Morgunblaðið - 08.12.2014, Blaðsíða 26

26 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 8. DESEMBER 2014
✝ Sigríður Jóns-dóttir fæddist
á Ökrum í Hraun-
hreppi á Mýrum
18. janúar 1932.
Hún lést á Land-
spítalanum í Foss-
vogi 24. nóvember
2014.
Foreldrar henn-
ar voru Ingigerður
Þorsteinsdóttir,
fædd 22. maí 1898
í Háholti í Gnúpverjahreppi,
dáin 3. mars 1991, og Jón Guð-
jónsson, fæddur í Hjörsey á
Mýrum 30. mars 1875, dáinn
27. júlí 1961. Systkini Sigríðar
eru Jón Sigurðs Jónsson, f. 23.
nóvember 1926, látinn, Ingi-
björg Jónsdóttir, f. 23. sept-
ember 1928, Sigríður Guðný
Jónsdóttir, f. 31. júlí 1935, og
Sesselja Ásta Jónsdóttir, f. 28.
apríl 1938. Sigríður giftist 21.
september 1952 Skúla M.
Öfjörð, fæddum í Skógsnesi í
Gaulverjabæjarhreppi 9. maí
1928, látnum 20. mars 2007.
Foreldrar hans voru Þórdís
Ragnheiður Þorkelsdóttir,
fædd í Reykjavík 10. mars
1892, látin 15. apríl 1950, hús-
freyja í Skógsnesi, Gaulverja-
bæjarsókn og Magnús Þór-
arinsson Öfjörð, fæddur í
Austurhlíð, Gnúpverjahreppi,
1954 að Sólvallagötu 68 B.
Fjölskyldan byggði sér hús í
Hlaðbrekku 3 í Kópavogi á ár-
unum 1959-1962. Bjuggu þar
til ársins 1978 er þau hjónin
slitu samvistum. Þaðan flutti
Sigríður í Hlégerði 12 í Kópa-
vogi. Vorið 1979 flutti Sigríður
vestur á Stað í Súgandafirði og
var þar í sambúð með Þórði
Ágústi Ólafsyni. Átti hún þar 4
góð ár með Þórði Ágústi en
hann lést í desember 1983. Sig-
ríður bjó áfram í nokkur ár
þar fyrir vestan. Síðar þegar
heilsunni fór að hraka þá flutt-
ist hún suður í íbúð sína í Hlé-
gerði 12 í Kópavogi og var þar
yfir vetrartímann, en fór
næstu ár á eftir vestur í sauð-
burðinn á vorin og var oft
sumarlangt. Í janúar 1997
flutti Sigríður ásamt syni sín-
um Magnúsi og tengdadóttur
sinni Þórunni á Digranesheiði
23 í Kópavogi
Sigríður vann á saumastofu
Kaupfélags Árnesinga meðan
hún bjó á Selfossi. Síðar á bú-
skaparárum í Hlaðbrekku
starfaði hún við skúringar og
gangavörslu í Digranesskóla
meðfram barnauppeldi. Með-
fram bústörfum fyrir vestan, á
Stað, vann hún við fiskvinnslu
á Suðureyri. Sigríður var mikil
handavinnukona prjónaði og
heklaði og hún saumaði föt á
börnin sín þegar þau voru lítil
og síðar á barnabörnin.
Útför Sigríðar Jónsdóttur
fer fram frá Digraneskirkju í
dag, 8. desember 2014, klukk-
an 11.
21. júlí 1888, lát-
inn 25. apríl 1958,
bóndi í Skógsnesi,
Gaulverjabæj-
arsókn. Sigríður
og Skúli slitu sam-
vistum. Börn
þeirra eru 1) Jón
Ingi, kvæntur
Gerði Helgadóttur,
2) Þórdís Kristín,
gift Ingólfi Ein-
arssyni, 3) Sveinn,
kvæntur Helgu Hjartardóttur,
4) Þóra, í sambúð með Rík-
harði Jónssyni, 5) Ingigerður,
gift Hrafni Sigurðssyni og 6)
Magnús Þórarinn, kvæntur
Þórunni R. Sigurðardóttur.
