Morgunblaðið - 12.01.2013, Síða 36

36 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 12. JANÚAR 2013
✝ Kristín Sigur-lína Eiríks-
dóttir fæddist í
Stóru-Mástungu,
Gnúpverjahrepppi,
Árnessýslu 26. júlí
1928. Hún lést á
hjúkrunarheimilinu
Ási í Hveragerði 2.
janúar 2013.
Foreldrar henn-
ar voru Eiríkur Ei-
ríksson bóndi, f.
1898 á Votamýri á Skeiðum, d.
1964, og Ingibjörg Erlendína
Kristinsdóttir, f. 1903 á Ingveld-
arstöðum í Skarðshreppi, Skaga-
firði, d. 1991. Systkini Kristínar
eru Vilhjálmur Halldór Eiríks-
son, f. 1930, Ástvaldur Leifur Ei-
ríksson, f. 1934, d. 1996 og Guð-
rún Eiríksdóttir, f. 1941, d. 1995.
Kristín ólst upp hjá foreldrum
af foreldrum Ingólfs. Kristín var
því lengst af ævi sinnar hús-
freyja að Hlemmiskeiði þar sem
þau hjónin ráku kúa- og fjárbú.
Síðustu æviár sín dvaldist Krist-
ín ásamt Ingólfi á hjúkrunar-
heimilinu Ási í Hveragerði.
Kristín var mikil hestakona og
stundaði hestamennsku jafn-
hliða bústörfunum og átti alltaf
góða reiðhesta.
Börn Kristínar og Ingólfs eru:
1) Ómar Örn, f. 1951, kvæntur
Rósu Guðnýju Bragadóttur.
Börn þeirra eru: 1a) Ída Braga,
gift Þórði Hjalta Þorvarðarsyni
og eiga þau þrjú börn, 1b) Krist-
ín Sif, gift Daníel Scheving Hall-
grímssyni og eiga þau eitt barn
og 1c) Ingólfur Örn, í sambúð
með Írisi Ósk Ólafsdóttur og
eiga þau eitt barn. 2) Inga Birna,
f. 1963, maki Árni Svavarsson.
Synir þeirra tveir eru Svavar
Jón og Arnar.
Útför Kristínar verður gerð
frá Skálholtskirkju í dag, 12. jan-
úar 2013, og hefst athöfnin kl.
11. Jarðsett verður að Ólafs-
vallakirkju á Skeiðum.
sínum að Borgar-
koti á Skeiðum þar
sem þau bjuggu
lengst af meðan
börn þeirra ólust
upp en fluttust síð-
an að vesturbænum
á Hlemmiskeiði og
bjuggu þar til ævi-
loka.
Árið 1947 lauk
Kristín húsmæðra-
skólaprófi frá
Laugarvatni. Árið 1950 giftist
Kristín eftirlifandi eiginmanni
sínum, Ingólfi Bjarnasyni, f. 2.
nóvember 1922, síðar bóndi á
austurbænum að Hlemmiskeiði
en foreldrar hans voru Bjarni
Þorsteinsson frá Reykjum á
Skeiðum og Ingveldur Jóns-
dóttir frá Vorsabæ á Skeiðum.
Ingólfur og Kristín tóku við búi
Elskuleg tengdamóðir mín er
látin, nú er lokið þrautagöngu
hennar og betri tími tekinn við.
Hún hefur þurft að glíma við erf-
iðan sjúkdóm sl. 5 ár og verið
mjög veik á köflum síðasta hálfa
árið. Erfitt var að horfa upp á
svona glæsilega og fríska konu
verða fanga í eigin líkama. En ég
ætla að minnast Stínu minnar
eins og ég man hana best.
