Morgunblaðið - 12.01.2013, Side 38

38 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 12. JANÚAR 2013
Sumir eru gæddir
þeim einstaka hæfileika að sam-
eina fólk, hafa einlægan áhuga á
skoðunum og hugmyndum ann-
arra, án þess þó að gefa endilega
eftir með eigin skoðanir. Þetta var
einn af mörgum kostum Bjössa og
ein ástæða þess hve gaman var að
hitta hann og spjalla. Hann hafði
áhuga á öllu, vildi vita hvað maður
var að bralla, spurði út í hitt og
þetta en hafði minni áhuga á að
tala um sjálfan sig, jafnvel þó ljóst
væri að oft hefði hann sennilega frá
töluvert meira spennandi hlutum
að segja heldur en maður sjálfur.
Með glaðlyndi sínu, hógværð, góð-
mennsku og ástríðufullum áhuga á
öllu mögulegu stal hann stærri
parti af hjarta okkar allra heldur
en kannski tími samvista við hann
gaf tilefni til, það var nefnilega allt-
af allt á fullu í lífi Bjössa. Hann
nýtti hverja einustu stund og virt-
ist njóta hverrar mínútu sem er ör-
lítil huggun núna þegar hann er
farinn svona óþolandi fljótt frá
okkur.
Mamma og Kolli rugluðu saman
reytum fyrir 22 árum. Þegar fjöl-
skyldurnar sameinuðust má segja
að við höfum öll verið svolítið bog-
in, við systkinin öll áttum það sam-
eiginlegt að hafa ung þurft að tak-
ast á við missi foreldris og
foreldrarnir, mamma og Kolli,
misst maka sína á besta aldri.
Óneitanlega var þetta flókið og erf-
itt verkefni fyrir okkur öll og ég
veit að oft höfðu mamma og Kolli
miklar áhyggjur af Bjössa í þessu
ferli, að móðurmissirinn hefði sært
hann svo djúpt að hann myndi
kannski ekki ná sér að fullu. Sem
betur fer voru þetta óþarfa áhyggj-
ur, Bjössi fór í gegnum mjög erfitt
tímabil en í því ferli öllu náði hann
samt að mynda djúp tengsl við alla
í fjölskyldunni, tengsl sem ein-
kenndust af væntumþykju og virð-
ingu. Á sama tíma stóð hann sig vel
í námi enda mikill pælari og flug-
gáfaður og þrátt fyrir tilfinninga-
rót og stundum partístand á
menntaskólaárunum þá fór hann í
gegnum námið með glans.
Ég er ákaflega þakklát fyrir
hvað hann var ötull við að rækta
fjölskyldutengslin, síðustu árin
hafa fáar stundir gefist saman en
hann sá til þess að þær yrðu nokkr-
ar og allar eftirminnilegar. Bjössi
skipulagði sumarfríin þannig að
hann kæmist örugglega með í
hestaferðirnar okkar og missti
ekki af viðburðum í fjölskyldunni.
Hann mætti til landsins klyfjaður
gjöfum og alls kyns „gúrmei stöffi“
til að gleðja fjölskylduna sem telur
ófáa nautnaseggina og þetta var al-
gjörlega einkennandi fyrir hann,
alltaf að hugsa um aðra, gleðja
aðra og sýna öðrum umhyggju.
Mér finnst ég verða að draga
lærdóm af þessum frábæra fóstur-
bróður mínum og þar er af mörgu
að taka. Fyrst og síðast er það eig-
inleiki hans til að veita öðrum góð-
ar stundir með kátínu sinni, áhuga
og gjafmildi, líka að sinna öllu vel,
fjölskyldu, vinum og vinnu og nýta
þannig hvern dag. Ég trúi því að
við munum öll hittast aftur og þann
dag sem ég hitti hann Bjössa ætla
ég að taka utan um hann og þakka
honum fyrir að hafa kennt mér
lexíu, hún er dýru verði keypt og
ég vildi svo mikið óska að staðan
væri ekki svona, vildi svo óska
þess. Það er með mikilli eftirsjá og
ást sem ég kveð hann Bjössa … í
bili.
Þórhildur.
Hjá þriðjulandsdeild EFTA í
Genf vinnur lítill og samhentur
Björn Kolbeinsson
✝ Björn Kolbeins-son fæddist í
Lúxemborg 25. júlí
1977. Hann lést af
slysförum á Þing-
völlum þann 28.
desember 2012.