Barnabörn Sigríðar eru 18 og
langömmubörnin eru orðin 27.
Sigríður ólst upp í foreldra-
húsum í Fíflholtum á Mýrum
ásamt fjórum systkinum sínum.
Haustið 1944, þegar hún var
tólf ára gömul var hún send til
föðursystur sinnar, Guðnýjar, í
Reykjavík og gekk í Miðbæj-
arskólann tvo vetur. Veturinn
1949-1950 stundaði hún nám í
húsmæðraskólanum að Varma-
landi í Borgarfirði. Sigríður og
Skúli hófu búskap sinn á Sel-
fossi haustið 1951 og síðar
fluttust þau að Gaulverjabæ í
Flóa. Þau fluttu síðan í Vest-
urbæ Reykjavíkur í janúar
Elsku mamma og tengda-
mamma, mikið eigum við eftir að
sakna þín. Það á eftir að vera
tómlegt í húsinu okkar án þín,
enda ertu búin að vera svo stór
partur af lífi okkar. Við erum svo
þakklát fyrir svo margt þó við
séum afskaplega sorgmædd yfir
því að þú sért búin að kveðja. Við
erum þakklát fyrir að hafa feng-
ið að búa í svona mikilli návist
við þig, hvað þú gafst okkur mik-
inn kærleika, ást og umhyggju.
Við erum þakklát fyrir það hvað
þú varst stelpunum okkar ynd-
isleg amma, blíð, góð, umhyggju-
söm, gefandi og einstaklega þol-
inmóð þegar spyrja þurfti ömmu
um hin ýmsu málefni. Það var
svo gott að vera í kringum þig,
við þurftum ekki endilega að
vera að spjalla út í eitt, heldur
var svo notalegt að sitja niðri hjá
þér, leggja með þér kapal, horfa
á sjónvarpið eða spá í krossgát-
ur, en svo gátum við nú líka talað
út í eitt ef sá gállinn var á okkur
og þess vegna langt fram á nótt.
Það eru afskaplega margir
sem eru að missa svo mikið nú
þegar þú ert búin að kveðja,
enda var yndislegt að vera í ná-
vist þinni. Þú varst svo góður
hlustandi og sagðir aldrei neitt
illt um aðra manneskju.
Það er búið að vera notalegt
að skoða allar gömlu myndirnar
undanfarið af þér og fjölskyld-
unni og rifja upp allar góðu
stundirnar sem eru svo óteljandi
margar. Við erum búin að vera
að rifja upp æskuminningar,
börnin þín og tengdabörn, sem
eru svo skemmtilegar, og alveg
yndislegt hvað þetta er góður og
samrýmdur hópur. Þú tókst
tengdabörnunum þínum alltaf
eins og þau væru börnin þín,
enda sagðir þú oft við okkur að
þú hefðir grætt sex aukabörn
þegar þau bættust í hópinn.
Mamma, þú ert hetjan mín.
Þú fegrar og þú fræðir.
Þú gefur mér og græðir.
Er finn ég þessa ást,
þá þurrkar þú tárin sem meg’ ekki
sjást.
Mamma, ég sakna þín.
Mamma þú ert hetjan mín.
Þú elskar mig og nærir.
Þú kyssir mig og klæðir.
Ef brotinn ég er þú gerir allt gott.
Með brosi þú sorg minni bægir á
brott.
Mamma, ég sakna þín.
Ég finn þig hjá mér hvar sem er.
Alls staðar og hvergi – þú ert hér.
Þú mér brosir í mót,
ég finn þín blíðuhót.
Alvitur á allan hátt,
þó lífið dragi úr þér mátt.
Við Guð og menn þú sofnar sátt.
Þú vakir líka er ég sef.
Að nóttu og degi – þig ég hef.
Þú berð ætíð höfuð hátt,
veist svo margt en segir fátt.
Gleður mig með koss á kinn.
Mér finnst ég finna faðminn þinn,
og englar strjúki vanga minn.
