Morgunblaðið - 12.01.2013, Side 34

34 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 12. JANÚAR 2013
✝ Guðfinna Sig-urveig Karls-
dóttir fæddist 16.
febrúar 1913 á
Knútsstöðum í Að-
aldal, Suður-
Þingeyjarsýslu.
Hún lést á öldr-
unardeild Heil-
brigðisstofnunar
Þingeyinga 1. jan-
úar 2013.
Foreldrar henn-
ar voru Karl Sigurðsson, f. 7.
júl. 1895, d. 20. nóv. 1964, og
Herborg Sigríður Kristjáns-
dóttir, f. 23. des. 1885. Systk-
ini Guðfinnu voru Emilía Sig-
urborg, f. 11. maí 1911, d. 18.
og á hún 2 börn og 4 barna-
börn, B) Gunnlaugur, f. 18.
júlí 1963 og á hann 3 börn og
2 barnabörn, C) Bergþóra, f.
2. nóv. 1954 og á hún 1 barn,
D) Jóhann Haukur, f. 28.
ágúst 1968, E) Herborg Sig-
ríður, f. 14. sept. 1973 og á
hún 1 barn, F) Sigurður Jónas,
f. 6. des. 1975 og á hann 2
börn. 2. Jónas, f. 29. des. 1944.
Eiginkona hans er Guðný
Heiðveig Káradóttir. Börn
þeirra eru: A) Harpa Jóna, f.
24. júlí 1967 og á hún 2 börn,
B) Knútur Emil, f. 19. sept.
1972 og á hann 4 börn, C) Uni
Hrafn, f. 31. mars 1978. Börn
Guðnýjar eru: A) Ragnar Leif-
ur, f. 26. des. 1962 og á hann
2 börn, B) Sigurður Kári, f.
10. júní 1964, d. 22. nóv. 1991.
Hans börn eru 2.
Útför Guðfinnu fer fram frá
Neskirkju í Aðaldal í dag, 12.
janúar 2013 kl. 14.
okt. 1991, Snjó-
laug, f. 23. sept.
1914, d. 20. nóv.
2002, Elísabet, f.
1. jún. 1918, d. 2.
ágúst 1996, Sig-
urður, f. 31. maí
1924, d. 20. maí
2010 og Jón, f. 18.
sept. 1925, d. 11.
nóv. 1964. Börn
Guðfinnu eru: 1.
Karlotta Sigríður,
f. 7. maí 1941. Eiginmaður
hennar var Sigurður Sig-
urlaugsson, d. 1992. Sambýlis-
maður Jón Valgeir Björg-
vinsson. Börn hennar eru: A)
Guðfinna Sif, f. 18. apríl 1961
Í dag kveðjum við ömmu okkar
Guðfinnu Karlsdóttur.
Elsku amma, takk fyrir allt og
sjáumst síðar.
Við kveðjum þig amma með klökkva í
dag
það kennir í hjartanu trega
nú biðinni er lokið og betri hag
búi þér Guð eilíflega.
Nú biðjum við Guð að gefa þér
góða heimkomu og bjarta
og allt það sem gerðir þökkum við hér
þökkum af öllu hjarta.
(Guðfinna Árnadóttir)
Ragnar Leifur og fjölskylda,
fjölskylda Sigurðar Kára,
Harpa Jóna og fjölskylda,
Knútur Emil og fjölskylda,
Uni Hrafn.
Guðfinna móðursystir mín
kvaddi þetta líf síðust barna afa
míns og ömmu, þeirra Karls og
Sigríðar á Knútsstöðum. Hún lifði
lengst þeirra allra, vantaði aðeins
nokkrar vikur í það að verða
hundrað ára þegar hún lést á ný-
ársdagsmorgun. Hún var góð,
grandvör, hreinskiptin og heil-
steypt manneskja, viðræðugóð,
skemmtileg og hlý, umhyggju-
söm, örlát á sjálfa sig og trygg.
Mér hefur alla tíð þótt fjarska
vænt um Finnu frænku mína og
hún hefur ávallt verið mér og mín-
um einstaklega góð. Þar hef ég
líka notið þess að kært var með
henni og eldri systur hennar, Em-
ilíu móður minni.
