Morgunblaðið - 15.01.2015, Blaðsíða 72

72 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 15. JANÚAR 2015
Við skyndilegt
fráfall prófessors
Eggerts Þórs
Bernharðssonar
missti Hugvísindasvið Háskóla
Íslands lykilmann. Afkastamik-
inn fræðimann, valinkunnan
kennara, vandvirkan stjórnanda
– en efst er í huga að við misstum
gegnheilan vin og kollega. Okkur
hefur orðið tíðrætt um það hve
óraunverulegt brotthvarf hans
sé. Þá rennur jafnframt upp fyrir
manni hvernig háttað er þeirri
mannlegu nærveru sem skapar
raunverulegt samfélag. Hún
verður til fjölbreytni, samheldni
og í alúð hvers og eins í störfum
og samskiptum. Á engan er hall-
að þótt fullyrt sé að Eggert hafi
sett einstakan svip á mannlífið á
vinnustað sínum. Hann var mað-
ur samtals og frjórra skoðana-
skipta og auk þess aðalsprautan í
félagslífi sviðsins. Við finnum nú
enn skýrar en áður hve veiga-
mikið hlutverk Eggert lék í sam-
félagi okkar og við þökkum það
af heilum hug.
Þótt Eggert hafi látist um ald-
ur fram átti hann að baki drjúg-
an starfsferil við Háskóla Ís-
lands. Hann kenndi sagnfræði
um tveggja áratuga skeið frá
1987, uns hann setti á fót sér-
staka námsgrein, hagnýta menn-
ingarmiðlun, og gerði hana á
stuttum tíma að öflugri grein á
meistarastigi. Það var unun að
fylgjast með því hvernig Eggert
byggði upp greinina af hugsjón
og gríðarlegri elju, en einnig af
varfærni, íhygli og í frjóu sam-
starfi við ýmsa sem hann fékk til
kennslu og samstarfs. Vonandi
berum við gæfu til að tryggja að
hagnýt menningarmiðlun verði
áfram sú aflstöð á Hugvísinda-
sviði sem hún varð undir stjórn
Eggerts.
Í brennipunkti rannsókna og
ritstarfa Eggerts var nútíma-
saga Reykjavíkur. Liggja þar
eftir hann stórvirki: Bækurnar
Saga Reykjavíkur. Borgin 1940-
1990 (tvö bindi) og Undir báru-
járnsboga. Braggalíf í Reykjavík
1940-1970, og svo nýjasta bók
hans, Sveitin í sálinni. Búskapur
í Reykjavík og myndun borgar,
sem vakti mikla athygli er hún
birtist seint á síðasta ári.
Við skipulagsbreytingar í Há-
skóla Íslands árið 2008 tók Egg-
ert að sér starf forseta Sagn-
fræði- og heimspekideildar og
sat sem slíkur í stjórn Hugvís-
indasviðs fyrstu fjögur ár þess.
Vart hafði stjórnin tekið til starfa
þegar endurhugsa þurfti allar
rekstrarforsendur, eins og víða í
íslensku samfélagi það haust. Ég
þekkti Eggert fyrir, en á þessum
árum kynntist ég fyrir alvöru
verkfærni hans og helgun í
starfi. Í honum fóru saman opinn
hugur og útsjónarsemi, ákefð og
jafnlyndi, ósérhlífni og varfærni;
hógværð og hreinskiptni. Ég
held að margir hafi haft á tilfinn-
ingunni að Eggert væri maður
sem færi sínar eigin leiðir. Vafa-
laust er það rétt en ég fékk ítrek-
að og ævinlega staðfest hvernig
hann hugsaði um hagsmuni
heildarinnar, um samfélag okkar.
Eggerti Þór Bernharðssyni er
þakkað ómetanlegt framlag til
hugvísinda við Háskóla Íslands.
Við sem höfum umgengist hann
og starfað með honum munum
sakna hans meðan okkur endist
sjálfum aldur, en við hugsum þó
fyrst og fremst til fjölskyldunnar
sem hefur misst meira en við; til
Þórunnar konu hans, móður
Eggert Þór
Bernharðsson
✝ Eggert ÞórBernharðsson
fæddist 2. júní
1958. Hann lést
31. desember
2014. Útför Egg-
erts Þórs var gerð
13. janúar 2015.
hans, sona, tengda-
dóttur og afastelpu
sem var augasteinn
hans, og annarra ást-
vina.
Ástráður Ey-
steinsson, forseti
Hugvísindasviðs
Háskóla Íslands.