Útför Björns fór
fram frá Grafar-
vogskirkju 11. jan-
úar 2013.
hópur fólks að frí-
verslunarsamning-
um og viðhaldi
þeirra. Starfinu
fylgja mikil ferðalög
og langir vinnudag-
ar. Við slíkar að-
stæður þjappast
fólk saman og kynn-
ist á nánari hátt en
gengur og gerist.
Fréttirnar af
ótímabæru fráfalli
Björns voru mikið áfall og skilja
eftir sig stórt skarð í þennan litla
hóp. Björn varð hluti af heildinni
strax og hann gekk til liðs við
EFTA og átti mjög auðvelt með
að mynda sterk tengsl við sam-
ferðafólk sitt enda einkenndust
hans mannlegu samskipti af ein-
lægum áhuga á þeim sem hann
var í tengslum við. Hann var í ess-
inu sínu á þessum vettvangi enda
góður lögfræðingur, vinnusamur
og duglegur og ávann sér traust
þeirra sem hann starfaði með og
naut þess mjög að ferðast. Þegar
tækifæri gafst þá bætti Björn
gjarnan við nokkrum aukadögum
kringum fundarhöld til að skoða
sig um á staðnum eða í nærliggj-
andi löndum. Þannig ferðaðist
Björn með einu eða fleirum af
okkur vinnufélögunum t.d. um
Ástralíu, Indland, Indónesíu, Jap-
an, Kóreu, Kúbu, Nepal, Panama,
Rússland, Serbíu og Víetnam. Síð-
asta ferðin sem hann fór með
tveimur af okkur vinnufélögunum
var til Belís og Gvatemala nú rétt
fyrir jól. Við skoðuðum meðal ann-
ars fornar Maya-rústir í Tikal og
varð fjöldi ferðamanna hvaðan-
æva úr heiminum á vegi okkar
sem margir voru mættir á staðinn
vegna heimsendaspádóma
tengdra tímatali Mayanna. Þessu
veltum við fyrir okkur á léttum
nótum og þóttumst vissir um að
lífið héldi áfram sinn vanagang.
Ekki rættust spádómarnir um
heimsendi en hitt, sem okkur hefði
þótt álíka ólíklegt, að einn okkar
yrði allur viku seinna, hefur gerst
og heimur fjölskyldu hans og vina
verður ekki samur eftir.
Björn var mörgum kostum bú-
inn, hann var einlægur, glaðlynd-
ur og hafði góða kímnigáfu, lifði
lífinu af ástríðu og naut hverrar
stundar. Áhuginn á öllum hliðum
mannlegs lífs og viljinn til að deila
reynslu, hugsunum og skoðunum
með öðrum var ríkjandi í daglegu
lífi Björns og þess fengum við
vinnufélagar hans að njóta. Hann
var mjög félagslyndur og átti auð-
velt með að tengjast fólki hvar
sem hann fór og átti því fljótlega
marga vini í Genf, bæði í tengslum
við starfið, skíðaíþróttina, tónlist
og annað félagslíf sem hann sinnti
af alúð. Hann var í stjórn starfs-
mannafélags EFTA og vann þar
gott starf sem við félagar hans í
Genf nutum. Hann tók virkan þátt
í að skipuleggja árlegan fund
starfsmanna EFTA sem haldinn
var í Lúxemborg sl. haust. Hann
var gjöfull á reynslu sína og þekk-
ingu á borginni, enda alinn þar
upp og nutum við félagarnir þess
mjög að fara með honum um borg-
ina.
Við erum öll ríkari eftir kynni
okkar af Birni og það sem eftir sit-
ur er þakklæti. Þakklæti fyrir
góðar stundir og bjartar minning-
ar. Við horfum um öxl, minnumst
smitandi glaðværðar, hlátursins
og ástríðunnar sem einkenndi öll
samskipti Björns við samferðafólk
sitt og þau verkefni sem hann tók
sér fyrir hendur.
Fjölskyldu Björns sendum við
okkar innilegustu samúðarkveðj-
ur.
F.h. samstarfsfólks hjá þriðju-
landsdeild EFTA í Genf,
Jóhann Aðalsteinsson.
Málshátturinn „Enginn veit
hvað átt hefur fyrr en misst hefur“
hefur verið mér ofarlega í huga
síðustu vikuna. Góðar minningar,
söknuður, eftirsjá og ólýsanleg
sorg sækja á hugann.
Ég kynntist Bjössa fyrir rúm-
um 6 árum þegar hann kom sem
laganemi á „kúrsus“ á Einkaleyfa-
stofuna. Eftir það vann hann með
mastersnáminu hjá okkur alveg
þar til hann útskrifaðist.