Ég þakka minni ljúfu frænku
langa samfylgd, að hafa átt hana
að alla mína ævi til þessa. Á okkar
fyrsta fundi hef ég vart verið
meira en níu mánaða en ég hef
fyrir satt að hann hafi verið á
fyrsta eða öðrum mánuði hins ný-
stofnaða íslenska lýðveldis. Síðan
hafa ekki fallið úr mörg sumur án
þess að við höfum hist lengri eða
skemmri tíma. Það var langt í
sveitina fyrstu sumrin og dvölin
aldrei skemmri en einhverjar
vikur. Skynhrifin sem þá gripu
barnið eru enn vakandi og koma
áreynslulaust ef hugurinn hvarfl-
ar þangað: náttleysan, eldhnött-
urinn við hafsbrún í norðri, gullin
ský á bláum himni, dalurinn roð-
inn kvöldsól, dulblá Fellin, Múl-
inn og Núpurinn í suðri, tíbráin í
Kinnarfjöllunum, lyngheiðin
handan ár; rykaður ilmur af skóf-
um og mosa á úfnu sólheitu
hrauni, angan af regnvotu bjar-
karlaufi í skógi; blánandi berja-
lyng. Niður Laxár við bakka var
undirtónn allra daga; glaður
söngur Finnu, Sigga, Nonna og
Köllu studdur taktföstum hljómi
mjólkurbununnar í mjaltafötunni
var morgun- og aftantíðir þeirra;
dalalæðan sem steig upp af ánni
tjaldið sem náttúran felldi í lok
sólríkra daga. Þetta var eitthvað
allt annað en Reykjavík. Þetta
var veröld afa og ömmu, Finnu,
Sigga og Nonna, Köllu og Jón-
asar og Núpafólksins. Minning
liðins sumars fylgdi manni og litli
bærinn á Laxárbökkum varð æv-
intýraveröld sem hillti undir við
sjóndeildarhring líðandi vetrar.
Veturinn í dalnum þekkti ég ekki
þá.
Lífsbarátta einyrkjans unga á
lítilli jörð án mikilla hlunninda
norður við Dumbshaf var hörð í
byrjun síðustu aldar. Uppbygg-
ing varð ekki hafin fyrr en börnin
komust á legg og vélaöld gengin í
garð. Finna hlýddi kalli föður
síns og kom aftur heim eftir
tveggja ára vist hjá frænku okkar
í Danmörku upp úr miðjum 4.
áratugnum og heima bjó hún upp
frá því og vann á búinu. Hún
gekk í nánast öll verk, var ham-
hleypa til vinnu, fór fyrst á fætur
og gekk síðust til hvílu. Ef eitt-
hvað hægðist um fór hún til
starfa á öðrum bæjum og fékk
karlmannskaup, þvílíkur var
dugnaður hennar. Hún kom upp
börnunum sínum, Karlottu og
Jónasi, og annaðist foreldra sína í
elli þeirra. Eftir lát afa og ömmu
starfaði hún til sjötugs sem mat-
ráður við Hafralækjarskóla en
settist þá við að prjóna heima á
Knútsstöðum og fylgdist með
fuglunum á ánni. Þar var gott að
koma til hennar.
Við Ragnheiður, börnin,
tengdabörnin og barnabörnin
þökkum Finnu frænku alla gleði
og hlýju sem hún gaf okkur. Hvíli
hún í Guðs friði.
Sigurgeir Steingrímsson.