Ég kem fyrst að Hlemmiskeiði
aðeins tvítug að aldri og var mér
tekið opnum örmum frá fyrsta
degi. Þú varst mér miklu meira
en venjuleg tengdó, góð vinkona
og trúnaðarvinur. Eftir að við
Ómar eignuðumst okkar börn
voru þau meira og minna alin
upp í sveitinni öll sumur og vildu
hvergi annars staðar vera. Hjá
þér fengu þau sérstaklega gott
uppeldi, elsku og vináttu. Þú
varst alltaf tilbúin að leika við
þau úti sem inni enda frá á fæti
og hljópst alltaf við fót ef þú
þurftir að fara á milli bæja. Hjá
þér lærðu þau góða mannasiði,
réttsýni og að vinna öll almenn
sveitastörf. Þú kenndir mér að
sitja hest, þótt ég hafi aldrei náð
þinni færni en þú varst frábær
hestakona og fórst í margar góð-
ar hestaferðir. Þegar þið Ingólf-
ur fluttuð í Hveragerði 2005
gafst þú mér þinn besta reiðhest
og sýnir það best hvernig þú
varst, vildir alltaf vera að gefa
öðrum. Ömmudrengirnir þínir í
sveitinni fengu vel að njóta
ömmu Stínu og voru það heilagir
dagar þegar þú varst að passa
þá, voru þá bakaðar heimsins
bestu pönnukökur og ekki talið
hvað hver fékk margar.
Eftir að þið Ingólfur voru
komin á efri ár fóruð þið fyrst að
ferðast til útlanda og eignuðust
ómetanlega vini í þessum ferð-
um. Þetta voru skemmtilegar
bændaferðir en síðar fastar ferð-
ir með vinahópnum til Kanarí og
þá skilst manni að oft hafi verið
fjör og mikið dansað en þú hafðir
sérstaklega gaman af að dansa
og sér í lagi að tjútta.
Elsku Ingi minn, guð styrki
þig í þínum mikla missi en þið
Stína hafið verið saman alla daga
allan ársins hring í 62 ár. Þið vor-
uð mjög samstiga í ykkar búskap
og varst þú, Stína mín, á við með-
al-karlmann í útiverkunum alla
tíð. Mikill er okkar söknuður en
við vitum að þú kvaddir södd líf-
daga. Það hefur verið hugsað vel
um þig á Ási í Hveragerði og
starfsstúlkurnar svo góðar og
umhyggjusamar. Við viljum
þakka kærlega fyrir það, það er
ómetanlegt að vita af sínum nán-
ustu í góðum höndum. Stína mín,
megir þú hvíla í friði.
Þín tengdadóttir,
Rósa.
Okkur systkinin langar til
þess að rifja upp þær fjölmörgu
minningar sem vakna um ömmu
okkar. Við nutum þeirra forrétt-
inda að hafa fengið að vera í
sveitinni hjá henni og afa öll
sumur og í öllum skólafríum.
Þangað sóttum við í tíma og
ótíma og erfitt reyndist að halda
okkur í höfuðborginni. Við yfir-
gáfum foreldrahús um miðjan
maí og komum ekki til baka fyrr
en eftir réttir. Sumrin í sveitinni
eru okkar bestu og skemmtileg-
ustu æskuminningar. Þar var
nóg að gera og amma alltaf með í
öllu. Amma var mikið með okkur
krökkunum, var ávallt til staðar
fyrir okkur og má þar sérstak-
lega nefna útreiðartúrana. Hún
smitaði okkur af hestabakterí-
unni, það eru ekki margir sem
geta státað af því að hafa farið
með ömmu sinni í hestaferð. Hún
var flottasta amman á glæsileg-
ustu gæðingunum, átti Levis-
gallabuxur, var frábær tjúttari,
kunni að spila á skeiðar og var
alltaf miðpunkturinn í öllu fjöri.
Það góða við ömmu var ekki
bara hversu dugleg hún var að
leika við okkur krakkana heldur
var hún okkur góð fyrirmynd og
ól okkur upp af ástúð og aga.
Hún sá til þess að okkur skorti
ekkert og vissi alltaf hvað var
efst á óskalistanum fyrir jól og
afmæli. Það var ekki síst fyrir
gleði hennar og gestrisni hversu
margir komu til ömmu og afa um
réttirnar í kjötsúpu og söng.
Eftir að við uxum úr grasi vor-
um við áfram í miklu sambandi
við ömmu og afa. Amma hringdi
reglulega í okkur, hún fylgdist
vel með því sem við tókum okkur
fyrir hendur og við komum oft til
þeirra í sveitina í helgardekur-
ferðir. Þá var mikið spjallað,
hlegið og borðað.
Síðustu árin hafa amma og afi
búið að Ási í Hveragerði, en
heilsuleysi ömmu hefur tekið
sinn toll. Við kveðjum ömmu
okkar með söknuði og munum
minnast hennar eins hún var í
sveitinni, sæl og glöð með hest-
unum sínum.