Hann féll samstundis vel í hóp-
inn, gat spjallað um nánast hvað
sem er, við hvern sem er, alltaf
kátur, alltaf áhugasamur og dug-
legur. Mjög fljótlega var hann
hrókur alls fagnaðar – með smit-
andi innilegan hlátur.
Í starfi hjá okkur og seinna sem
lögfræðingur sýndi Bjössi mikla
hæfileika. Hann var klár, mikill
pælari. Hann skoðaði mál frá
mörgum sjónarhornum og kom
svo oft með alveg nýja punkta.
Bjössi fylgdist vel með, var bæði
víðsýnn og skilningsríkur. Á sín-
um tíma sagði hann mér að hann
vildi starfa á sviði mannréttinda
og þegar ég stríddi honum á því að
vera nú á kafi í viðskiptatengdri
lögfræði – náði hann umsvifalaust
að tengja fríverslunarsamninga
og efnahag við velferðarmál og
auðvitað mannréttindi. Hann
sannfærði mig á augabragði.
En það var svo margt annað
sem einkenndi Bjössa: Að keyra
hratt í opnum sportbíl, að setja
tónlistina í botn og syngja með, að
hlæja hátt, að klífa fjöll, að fara á
harðastökk á hestbaki, að þeytast
um á hundasleða, að skíða „off
pist“ í svörtustu brekkum, að
synda með hákörlum … þetta lýs-
ir Bjössa. En ekki aðeins þetta,
heldur einkenndist framkoma
hans líka af tillitssemi og kurteisi
– sem blandaðist svo við þennan
kraft og hraða.
Bjössi flutti hingað til Genfar
ári á undan mér. Mér fannst strax
ólýsanlega mikill stuðningur í að
vita af honum hér þegar ég flutti,
enda reyndist hann mér afar vel.
Hann var alltaf til staðar, alltaf
reiðubúinn að hjálpa og alltaf til í
að skipuleggja eitthvað skemmti-
legt. Hann kenndi mér á praktíska
hluti og kynnti mig fyrir þeim Ís-
lendingum sem hann þekkti hér.
Við plönuðum matarboð, Euro-
vision-partí, skíðaferðir og ekki
síst íslensku facebook-grúppuna
til að auðvelda samskiptin í þessu
litla samfélagi.
Í haust þurftum við bæði að
taka ákvörðun um hvort við vild-
um starfa hér áfram. Við ræddum
mikið þessa ákvörðun og um kosti
þess og galla að búa erlendis. Nið-
urstaðan var að búa hér en heim-
sækja Ísland reglulega, rækta vini
og fjölskyldu þar og skipuleggja
fleira skemmtilegt með litla Ís-
lendingasamfélaginu hér. Við vor-
um fullkomlega sammála og sátt
við þetta og fyrir jól ræddum við
ýmis plön, skíðaferð, þorrablót,
möguleikann á að hafa íslenska
hesta …
Elsku Bjössi minn, þú áttir svo
margt ógert.
En til að vera í takt við þig og
þín jákvæðu komment þá upplifðir
þú svo margt, naust lífsins svo vel,
varst svo skemmtilegur.
Þín er sárt saknað – við varð-
veitum góðar minningar.
Ásta Valdimarsdóttir.
Sofðu vinur vært og rótt
verndi þig Drottinn góður.
Dreymi þig vel á dimmri nótt
dýrð þíns Jesú bróður.
(Þorkell G. Sigurbjörnsson)
Bjössi, stóri bróðir hennar
Friðdóru Dísar vinkonu okkar, er
dáinn. Á milli Friðdóru og Bjössa
var náið og fallegt systkinasam-
band sem einkenndist af vináttu
og kærleika og betri bróður hefði
Friðdóra ekki getað átt. Sagan um
kisurnar hans sem hann nefndi
eftir systkinum sínum kemur upp
í hugann og lýsir honum vel. Kis-
urnar voru tvær og eins og góðum
bræðrum sæmir vildi hann ekki
gera upp á milli systkina sinna og
fengu þær því nöfnin Dísa og Jó-
hannes Sigurður.
Góður drengur, sonur og bróðir
hefur kvatt og missir fjölskyld-
unnar er mikill og sár. Við vottum
Kolla, Heiðu, Friðdóru, Sigga,
Jóa, börnum Heiðu og öðrum ætt-
ingjum samúð og megi Guð vera
með ykkur.
Hanna Rún, Harpa
Hödd og Sigríður.