Það er afar misjafnt hversu
langan tíma fólk fær hér á jörð-
unni. Þeir sem lengstan tíma fá
hafa sitthvað séð og forréttindi
eru að fá að kynnast slíku fólki og
eignast það að vinum. Hún Finna
var komin á tíræðisaldur þegar
hún féllst á að kannski væri rétt
að þiggja heimilishjálp. Það var
nú samt held ég aðallega gert til
að friða fjölskylduna. Ég var svo
heppin að fá þetta verkefni. Hún
var orðin heimakær og það gat
varla heitið að ég hefði séð hana
fyrr, en aðeins heyrt hennar getið
eins og gengur í sveitinni. Mér
skildist að þetta væri órög dugn-
aðarmanneskja sem ætti það til að
láta ýmislegt flakka svona ef
þannig stæði á spori. Ég var of-
urlítið hikandi þegar ég gerði
fyrst vart við mig á Knútsstöðum
en fljótlega kom í ljós að þarna
hitti ég vinkonu. Við áttum afar
margt sameiginlegt og kom ákaf-
lega vel saman. Hún lagði mun
meiri áherslu á samveru og sam-
vinnu en að sitja og stjórna öðrum
og það var fróðlegt og skemmti-
legt að vera með henni í verki
hvort heldur það var við kleinu-
gerð sem við stunduðum reglu-
lega, saumaskap þegar við hvolfd-
um spariflík og endursaumuðum,
viðgerð ljósakrónu, eða bara hvað
sem okkur datt í hug að gera
þyrfti. Við höfðum sama viðhorf til
nýtingar og sóunar og miðluðum
hvor annarri hugmyndum. Nú er
ég til dæmis búin að útvega mér
glerskál úr þvottavélarloki. Þegar
ég sagði henni að ég væri að gera
kerti úr vaxafgöngum lét hún mig
hafa dálítin klump sem ég fór með
heim og steypti úr kerti handa
henni. Ég tók það svo með mér til
hennar næst en þá tók hún á móti
mér með þeim orðum að nú væri
hún að drepast. Rósamál var jú
ekki hennar stíll. Hún hafði samt
ekkert við það að athuga að ég
hringdi eftir aðstoð þó að hún
hefði einhvern veginn ekki haft
sig í það sjálf, var ekki dugleg að
snúa fólki í kring um sig. Þennan
dag urðum við samferða í sjúkra-
bíl til Húsavíkur og eftir það átti
ég ekki erindi í heimilishjálp á
Knútsstöðum. Ekki setið saman
með prjóna yfir leiðarljósi eða í
lönguvitleysu við eldhúsborðið.
Árin hennar úti á sjúkrahúsi
var ég ekkert nærri nógu dugleg
að líta til hennar en alltaf var það
gaman, mest gaman líklega þegar
ég fór til hennar klædd peysuföt-
um á þjóðhátíðardegi. Þær voru
þá tvær saman á stofu og var helst
eins og ég hefði fært þeim dýrind-
isgjöf.
Hún lá ekkert á því að þetta
væri að verða komið gott enda
væri hún orðin til lítils gagns. Síð-
ast þegar ég kom til hennar hjálp-
uðumst við nú samt að við að leysa
myndarlega garnflækju. Ég var
farin að hallast að því að ég fengi
að faðma hana á hundrað ára af-
mælinu en það verður víst ekki af
því.
Elín Kjartansdóttir.
Ekkert er óumbreytanlegt.
Jafnvel gamlar eikur falla. Heið-
urskonan Guðfinna Karlsdóttir
hefur lokið göngu sinni hér á jörð.
Vegferðin var löng, næstum 100
ár. Þótt aldurinn færðist yfir virt-
ist hún lítið þreytast á göngunni.
Ef Elli kerling var eitthvað að
rjála við dyrnar hennar var henni
umsvifalaust stuggað burt.
Mér er enn í fersku minni hvað
mér fannst Finna flott og
skemmtileg kona þegar ég var
stelpa. Hið sama þótti mínum
börnum síðar, enda reyndist hún
þeim öllum vel. Ömmubörnin mín
kynntust henni ekki öll, en þau
sem þekktu hana vissu fátt æv-
intýralegra en príla upp „stóra
stigann“ og heimsækja Finnu.
Hún gat alltaf sagt þeim eitthvað
skrítið og skemmtilegt og lumaði
oft á einhverju góðgæti, eða sokk-
um og vettlingum sem hún virtist
alltaf eiga á lager. Þegar þriggja
ára veiðimaður var spurður hvað
hann ætlaði að gera við fiskinn
sem hann fékk á stöngina sína
svaraði hann að bragði: „Nú gefa
hann konunni sem á stigann.“
Margan greiða gerði Finna
okkur hjónum og fyrir það erum
við þakklát. Hún prjónaði lopa-
peysur handa nokkrum vinum
okkar í Skotlandi, Englandi og
Ástralíu. Eitt sinn kom maður að
sækja til hennar peysu. Sonur
okkar fór með honum, bæði til að
vísa honum veginn og vera túlkur.
Þeir fengu höfðinglegar mót-
tökur og Finna bar ýmiskonar
kræsingar á borð. Þegar hún hafði
rennt kaffi í bollana þeirra brá
hún sér aðeins frá, en kom að
vörmu spori með járnkarl og
smeygði honum lipurlega milli
kökudiskanna. Nokkur vel valin
orð fylgdu þessari athöfn. Gest-
urinn lét sér hvergi bregða,
hvorki við orð hennar né borðs-
krautið. En þegar út í bíl var kom-
ið varð honum að orði: „Þessi kona
er afar sérstakur karakter.“
Finna var tryggur og góður
vinur og þótt hún ætti það til að
demba yfir mann óvægnum at-
hugasemdum fyrirgafst það alltaf
og gleymdist vegna þess hversu
létt það vó, miðað við allt það góða
sem hún gaf. Að ganga svo langan
veg með tign og glæsibrag er
aðdáunarvert. Með virðingu og
þökk minnist ég og fjölskylda mín
Guðfinnu á Knútsstöðum. Við
bæði samhryggjumst og sam-
gleðjumst ástvinum hennar nú.