Amma kær, ert horfin okkur hér,
en hlýjar bjartar minningar streyma
um hjörtu þau er heitast unnu þér,
og hafa mest að þakka, muna og
geyma.
Þú varst amma yndisleg og góð,
og allt hið besta gafst þú hverju sinni,
þinn trausti faðmur okkur opinn stóð,
og ungar sálir vafðir elsku þinni.
Þú gættir okkar, glöð við undum hjá,
þær góðu stundir blessun, amma
kæra.
Nú hinstu kveðju hjörtu okkar tjá
í hljóðri sorg og ástarþakkir færa.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)
Ída Braga, Kristín Sif og
Ingólfur Örn.
Nú hefur hún Kristín Eiríks-
dóttir kvatt þennan heim. Stína
frænka, eins og við systurnar í
vesturbænum á Hlemmiskeiði
kölluðum þig, er nú komin á
bjartan og góðan stað. Minning-
arnar um þig eru afar hlýjar og
ljúfar, en þú hafðir einstaklega
góða nærveru og það var alltaf
gott að koma til þín. Þú hafðir
ætíð tíma fyrir okkur og við vor-
um alltaf velkomnar á þitt fallega
og hlýja heimili, sama hversu
annríkt þú áttir. Þú hafðir yndi af
hestum og nutum við svo sann-
arlega góðs af því enda fórum við
með þér ófáa reiðtúrana. Í þeim
ferðum var oft glatt á hjalla, mik-
ið hlegið og gert grín, enda bjóst
þú yfir mikilli glettni og góðum
húmor.
Það er óhætt að segja að þú,
elsku frænka, hafir mótað líf
okkar systranna allra á einn eða
annan hátt. Við erum afar þakk-
látar að hafa fengið að kynnast
þér og njóta návistar þinnar. Við
minnumst þín með mikilli virð-
ingu og þökkum þér alla þá um-
hyggju og hlýju sem þú sýndir
okkur og kveðjum þig með þessu
ljóði:
Þei, þei og ró.
Þögn breiðist yfir allt.
Hnigin er sól í sjó.
Sof þú í blíðri ró.
Við höfum vakað nóg.
Værðar þú njóta skalt.
Þei, þei og ró.
Þögn breiðist yfir allt.
(Jóhann Jónsson.)
Við sendum Ingólfi og fjöl-
skyldunni allri okkar dýpstu
samúðarkveðjur og megi guð
vera með ykkur.
Ingibjörg, Jóhanna,
Guðbjörg og Matthildur.
Góð vinkona er fallin frá eftir
töluverða veikindabaráttu.
Kristín á Hlemmiskeiði var
ein af okkar bestu vinkonum og
eins hennar lífsförunautur, Ing-
ólfur. Við hjónin á Heiði áttum
áralanga samfylgd með þeim
hjónum á Hlemmiskeiði og mikla
vináttu. Margir og góðir vinir eru
fjársjóður sem ekki verður met-
inn til fjár. Vinátta Kristínar og
Ólafar á Heiði var sérstök, hún
var svo fölskvalaus og einlæg.
Alltaf settust þær á sama bekk,
enginn mátti vera á milli þeirra,
þær þurftu að hafa snertingu
hvor af annarri. Í alla þá ártugi
sem við vorum samferða í ferða-
lögum, hérlendis og erlendis, eða
á öðrum stundum urðu aldrei
neinar ósættir. Stína eins og við
kölluðum hana var glaðvær og
heilsteypt kona og hrókur alls
fagnaðar alla tíð í góða hjóna-
klúbbnum okkar sem var starf-
ræktur um langt árabil.
Nú hafa þær báðar vinkonurn-
ar farið á annað tilverustig og
hist að nýju í sæluríki eilífðarinn-
ar. Hlýr og góður hugur til
frænda míns Ingólfs og allra í
fjölskyldunni.
Sigurður Þorsteinsson.
Samferðafólk okkar hér skipt-
ir okkur mismiklu máli, og hefur
á líf okkar mismikil áhrif. Sum-
um tökum við vart eftir, aðra
leiðum við hjá okkur, við flesta
náum við ágætu eða góðu sam-
bandi. Örfáir hafa þannig áhrif
að þau fylgja okkur alla tíð.
Stína á Hlemmiskeiði hafði
þannig áhrif á mig. Það fer seint
úr mínum huga, kvöldið sem ég
kom að Hlemmiskeiði fyrst.