(Ingibjörg Gunnarsdóttir)
Við trúum því að það sé líf eft-
ir þetta líf, trúum því að við eig-
um eftir að hitta þig og aðra ást-
vini sem á undan okkur eru
gengnir í Sumarlandinu þegar
þar að kemur. Þangað til ertu í
hjarta okkar alla daga, elsku
mamma og tengdamamma. Guð
geymi þig, gullið okkar, við elsk-
um þig.
Magnús (Dói) og Þórunn.
Hann heilsaði okkur með ynd-
islegum haustblæ dalurinn fagri
er við mæðgur fórum í Staðar-
kirkjuna okkar til að sameinast í
bæn og þakklæti til þín. Túnin
voru enn græn og sauðfé á beit
báðum megin árinnar og hress-
andi skítailmur fyllti loftið.
Von um gróanda og fagurt líf
að vori.
Já, þú hefðir áreiðanlega
kunnað að meta það eins og þú
hreifst strax af Dalnum og Dal-
urinn af þér er þú komst til föður
míns fyrir 39 árum. Hann hafði
þá misst sína yndislegu konu
hana móður mína nokkrum árum
áður og hefði ég þá alls ekki trú-
að að ég fagnaði nýrri konu hon-
um til handa svona skilyrðislaust
og með opnum örmum. En þú
hreifst okkur strax með þinni
yndislegu framkomu, svo blátt
áfram hress og hlýleg án þess að
gera neinar kröfur þér til handa.
Sveitalífið átti svo sannarlega vel
við þig, þú hafðir sérstakt yndi af
því að sinna um sauðfé, fjárglögg
og natin og sauðburðurinn var
þitt uppáhald. Enda hélstu því
eins lengi og þú mögulega gast
að koma á vorin að Stað til Þor-
valdar bróður og Rósu konu
hans.
Fjallið eins og þú kallaðir svo
fyrir ofan Stað heillaði þig með
sínum brekkum og berjabreið-
um. Þar sástu líka álfabyggð
enda óvenjunæm á aðrar víddir
og hjálpaðir ótal mörgum með
fyrirbænum og nýrri von en faðir
minn var alltaf hræddur um að
þú gengir þar of nærri þér. Þið
nutuð ykkar sérstaklega vel
saman í heimsóknum til vina og í
móttöku gesta heima á Stað. Þú
varst skýrleikskona og vel hag-
mælt enda bættist skáldskapur
pabba mjög við komu þína. Já,
þið áttuð sannarlega vel saman
og þó að árin ykkar yrðu ekki
mörg saman þá var það yndisleg-
ur tími en því erfiðara var það
þegar hann skyndilega kvaddi
fyrir aldur fram. En þú hélst
ótrauð áfram að sinna búinu all-
an veturinn með aðstoð tveggja
drengja um fermingu. Þegar
Þorvaldur bróðir og Rósa fluttu
aftur heim á Stað hélstu áfram
veru þinni á Stað og að reynast
þeim mikil hjálparhella í bú-
skapnum og á heimilinu. Þú
varst svo sannarlega Sigga á
Stað eða Sigga amma sem allir
dáðu og elskuðu. Þegar við
kveðjumst nú um sinn vil ég
senda þér mínar hugljúfustu
kveðjur og þakkir fyrir allt og
allt. Þín
Þóra frá Stað og fjölskylda.
Elskuleg tengdamóðir mín
hefur yfirgefið þessa jarðvist eft-
ir skyndileg veikindi.
Ég kynntist henni fyrst árið
1968 þegar við Jón Ingi, elsti
sonur hennar, fórum að stinga
saman nefjum. Þá var ég í Kenn-
araskólanum og hann í Sjó-
mannaskólanum. Sigga var ljúf
og góð þegar við hittumst fyrst,
eins og allar götur síðan og tók
vel á móti feiminni stúlku.
Hún var mjög handlagin,
heklaði, prjónaði og saumaði,
heklaði t.d. fallega ungbarna-
kjóla á allar dætur okkar. Þegar
ég útskrifaðist sem kennari vorið
1971 hafði maður lítil auraráð
svo ég keypti efni í dragt.
