveruna í sumarbú-
staðnum og allar þær stundir sem
við vorum saman í lífinu.
Kær kveðja,
Jón Guðni Sigurðsson.
Núna ert þú farin, elsku amma
Hulda. Ég á svo margar góðar
minningar um stundir okkar sam-
an. Síðan ég man eftir mér átti ég
griðastað hjá þér. Í blokkinni á
Silfurbraut var skemmtilegt að
vera og mikil tilhlökkun að vera í
heimsókn. Ég og Valdís fengum
sem litlar stelpur þar að leika
okkur í fataskápnum þínum þar
sem við fundum meðal annars
flotta háhælaða skó og pils í ýms-
um litum, sem við gyrtum upp að
handarkrikum og höfðum sem
kjóla. Margar voru stundirnar
með þér sem einkenna æskuár
okkar systranna á Höfn.
Þegar ég var unglingur fluttir
þú upp á Víkurbraut og gat ég þar
oft setið hjá þér marga klukku-
tíma í rólegheitum á kvöldin eða
um helgar. Ég var mikið hjá þér
þegar ég skrifaði lokaritgerð í há-
skólanáminu. Þá helltirðu upp á
kaffi, last með mér yfir setningar
og hjálpaðir mér að leiðrétta
orðafar, enda varstu vel máli far-
in. Alltaf var gott að koma til þín
og ræða málin, hvort sem um
hversdagslega hluti var að ræða
eða grafalvarlega og heimspeki-
lega um lífið og tilveruna.
Þær voru yndislegar stundirn-
ar sem þú varst með okkur uppi í
sumarbústað, mörg ár í röð á
sumrin og um verslunarmanna-
helgi. Þá var mikið hlegið yfir
brekkusöngnum úr Eyjum sem
við biðum með eftirvæntingu eftir
í útvarpinu. Um jól og áramót
varstu oftast hjá okkur líka og
stundum kom Ragna tvíburasyst-
ir þín með og þá var mikið hlegið.
Þú komst alltaf að horfa á mig
syngja, hvert sem tilefnið var og
alltaf var eins og þú heyrðir í mér
í fyrsta skipti, svo ánægð varstu
með frammistöðuna. Þú varst við-
stödd útskriftir og alla merkisvið-
burði í okkar lífi. Þú tókst þátt í
lífi okkar systkinanna af heilum
hug og styrktir okkur sem ein-
staklinga og hvattir.
Þú varst alltaf, þrátt fyrir allt
sem hafði á daga þína drifið, svo
hress og ung í anda. Aldrei vildir
þú tala illa um annað fólk eða
dæma aðra. Þú sagðir líka alltaf
að þú tryðir mest á sjálfa þig. Ég
veit fyrir víst að þú varst trúuð
kona. Einu sinni í trúnaði, þegar
þú gistir hjá okkur uppi í sum-
arbústað og við vorum að fara að
sofa tvær í einu herberginu, sagð-
ir þú mér að þú værir sannfærð
um að það væri óútskýrt afl sem
hjálpaði okkur og lýsti leiðina, ef
erfiðleikar steðjuðu að. Þú hefðir
sjálf upplifað það þegar sem mest
dundi á í þínu lífi. Ég hugsa að þá
stund hafi ég fyrst orðið trúuð,
ekki aðeins á guð og kærleikann,
heldur einnig á vonina og vilja-
styrkinn. Ég veit líka fyrir víst, að
ef ég hef eitthvað af þínum styrk
og vilja til að lifa lífinu af slíku
æðruleysi, mun fátt mig geta bug-
að.
Elsku amma, þú varst mín
helsta fyrirmynd og samferða-
manneskja frá því að ég fæddist.
Þú varst allt í senn, amma, sálu-
hjálpari, fyrirmynd og vinkona
og ég mun stolt bera nafn þitt.
Bros þitt, væntumþykja og lífs-
speki lifir í minningunni og lýsir
okkur leiðina alla ævi.
Ég lít í anda liðna tíð,
er leynt í hjarta geymi.
Sú ljúfa minning – létt og hljótt
hún læðist til mín dag og nótt,
svo aldrei, aldrei gleymi …
(Halla Eyjólfsdóttir.)
Hulda Rós Sigurðardóttir og
Valdís Ósk Sigurðardóttir.
Von, þú hin gjöfula lifandi lind,
leiftrandi snör þú kvikar og bráir.
Þú gefur lífinu liti og mynd,
án litrófs þíns væru dagarnir gráir.
(Ásdís Jóhannesdóttir.)
Hulda Sigurðardóttir hefur
kvatt, þessi gjöfula, kvika kona.
Lifandi og sjálfrar sín fram á síð-
ustu stundu. Ég hef verið svo lán-
söm að eiga hana að. Tvíbura-
systurnar, Ragna móðir mín og
Hulda, voru einstæð heild en þó
svo ólíkar í mörgu. Þær áttu eigið
tungumál, töfraheim sem við af-
komendurnir höfum notið í gegn-
um árin. Ég minnist Huldu með
gleði og þakklæti. Í fyrsta skipti
sem ég var send að heiman í
nokkrar vikur var ég hjá henni,
átti að fara á sundnámskeið á
Höfn. Ég var níu ára, bjó hjá
Huldu og Guðna og börnum
þeirra í Heklu. Ég var send með
mjólkurbílnum og ég grét mikið
þann dag. Ekki af því að ég væri
hrædd við hann Óla mjólkurbíl-
stjóra, hann var heimilisgestur á
Brunnhól, drakk alltaf morgun-
kaffi hjá okkur. Heldur hefur það
verið sorgin yfir því að kveðja, og
það tók líka langan tíma að kom-
ast til Hafnar, því komið var við á
öllum sveitabæjunum á Mýrum
og í Nesjum.