Fyrsti verknámsneminn. Asa-
hláka eftir snjókomu um tíma.
Sem sagt hvergi stætt fyrir
hálku. Dóttirin send eftir mér
niður á veg, á Lödu. Stína, af sínu
alkunna næmi, eldaði uppáhalds-
matinn minn þetta fyrsta kvöld,
steiktan fisk, og hún var víst búin
að frétta af kenjum mínum þá
þegar. Þetta janúarkvöld og
fyrstu dagar ársins 1985 höfðu
meiri áhrif á mitt líf en mig grun-
aði.
Stína var mér afar mikils virði.
Hún tók mér opnum örmum, með
vinskap og gleði í huga. Alltaf. Í
fyrstu heimsókn og í þeirri síð-
ustu. Gleði og glettni, endalaus
gleði og kátína einkenndu þessa
merkilegu konu. Margar stundir
áttum við saman á útreiðum. Þar
naut Stína sín hvað best. Lagin
og lipur við hesta, sem og aðrar
skepnur. Hennar uppáhald að
leggja á hestinn sinn, stíga í
hnakkinn og ríða af stað. Njóta
stundarinnar eins og enginn væri
morgundagurinn. Við áttum
margar svona stundir, Inga
Birna oft með og þá var enginn
svikinn af stundinni. Með þær
mæðgur með sér var stundin
óborganleg. Hlátur og gleði út í
eitt. Það var erfitt fyrir slíka
kjarnorkukonu eins og Stínu
þegar heilsan bilaði. Mjög erfitt,
og það var þannig. Kletturinn
Ingólfur stóð þá við hlið konu
sinnar sem fyrr, af sínu alkunna
æðruleysi og styrk, þótt heilsa
hans væri ekki óskert.
Löngu lífshlaupi Stínu er nú
lokið. Hvíldin kærkomin þreytt-
um líkama. Í huga mínum geymi
ég ómetanlegar minningar um
konu sem var mér góður vinur,
félagi og í raun önnur móðir eins
og ég hef svo oft vitnað til.
Ingólfi mínum kærum, Ingu
Birnu minni og fjölskyldu, Óm-
ari, Rósu, börnum þeirra og fjöl-
skyldum, ásamt öðrum aðstand-
endum, votta ég mína
innilegustu samúð. Blessuð sé
minning Stínu á Hlemmiskeiði.
Steinunn.
Með hlýju í hjarta minnist ég
kærrar vinkonu minnar og ná-
granna, Kristínar frá Hlemmi-
skeiði, sem verður til moldar bor-
in í dag. Árið 1975 fluttist ég úr
Grímsnesinu niður á Skeið og
fljótlega kynntist ég þeim sóma-
hjónum Kristínu og Ingólfi. Er
mér minnisstætt þegar þau
komu bæði ríðandi í hlaðið á
Votamýri og heilsuðu mér, ný-
fluttri, og buðu mér með í skoð-
unarferð upp á mýrina sína. Ekki
einungis það – heldur buðu þau
mér vináttu og samveru alla
daga eftir það. Dyr þeirra stóðu
mér ávallt opnar.
Stína mín var hestamann-
eskja, grallari og partíljón, hafði
gaman af öllu þar sem var fólk og
hestar. Það sló henni enginn við í
tjúttinu þegar hún og Leifur
bróðir hennar lögðu undir sig
dansgólfið. Hún spilaði á píanó
og söng af hjartans lyst um Önnu
í Hlíð. Þá geisluðu brún augun af
einskærri kátínu. Óteljandi út-
reiðartúra, stutta og langa, fór-
um við saman. Að hóa upp í eld-
húsgluggann hennar, þegar ég
kom ríðandi í hlað, eru góðar
minningar. „Settu hestinn inn,
fremsti básinn er laus, Ingi
keypti Cointreau í gær, við fáum
það með kaffinu, – svo fylgi ég
þér heim á eftir.“ Svo kom hún
brunandi niður kjallaratröpp-
urnar, svo sporlétt, – og tók á
móti mér. Eftir ótal svona góðar
samverustundir lagði hún á Glað,
Bolla, Yrpu, Dýja-Blesa, Þyrni
eða Mola. Og aldrei fór ég með
„vitið úr bænum“, alltaf kvödd
við opnar dyr.