Tengdó bauðst til að sauma og
fannst lítið mál og úr varð falleg
útskriftardragt sem ég klæddist
þakklát, sæl og ánægð.
Síðar um haustið fluttum við
Jón Ingi í Kópavog, í næsta ná-
grenni við Siggu. Þetta sama
haust steig ég mín fyrstu skref í
kennslu og tók hún að sér að
gæta dóttur okkar, Jónu Maríu
sem þá var tveggja ára, á meðan
ég kenndi. Þetta gerði hún
næstu árin og taldi það ekki eftir
sér, þó að flest barna hennar
væru enn í heimahúsum og nóg
að gera á stóru heimili. Var það
ómetanleg hjálp fyrir unga móð-
ur og sjómanninn hennar. Þess
má geta að tengdamóðir mín var
aðeins 37 ára þegar Jóna María,
fyrsta barnabarnið fæddist og
foreldrarnir kornungir.
Það var gaman að koma í
Hlaðbrekkuna. Oft var hlegið og
gantast við eldhúsborðið og mik-
ið líf og fjör þegar margir voru
heima. Yfirleitt lá opin bók á eld-
húsbekknum, enda var Sigga
mjög bókhneigð og las margs
konar bækur, skáldsögur, ljóð,
fræðibækur og bækur um andleg
málefni. Hún virtist alltaf geta
fundið sér tíma til lestrar, þrátt
fyrir annríki. Einnig var hún
ágætlega hagmælt, samdi ljóð og
heilu ljóðabálkana. Á hverju ári,
þegar hún dvaldi fyrir vestan á
bænum Stað, samdi hún annál í
bundnu máli fyrir þorrablótið í
sveitinni. Þennan annál las hún
eða söng við góðan hljómgrunn
viðstaddra og reyndar næstu ár-
in fór hún á þorrablótin með nýj-
an, frumsaminn annál. Margt
fleira gæti ég rifjað upp um
þessa einstöku konu, en læt
þetta nægja.
Tengdamóðir mín var mjög
ljúf og góð kona, hæversk, hljóð-
lát og einstaklega hæfileikarík.
Ég þakka samfylgdina gegnum
árin og kveð Siggu okkar allra
með söknuði, virðingu og þökk.
Nú er hún komin í sumarlandið
góða með ættingjum og vinum.
Gerður Helgadóttir.
Sigga systir.
Þú horfin ert í himnasali,
hér er lokið jarðvist þinni.
Enginn ræður ævi sinni,
eða hvenær henni linni.
Sumir hverfa allt í einu,
aðrir þurfa lengi að þreyja.
Hugann þjakar lífsins leiði,
langar helst til þess að deyja.
Horfinn ertu hér úr heimi,
hvergi er spurt hvort vilji, hafni.
Þín skín stjarna Guðs í geimi,
góða ferð í Jesú nafni.
Hugann þjakar þrá og leiði,
þegar rofnar systrabandið.
Vertu sæl og Guð þér greiði,
góða ferð í Sumarlandið.
Þú sást fyrir Sumarlandið,
sátt því héðan farið hefur.
Aldrei slitnar ættarbandið,
ævin tekur bæði og gefur.
(G.J.)
Kveðja,
Guðný systir.
Þegar ég hugsa um ömmu
Siggu skýtur alltaf upp í huga
mínum sama minningarbrotinu.
Þetta er ekki besta eða merkasta
minningin sem ég á um hana,
þær eru margar, en þetta er sú
sem ég hugsa oftast um ekki síst
á síðastliðnum vikum. Ég er
svona 7-9 ára og amma er að de-
dúa í eldhúsinu í gula húsinu
sínu í Kópavogi. Hún lítur á mig
þar sem ég stend í dyragættinni
og segir: „Ætlar þú ekki úr skón-
um, ljósið mitt?“ Þessum orðum,
„ljósið mitt“ fylgir hálfgert blást-
urs-flaut sem í mínum huga ein-
kennir ömmu Siggu framar öllu,
það og þessi orð, „ljósið mitt“.