Ég komst á leiðarenda og
minnist ekki að hafa grátið meira
þetta sumar, ekki fyrr en ég var
komin aftur heim. Dvölin í Heklu
var góð. Hulda gekk mér í móð-
urstað og ég reyndi að gera mitt
besta, hjálpaði til dæmis við að
passa litlu Lovísu. Heimurinn í
Heklu var ævintýri, þar var
fransbrauð úr bakaríinu og við
fengum „malakoff“ sem álegg, og
þarna voru líka frændur mínir,
Óskar töffarinn með gítar sem
borðaði mikið af spældum eggj-
um og Sigurður sem var á mínu
reki, góður leikfélagi ásamt öðr-
um úr nágrenninu. Svo fór að ég
vildi ekki fara frá þeim, vildi
heldur spóka mig um götur Hafn-
ar en að moka flór á Brunnhól.
Hekla er horfin og flórinn
„minn“ á Brunnhól líka, en minn-
ingarnar eru lifandi. Ragna og
Hulda búa nú ekki lengur hlið við
hlið á Víkurbrautinni, en sú
sterka taug sem batt þær og okk-
ur öll saman verður seint rofin.
Elsku Hulda frænka, sam-
ferðamenn þínir hafa aldrei átt
„gráa daga“ í þinni samfylgd, þú
hefur gefið allt þitt „litróf“ og það
hefur sannarlega lífgað upp á til-
veruna. Fallegri millirödd hef ég
ekki heyrt en þína og listrænir
hæfileikar afkomanda þinna
koma engum á óvart. Elsku Ósk-
ar, Sigurður og Lovísa, samúðar-
kveðjur til ykkar og fjölskyldna.
Við vonum að það sé ykkur ein-
hver huggun að eiga Rögnu
ennþá að. Blessuð sé minning
Huldu Sigurðardóttur.
Agnes Siggerður Arnórs-
dóttir og fjölskylda.
Í dag fer fram frá Hafnar-
kirkju útför móðursystur minn-
ar, Huldu Sigurðardóttur, sem
varð bráðkvödd 3. janúar sl.
Hulda frænka var kletturinn í
fjölskyldunni sem allir gátu stutt
sig við og hallað sér að. Hún
fæddist ekki með silfurskeið í
munni, ólst upp í stórum systk-
inahópi og lífsbaráttan var hörð.
Snemma byrjaði hún að vinna og
var hörkudugleg, en vann erfiðis-
vinnu allan sinn starfsferil.
Áföllin í lífinu voru mörg og
stór og hún brotnaði ekki þrátt
fyrir allt, en um páskana í fyrra
þegar síðasta áfallið skall á henni
sagði hún við mig: „Ég hef vanið
mig á að bera ekki tilfinningarnar
utaná, þær eru best geymdar
þarna inni.“
Æðruleysi og rósemi voru
hennar einkenni og við í fjöl-
skyldunni undruðumst stundum
hve yfirveguð hún var.
Hún var allra manna hjálpleg-
ust og hafði alltaf tíma fyrir okk-
ur hin og við undirrituð eigum
henni mikið að þakka í þeim efn-
um.
Ég held að hennar bestu æviár
hafi verið eftir að hún flutti í íbúð
aldraðra við Víkurbraut hér á
Höfn, ekki síst eftir að Ragna tví-
burasystir hennar flutti inn í
íbúðina við hliðina, en eftir það
bjuggu þær saman í „einni“ íbúð.
Þær voru alltaf mjög samrýndar
og nutu þess að vera saman síð-
ustu árin eftir langa starfsævi.
Við í fjölskyldunni töluðum
reyndar um þær og við þær í
„eintölu“. Missir Rögnu er því
mikill.
Hulda hafði átt við veikindi að
stríða síðan í haust, en um hátíð-
irnar fannst okkur hún miklum
mun betri, en svo kom kallið
skyndilega að morgni 3. janúar
sl.
Á kveðjustundu minnumst við
Huldu frænku með mikilli hlýju
og þakklæti fyrir allar ánægju-
stundirnar og ekki síst alla hjálp-
ina í gegnum árin. Rögnu systur
hennar, börnum Huldu þeim
Lovísu, Sigurði, Óskari og fjöl-
skyldum þeirra sendum við okk-
ar innilegustu samúðarkveðjur
og biðjum þeim blessunar.
Guð blessi og varðveiti Huldu
frænku.
Á kveðjustundu vil ég þakka þér,
þá er margt sem gegnum hugann fer.
og minningar sem merla þar og
streyma
mun ég alla lífsins daga geyma.
Í erfiðleikum stóðstu ætíð sterk,
stundum var það næstum kraftaverk.
Þú sást í öllu sólargeisla bjarta
og sálarkraftur bjó í þínu hjarta.
Handan þess sem auga okkar sér
ástvinirnir kæru fagna þér
og Huldu mína lífsins faðir leiðir
og ljóssins faðm á móti henni breiðir.
(G.Ö.)
Agnes og Guðbjartur.
Hulda
Sigurðardóttir
Hinrik Davíð Jóhanna Óli Pétur
Sími 551 3485,
svarað allan
sólarhringinn.
Vefsíða www.udo.is