Sigrún Baldursdóttir.
Gengin er vinkona mín til fjöru-
tíu og fjögurra ára, hún Finna á
Knútsstöðum. Ég kom til sveitar-
dvalar á Knútsstöðum árið 1968
en Finna deildi þá herbergi með
Sigríði móður sinni, sem hún ann-
aðist til dauðadags. Mér þótti gott
að sitja við rúmið hennar Sigríðar
og þótt ekki væri mikið talað, var
samveran yndisleg. Ég man eftir
mér sitjandi úti á tröppunum,
beygðan og með heimþrá þegar
Finna kallaði í mig: „Komdu inn í
kaffi, góði, og svo skulum við
spila.“ Við spiluðum rommí og öll
heimþráin hvarf. Finna bað mig
gjarnan um hin ýmsu viðvik, s.s.
að hreinsa hlaðið af kúadellum,
sem ég var jafnan fljótur að sinna.
„Dragðu svo ekki lappirnar,
strákur. Óþarfi að skemma stíg-
vélin strax.“ Það gekk illa að fara
að þeim fyrirmælum. Ég man eitt
sinn þegar þarfanautið sleit sig
laust á suðurtúninu og fór að ham-
ast í heystabba sem nýbúið var að
setja upp. Ég stóð skíthræddur og
ráðalaus við fjóshornið þegar
Finna kom askvaðandi fyrir horn-
ið, hrópandi kjarnyrt íslensk
skammaryrði. Ég hugsa að við
nautið höfum hrokkið jafnmikið í
kút við atganginn. Nautið stóð
sem lamað og hlýddi Finnu mót-
þróalaust þegar hún tjóðraði það
aftur. Eftir þetta hafði ég sama
háttinn á ef tuddi náði að slíta sig
lausan og virkaði það jafnan vel.
Ég man líka vel eftir veiðiferð
með Finnu þar sem henni tókst
að veiða bæði sjálfa sig og hund-
inn Krumma. Og söguna af kynn-
um Finnu við stórsöngvarann
Bing Crosby, þegar hún vann við
eldamennsku á veiðiheimilinu í
Árnesi. Henni þótti hann heldur
lítill „eins og skorpin skinnbót!“
Hún prjónaði þó handa honum
vel þétta íslenska lopapeysu. Eitt
sinn buðum við heimilisfólkinu á
Knútsstöðum með okkur í sunnu-
dagskaffi að Kiðagili í Bárðardal.
Þegar Finna mætti í bílinn var
hún klædd eins og hún ætlaði á
fjall, en þar sem ég hafði þá lært
að gagnrýna aldrei klæðnað
kvenna, hafði ég engin orð um
þetta. Þegar við komum að Kiða-
gili kom heldur skrítinn svipur á
Finnu sem hafði haldið að ferð-
inni væri heitið upp á hálendið í
hið eiginlega Kiðagil og því klætt
sig eftir aðstæðum. Hún hló dátt
að misskilningnum og þáði glöð
kaffið í göngufötunum sínum.
Þegar Finna flutti upp á ris-
hæðina var alltaf skylda að kíkja
til hennar í kaffi þegar komið var
á Knútsstaði og voru þá á borðum
kleinur, soðið brauð og annað
bakkelsi.
Dóttir mín naut líka fé-
lagsskapar Finnu síðar meir þeg-
ar hún dvaldi á Knútsstöðum.
Hún fékk þá gjarnan að skoða og
handleika alla gömlu munina
hennar Finnu að vild og fékk um
leið að vita allt um þá. Finna bjó í
risinu á Knútsstöðum í skjóli son-
ar síns Jónasar og Guðnýjar eig-
inkonu hans fram til rúmlega ný-
ræðs.
Síðustu árin dvaldi hún á
Sjúkrahúsinu á Húsavík og í ár-
legri heimsókn minni til hennar
þangað fannst mér Finna alltaf
vera eins og hún átti að sér að
vera. Hún átti jafnvel til að grípa
skærin og reyna að snyrta skegg-
ið á stráknum ef henni þótti ég
ekki nógu snyrtilegur til fara.