Eftir því sem ég best veit kallaði
hún okkur þetta öll, í tíma og
ótíma en það dró ekkert úr mik-
ilvægi þess í huga mér. Þetta
gerði orðin í raun enn mikilvæg-
ari.
Í afmælinu hans Kára Snæs í
sumar heyrði ég út undan mér
ömmu segja við Kára Snæ, syst-
urson minn, þegar hann hljóp
fram hjá henni með krakkaskar-
ann á eftir sér: „Er gaman, ljósið
mitt?“ Hann heyrði, held ég,
ekki í henni en ég var strax kom-
in aftur í dyragættina í gula hús-
inu, inni á skónum.
Ég þakka þér, amma mín,
samfylgdina og vona að það sé
ekki of mikið að gera hjá þér í
sumarlandinu.
Ég á þessa minning, hún er mér kær.
Og ennþá er vor og þekjan grær
og ilmar á leiðinu lága.
Ég veit að hjá honum er blítt og bjart
og bærinn hans færður í vorsins skart
í eilífðar himninum bláa.
(Oddný Kristjánsdóttir)
Þín,
Inga Þóra.
Elsku amma mín. Nú ertu far-
in og við kveðjum þig með sökn-
uð í hjarta. Minningarnar sem ég
á um þig eru margar og hellast
yfir mann á þessari stundu.
Þú náðir oft að hughreysta
mig, eins og til dæmis þegar ég
var lítil, hrædd og gat engan
veginn sofið ein, þá sagðir þú við
mig að ég þyrfti ekkert að óttast
vegna þess að það væru svo
margir að gæta mín. Mér leið
alltaf vel í kringum þig, við gát-
um bæði setið saman og spjallað
eða setið saman í þögn.
Ég man sérstaklega eftir einni
helgi, þegar mamma og pabbi
fóru í ferðalag og þú varst fengin
til að vera hjá mér. Við leigðum
okkur Lord of the Rings (fyrstu
myndina) og þú komst með fullt
af staurum með þér. Afi Skúli
kom í heimsókn um kvöldið og
þið töluðuð heillengi saman. Ég
fékk að byrja á myndinni og fá
staur með. Þegar afi fór þá
komstu til mín, ég sagði þér frá
því helsta sem gerst hafði í
myndinni og svo horfðum við
saman og þú prjónaðir sokka á
meðan. Það var alltaf svo gaman
að fylgjast með þér prjóna og þú
gerðir alltaf sérstakt flaut á með-
an þú prjónaðir, það var eitthvað
svo róandi við þetta hljóð.
Takk fyrir, elsku amma, og
takk fyrir allar góðu stundirnar í
gegnum tíðina og takk fyrir alla
skóna sem ég fékk frá þér í
gegnum tíðina. Mér þykir svo
vænt um þig, elsku amma, og á
eftir að sakna þín mjög mikið.
Þín.
Guðbjörg Ýr.
Elsku amma Sigga okkar, nú
kveðjum við þig í síðasta skiptið
og langar okkur til að minnast
þín með nokkrum orðum.
Það fyrsta sem okkur dettur í
hug voru mjúku pakkarnir á jól-
unum sem innihéldu ullarsokka
og var mikil tilhlökkun að fá þá
og vorum við fljót að fara í þá
strax eftir að pakkinn var opn-
aður. Einnig var alltaf jafn ofsa-
lega gaman að fá þig í heimsókn
þegar við vorum lítil, þegar við
læddumst fram á gang til að
njósna um þig halda miðilsfundi
og oftar en ekki var okkur boðið
að taka þátt, sem var mikil upp-
lifun fyrir unga krakka.
Gaman er að minnast áramót-
anna þegar þú og amma Gógó
skemmtuð ykkur með okkur fjöl-
skyldunni og flissuðuð og döns-
uðuð eins og unglingsstelpur. Þú
varst frábær langamma sem
tókst þig ekki of hátíðlega, eins
og til dæmis þegar við vorum í
sumarbústaðarferð, fyrir ekki
svo löngu síðan og þú settir á þig
skærgræna hárkollu og fíflaðist
með langömmubörnunum þínum.