Það er svo margs að minnast.
Fólk og hestar var hennar
ánægja og yndi. Að gleðjast með-
al vina, að fá hest í beisli, ganga
hreint og leggja rækt við sína
fjölskyldu, þetta var hennar líf.
Hjartahlýrri og greiðviknari vin-
konu er ekki hægt að hugsa sér.
Síðustu árin voru þér erfið og á
allt það fólk sem létti þér lífið
þakkir skildar.
Börnin hennar, Inga Birna og
Ómar, voru henni stoð og stytta,
þeim og Ingólfi votta ég samúð
mína.
Guð geymi þig vinkona mín.
Sigurlín Grímsdóttir,
Votamýri.
Kristín Sigurlína
Eiríksdóttir
HINSTA KVEÐJA
Elsku Stína amma okk-
ar.
Takk fyrir að hafa verið
alltaf svo yndisleg og góð
að passa okkur. Gleymum
aldrei pönnukökuveislun-
um á fimmtudögum.
Svavar Jón og Arnar.
Flatahraun 5a • www.utfararstofa.is Símar: 565 5892 & 896 8242
ÚTFARARSTOFA HAFNARFJARÐAR
Sverrir
Einarsson
Kristín
Ingólfsdóttir
ÚTFARARSTOFA ÍSLANDS
Suðurhlíð 35, Reykjavík • Símar 581 3300 & 896 8242 • www.utforin.is
Alúð - virðing - traust
Áratuga reynsla
Vaktsími:
581 3300 & 896 8242
www.utforin.is
Allan sólarhringinn
✝
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, afi og langafi,
AUÐUNN BRAGI SVEINSSON
rithöfundur,
Hjarðarhaga 28,
Reykjavík,
lést miðvikudaginn 2. janúar.
Jarðarförin hefur farið fram í kyrrþey.
Sveinn Auðunsson, Erika Steinmann,
Kristín Auðunsdóttir, Haukur Ágústsson,
Ólafur Þórir Auðunsson, Helena Stefánsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
✝
Ástkær systir okkar, mágkona og frænka,
EVA SVEINBJÖRG EINARSDÓTTIR
ljósmóðir,
Digranesheiði 19,
Kópavogi,
lést laugardaginn 5. janúar.
Útför hennar fer fram frá Digraneskirkju
mánudaginn 14. janúar kl. 13.00.
Blóm og kransar vinsamlegast afþakkaðir, en þeir sem vilja
minnast hennar láti líknardeildina í Kópavogi eða Krabba-
meinsfélagið njóta þess.
Hermann Einarsson, Lára Runólfsdóttir,
Guðmunda Þ. Einarsdóttir, Sigurbjörn Ólason,
systkinabörn og fjölskyldur.
✝
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
GUÐRÚN ÞÓRHALLSDÓTTIR,
Árskógum 8,
sem lést fimmtudaginn 3. janúar, verður
jarðsungin frá Seljakirkju mánudaginn
14. janúar kl. 13.00.
Guðmundur Þ. Frímannsson, Margrét Pétursdóttir,
Ingibjörg B. Frímannsdóttir, Guðleifur Sigurðsson,
Jóhann G. Frímannsson, Eyja Þóra Einarsdóttir,
María E. Frímannsdóttir,
Alma G. Frímannsdóttir, Páll Harðarson,
barnabörn og barnabarnabörn.
✝
Ástkær eiginkona mín, móðir okkar,
tengdamóðir, amma og langamma,
ANNA SIGRÍÐUR ÞORBERGSDÓTTIR,
Austurhlíð,
Skaftártungu,
lést fimmtudaginn 10. janúar á
Heilbrigðisstofnun Suðurlands, Selfossi.
Guðgeir Sumarliðason
Hörður Sigurðsson, Anna Pálína Jónsdóttir,
Rúnar Sigurðsson, Hulda J. Eðvaldsdóttir,
Þórunn Guðgeirsdóttir, Einar Ólafsson,
Lilja Guðgeirsdóttir, Sigfús Sigurjónsson,
Þórgunnur M. Guðgeirsdóttir, Sigurður Ómar Gíslason,
Guðlaug B. Guðgeirsdóttir, Erlendur Ingvarsson,
Sóley G. Guðgeirsdóttir, Daði Steinn Arnarsson,
barnabörn og barnabarnabörn.