Kæra vinkona. Takk fyrir gef-
andi kynni og megi allt gott fylgja
þér yfir.
Frosti Meldal.
Á nýársdagsmorgun lést göm-
ul og góð vinkona mín, Finna frá
Knútsstöðum, tæplega 100 ára.
Sjálfsagt hefur hún ekki viljað að
skrifuð yrði um hana nein lof-
ræða, en örfá orð, við erum búnar
að þekkjast síðan ég var krakki.
Við unnum saman í Hafralækj-
arskóla í mörg ár og eru einmitt
40 ár síðan við byrjuðum að vinna
þar saman. Það voru góðir tímar,
margt brallað og gert og ég lærði
margt af henni, til dæmis að
flysja kartöflur, smá grín, ja og
þó ekki.
Hún Finna var alltaf hraust og
kraftmikil og vann alveg á við að
minnsta kosti tvo, minnist ég
sláturgerðar og fleira sem henni
tengist og þegar drukkið var úr
sláturtunnunni. Finna var alltaf
með á prjónunum, síðast var hún
að sauma út. Síðustu ár var hún á
öldrunardeild Sjúkrahúss Húsa-
víkur og ég kom oft til hennar
þangað, það voru góðar stundir,
nú síðast stuttu fyrir jól, hún var
svo hress og glöð og stálminnug,
gaman var að spjalla um alla
heima og geima, já og minning-
arnar eru miklu fleiri. Ég ætla að
geyma þær hjá mér.
Til þín ég hugsa, staldra við,
sendi ljós og kveðju hlýja.
Bjartar minningar lifa,
ævina á enda.
Sendi öllum aðstandendum
innilegar samúðarkveðjur frá
mér og fjölskyldu minni.
Hvíl í friði, elsku Finna mín, og
takk fyrir allt.
Kristjana Helgadóttir
(Didda).
Guðfinna S.
Karlsdóttir
HJARTAVERND
Minningarkort
535 1825
www.hjarta.is 5351800
✝
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
GÚSTAF ADOLF GUÐMUNDSSON,
Skógarbæ,
áður Fiskakvísl 1,
lést á hjartadeild Landspítalans sunnudaginn
6. janúar.
Útförin verður auglýst síðar.
Guðný Helga Björnsdóttir,
Guðmundur Viktor Gústafsson, Birna S. Richardsdóttir,
Guðbjörg Gústafsdóttir,
Magnús Gústafsson, Röfn Friðriksdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
✝
Ástkær faðir, afi og bróðir okkar,
HALLDÓR ÞORKELL GUÐJÓNSSON
prófessor,
Norðurgötu 10,
Selfossi,
lést á krabbameinsdeild LSH við Hringbraut
mánudaginn 31. desember.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey.
Innilegar þakkir fyrir vináttu og hlýhug í veikindum hans.
Sérstakar þakkir til starfsfólks 11-E fyrir frábæra umönnun.
Fyrir hönd aðstandenda,
Brynja Halldórsdóttir,
Hrafn Halldórsson.
✝
Elskulegur faðir okkar,
HENNING KARL BACKMAN,
Hörðalandi 10,
Reykjavík,
lést á hjúkrunarheimilinu Eir fimmtudaginn
10. janúar.
Útförin fer fram frá Guðríðarkirkju fimmtu-
daginn 17. janúar kl. 13.00.
Fyrir hönd aðstandenda,
Arna Jóna Backman,
Guðjón Broddi Backman,
Elsa Sigurbjörg Backman,
Helgi Backman.
✝
Okkar hjartans eiginmaður, faðir, tengdafaðir
og afi,
SIGURÐUR JÓNSSON
frá Norðfirði,
til heimilis í Hallveigartröð 9,
Reykholti í Borgarbyggð
andaðist föstudaginn 11. janúar á
Heilbrigðisstofnun Suðurnesja
Útförin fer fram frá Þjóðkirkjunni í Hafnarfirði
föstudaginn 18. janúar kl. 13.00.
Edda Björk Bogadóttir,
Fríða Sigurðardóttir, Axel Gunnlaugsson,
Jón Svan Sigurðsson, Rakel Rut Valdimarsdóttir,
Birgir Örn Ólafsson, Helga Ragnarsdóttir,
Ólafur Ragnar Ólafsson, Minna Hartvigsdóttir,
Kristinn Jón Ólafsson, Halldóra F. Víðisdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.