Þú varst yndisleg manneskja
sem alltaf var hægt að leita til og
maður var alltaf velkominn. Mik-
ið sem við systkinin vildum að
við hefðum verið í meira sam-
bandi við þig síðustu ár og sökn-
um við þín afskaplega mikið.
Njóttu þín í Sumarlandinu,
elsku amma okkar.
Þangað til síðar,
Jón Ingi, Katrín, Ingi-
björg og Jóhanna.
Elsku amma okkar. Mikið
rosalega er erfitt að hafa þig
ekki hérna hjá okkur. Maður er
ekki ennþá búinn að átta sig á að
þú ert farin í Sumarlandið. Þeg-
ar við kíkjum niður til þín og
sjáum að þú ert ekki þar líður
manni bara eins og þú sért ein-
hvers staðar fyrir austan eða
vestan, eða jafnvel bara á Kan-
aríeyjum, en samt er ekki hægt
að hringja í þig.
Síðastliðna daga erum við
búnar að vera að skoða myndir
og rifja upp liðna tíma. Við minn-
umst þess hversu heppnar við
vorum að hafa þig hjá okkur á
uppvaxtarárum okkar. Ferðalög-
in okkar voru alltaf jafnskemmti-
leg, og á ferðinni fundum við
okkur alltaf einhvern móa til að
stoppa í og tína ber, ef sá var
árstíminn. Við gátum alltaf leitað
til þín, sama hvað á bjátaði, og
aldrei varðstu reið við okkur
heldur sýndir okkur alltaf skiln-
ing. Þú ert yndislegasta mann-
eskja sem við höfum kynnst og
við erum mjög heppnar að hafa
fengið að hafa þig fyrir ömmu
okkar, jafnvel þótt það væri í
styttri tíma en við hefðum óskað
okkur. Það þykir svo mörgum af-
skaplega vænt um þig og þú
gerðir svo sannarlega þitt fyrir
heiminn og meira en það. Við
munum ávallt hafa þig í hjörtum
okkar og þótt þú sért horfin héð-
an ertu aldeilis ekki horfin frá
okkur, við vitum að þú fylgist
með okkur og passar upp á okk-
ur. Takk fyrir að vera alltaf til
staðar, tíminn sem við fengum
með þér er ómetanlegur.
Leiddu mína litlu hendi,
ljúfi Jesús, þér ég sendi
bæn frá mínu brjósti, sjáðu,
blíði Jesús, að mér gáðu.
Hafðu gát á hjarta mínu
halt mér fast í spori þínu,
að ég fari aldrei frá þér,
alltaf, Jesús, vertu hjá mér.
Um þig alltaf sál mín syngi
sérhvern dag, þó eitthvað þyngi.
Gef ég verði góða barnið,
geisli þinn á kalda hjarnið.
(Ásmundur Eiríksson)
Við elskum þig.
Guðfinna Ósk
og Sigrún Þóra.
Nú er hún Sigga mín búin að
kveðja þennan heim og farin í
þann heim sem hún þekkti öðr-
um betur, enda hjálpaði hún
mörgum að ná samband við þá
sem farnir voru yfir móðuna
miklu.
Sigga var mér mjög kær enda
nokkurskonar amma eða stjúp-
amma, göntuðumst við oft með
það að hún væri „amma hvað?“
Mig minnir að hún hafi byrjað á
því sjálf og höfðum við báðar
Sigríður
Jónsdóttir
Að skrifa minningagrein
Ekkert gjald er tekið fyrir birtingu minningagreina.
Þær eru einnig birtar á www.mbl.is/minningar.
Skilafrestur minningagreina er á hádegi tveimur virkum
dögum fyrir útfarardag, en á föstudegi vegna greina til
birtingar á mánudag og þriðjudag.
Fjöldi greina í blaðinu á útfarardag ræðst af stærð blaðsins
hverju sinni en leitast er við að birta allar greinar svo fljótt
sem auðið er. Hámarkslengd minningagreina er 3.000
tölvuslög með bilum. Lengri greinar eru vistaðar á vefnum,
þar sem þær eru öllum opnar.