Við sem kynntumst Birni Kol-
beinssyni, eða Bjössa eins og við
kölluðum hann, í lagadeild HR
höfum nú misst góðan og hæfi-
leikaríkan dreng. Bjössi var
óhræddur við að fara sínar eigin
leiðir og tjá skoðanir sínar hisp-
urslaust. Hann var kjarkmikill
hugsjónamaður með sterka rétt-
lætiskennd og mátti ekkert aumt
sjá.
Við þekktum Bjössa að góðu
einu. Hann var bæði einlægur og
ótrúlega hjálpsamur og virtist
alltaf sjá það góða í hverjum og
einum. Bjössi var orðheldinn, orð-
var og talaði aldrei illa um nokk-
urn mann. Hann kom alltaf fram
við fólk af virðingu og fór ekki í
manngreinarálit. Það var mikill
fengur að fá að starfa með Bjössa í
hópverkefnum enda var hann
gríðarlega hæfileikaríkur. Bjössi
var mjög fróður, vel lesinn og með
mikla lífsreynslu þrátt fyrir ungan
aldur. Hann var altalandi á a.m.k.
fimm tungumál og var læs á fleiri.
Þetta kom sér mjög vel í heimild-
arvinnu í verkefnum þar sem hann
var fljótur að tileinka sér efnið og
leggja mikilvæg atriði til málanna.
Bjössi tók virkan þátt í skóla-
starfinu, bæði innan og utan skóla
og setti mark sitt á deildina. Hann
var mjög virkur og lifði lífinu til
fulls. Auk þess að sinna fullu námi
var Bjössi bassaleikari í Skátum
sem var framsækin og þekkt
rokkhljómsveit. Þetta vissu fæstir
fyrr en Bjössi mætti einn daginn í
skólann með hanakamb okkur
samnemendum og kennurum
bæði til skemmtunar en einnig dá-
lítillar furðu. Svona var Bjössi,
alltaf með mörg járn í eldinum og
aldrei lognmolla í kringum hann.
Það var alltaf gaman að hitta
Bjössa og spjalla um daginn og
veginn og aldrei var komið að tóm-
um kofunum hjá honum. Bjössi
var mjög vel inni í öllum málum og
með gríðarlegan áhuga á alþjóða-
málum. Þá fannst Bjössa alltaf
mjög gaman að rökræða um alla
hluti – við fáa var jafn gaman að
rökræða og hann.
Við erum öll þakklát fyrir að
hafa kynnst Bjössa og erum slegin
yfir ótímabæru andláti hans. Hans
jákvæða og ljúfa viðmót gleymist
ekki og sú minning hvetur okkur
til að sýna áfram samskonar við-
mót gagnvart öðrum.
Við sendum fjölskyldu og að-
standendum Bjössa innilegar
samúðarkveðjur.
Kveðja frá samnemendum í
lagadeild HR.
Ingólfur, Jóhanna, Gunnar
Egill, Andri, Gautur, Vera,
Margrét Ósk, Hjalti, Hildur
Rós, Inga Lillí, Guðmundur
og Reynir, Sandra Hlíf og
Hildur Sverris.
Mér er minnisstætt þegar
hljómsveitin okkar, Skátar, var
með æfingahúsnæði í Hafnarfirði
og Bjössi var sá eini sem átti bíl.
Hann keyrði svo um bæinn og
sótti okkur fyrir æfingar. Við
hefðum sjálfsagt aldrei hist eins
oft og við gerðum ef það hefði ekki
verið fyrir staðfestu hans Bjössa
að keyra okkur alla þessa leið.
Bjössa fannst ekki auðvelt að hafa
orð á því að hann væri að eyða
hellings pening í bensín úr sínum
eigin tómu vösum og við borguð-
um honum nú af og til fyrir elds-
neyti.
Á æfingum og sviði var Bjössi
mikið lím fyrir hljómsveitina. Við
HINSTA KVEÐJA
Ég kveð þig hugann heillar minning
blíð,
hjartans þakkir fyrir liðna tíð.
Lifðu sæll á ljóssins friðar strönd,
leiði sjálfur Drottinn þig við hönd.
(Guðrún Jóhannsdóttir)
Jóhanna Gunnarsdóttir.
✝
Hugheilar þakkir sendum við öllum þeim sem
auðsýndu okkur samúð, hlýhug og vináttu við
andlát og útför elskulegs eiginmanns míns,
föður okkar, tengdaföður, afa og langafa,
HELGA J. HÁLFDÁNARSONAR,
Valshamri,
Álftaneshreppi.
Sveinfríður Sigurðardóttir,
Hálfdán Sigurður Helgason, Margrét Jóhannsdóttir,
Valur Þór Helgason,
Hafdís Elín Helgadóttir, Guðni Jónsson,
afa- og langafabörn.
✝
Innilegar þakkir fyrir hlýju og vinarhug vegna
andláts og útfarar móður okkar, tengdamóður
og ömmu,
ÖNNU HELGADÓTTUR,
Bogasíðu 6,
Akureyri.
Stuðningur ykkar var okkur mikill styrkur.
Helga Barðadóttir, Gunnar Örn Ingólfsson
Hákon og Kári
Þórný Barðadóttir
Aðalheiður Anna og Barði Þór
Þórhallur Barðason
Brynhildur Þorbjörg
✝
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
hlýhug vegna andláts og útfarar
GUNNARS DÚA JÚLÍUSSONAR.
Starfsfólki á dvalarheimilinu Hlíð á Akureyri
eru færðar þakkir fyrir góða umönnun.
Guðrún Gunnarsdóttir,
Eyvör Gunnarsdóttir, Björgvin R. Leifsson,
Hreinn Gunnarsson,
Benjamín Gunnarsson, Dagbjört K. Þórhallsdóttir,
Svanhildur D. Karlsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
Mig langar að minnast fáum
orðum mágkonu minnar Unnar
Árnadóttur.
Unnur lést á jóladag og var
jarðsett í kyrrþey 3. janúar síð-
astliðinn.
Hún Unnur er búin að vera í
fjölskyldunni í tæp 70 ár. Hún
kynntist Sigurjóni, elsta bróður
mínum, þegar ég var innan við
fermingu. Ég gleymi ekki hvað
Unnur var falleg stúlka og ég,
unglingurinn, dáðist mikið að
henni og reyndi að líkjast
henni.
Fljótlega hófu þau búskap í
Skipasundi 45 þar sem þau
byggðu sér hús. Þar var ég að
miklu leyti heimilismaður eftir
að ég fluttist til Reykjavíkur
þar til ég fór sjálf að búa.
Heimili Unnar og Sigga var
miðstöð stórfjölskyldunnar í
Reykjavík. Húsið þeirra var
ekki stórt að grunnfleti, varla
meira en 80 fermetrar, kjallari,
hæð og ris. Risið og kjallarann
leigðu lengst af ættingjar
þeirra beggja og oftar en ekki
hýstu þau einhverja inni hjá sér
í þriggja herbergja íbúðinni á
hæðinni. Þegar einhver frá
Jaðri þurfti að fara til Reykja-
víkur var alltaf gist í Skipa-
Unnur Árnadóttir
✝ Unnur Árna-dóttir fæddist í
Hafnarfirði 18. júní
1927. Hún lést á
hjúkrunarheim-
ilinu Sóltúni í
Reykjavík 25. des-
ember 2012.
Útför Unnar fór
fram frá Laug-
arneskirkju 3. jan-
úar 2013.
sundinu og stund-
um gat dvölin orðið
löng eins og þegar
mamma slasaðist
og lá þar heima í
margar vikur eftir
að hún kom af spít-
ala.
Unnur tók öllum
opnum örmum og
allir fundu sig vel-
komna á heimili
hennar. Það má
með sanni segja að hún hafi allt-
af haft þarfir annarra í fyrir-
rúmi og tekið þær fram yfir sín-
ar. Hún lifði fyrir fjölskylduna
og helgaði henni alla kraftana.
Hún hafði náið samband við
systkini sín og fjölskyldur
þeirra og bar hag þeirra fyrir
brjósti.
Í sumarleyfum Sigga, sem
framan af var aðeins tveggja
vikna langt, komu þau alltaf
austur að Jaðri með krakkana
og þar voru Árni og Snorri,
elstu synirnir, í sveit á sumrin
þegar þeir uxu aðeins úr grasi.
Það var alltaf mikið tilhlökk-
unarefni á Jaðri þegar von var á
Unni og Sigga og allir nutu
dvalar þeirra. Unnur var óað-
skiljanlegur hluti fjölskyldunnar
og aldrei bar skugga þar á milli.
Það er söknuður að sjá á bak
nánum vinum og fjölskyldumeð-
limum en ég get sagt að Unnur
kveður með reisn, virðuleg ætt-
móðir með stóran afkomendask-
ara sem allir minnast góðrar
mömmu og ömmu í marga liði.
Þeim og Sigurjóni bróður mín-
um sendi ég innilegar samúðar-
kveðjur.
Blessuð sé minning Unnar
Árnadóttur.
Guðrún Guðnadóttir.