Eins og oft áður
var Eggert Þór
fastagestur síðasta árið á Borg-
arskjalasafni Reykjavíkur. Í
þetta skiptið við að undirbúa bók
sína „Úr sveit í borg“, fyrst við
að fara yfir skjöl og síðar við að
leita ljósmynda á safninu. Við
náðum að spjalla nokkrum sinn-
um saman, síðast stuttu eftir að
bókin kom út. Aldrei átti ég von á
að Eggert Þór væri allur nokkr-
um vikum seinna.
Ég kynntist Eggerti Þór
Bernharðssyni þegar ég byrjaði í
sagnfræði við Háskóla Íslands
árið 1982. Miklar breytingar
voru á þessum tíma í sagnfræð-
inni, þar sem áherslan var ekki
lengur á að skrifa formlegar og
fræðilegar bækur. Notaðar voru
fjölbreyttari heimildir og skrifað
þannig að almenningur skildi
söguna, án þess að slá af fræði-
legum kröfum og miðla sögunni á
margvíslegan hátt. Kennari okk-
ar í þessu var Gunnar Karlsson
og hann hafði mikil áhrif á okkar
kynslóð sem vorum að feta okkur
áfram í sagnfræðinni á þessum
tíma. Eggert Þór varð á þessum
tíma ritstjóri Sagna og gjör-
breytti tímaritinu þannig að það
varð mun aðgengilegra öllum. Á
þessum tíma var félagslíf sagn-
fræðinema líflegt og Eggert Þór
var hrókur alls fagnaðar og góð-
ur félagi, enda hlýr og skemmti-
legur maður.
Þegar ég hóf störf á Borgar-
skjalasafni Reykjavíkur nokkr-
um árum seinna, árið 1987, var
hann að undirbúa og skrifa Sögu
Reykjavíkur og sat langdvölum á
safninu við yfirferð yfir heimilda-
flokka. Hann var þá ótrúlega
áhugasamur og með góða þekk-
ingu á sögu Reykjavíkur, sér-
staklega á 20. öld, eins og rit
hans bera vel með sér.
Síðar vann Eggert með okkur
að mörgum sýningum Borgar-
skjalasafns, meðal annars sýn-
ingunni „Mundu mig, ég man
þig“ um ungt fólk í Reykjavík en
sú sýning sló öll aðsóknarmet
sem var ekki síst að þakka hug-
myndavinnu sem hann stýrði,
textum hans og annarri vinnu við
sýninguna.
Eggert hélt sömuleiðis fyrir-
lestra á vegum safnsins þar sem
fjallað var um áhugaverða þætti í
sögu borgarinnar. Eggert var
drífandi og næmur á að finna
hverju fólk hafði áhuga á og hreif
aðra með sér. Þegar hann skrif-
aði eða talaði var það saga sem
allir tengdu við og um efni sem
fólk hafði áhuga á. Sagan flæddi
áfram áreynslulaust hjá Eggerti
en við á Borgarskjalasafni viss-
um að skrif hans byggðust á mik-
illi heimildar- og rannsóknar-
vinnu og hann var vandaður
fræðimaður.
Eggert var innilega áhuga-
samur um allt sem viðkom sögu
og miðlun og alltaf til í spjall
hvort sem það tengdist safninu
eða því sem ég var sjálf að fást
við. Hann var drífandi og hreif
aðra með sér. Það var yndislegt
að sjá hvað þau Eggert og Þór-
unn voru samstiga gegnum lífið,
allt frá því þau kynntust í sagn-
fræðinni og hann var stoltur af
henni og sonum þeirra.
Eggert Þór er skyndilega
horfinn á braut, allt of snemma.
Samt hefur hann framkvæmt á
sinni ævi svo mikið meira en
margir aðrir og verk hans lifa
áfram. En hann skilur eftir
tómarúm sem erfitt er að fylla og
það er ótrúlegt að eiga ekki eftir
að hitta hann aftur.
Ég kveð Eggert Þór með
söknuði. Ég sendi Þórunni, son-
um þeirra og fjölskyldu, vinum
og samstarfsmönnum mínar
dýpstu samúðarkveðjur.
Svanhildur Bogadóttir.
Þær voru hreinlega ótrúlegar
fréttirnar sem bárust upp úr há-
degi á gamlársdag. Eggert dá-
inn. Þessi glaðværi kollegi og
vinur, með litríka trefilinn flaks-
andi. Daginn áður hafði hann
verið að undirbúa kennslu í
menningarmiðlun, daginn þar á
undan á jólaballi háskólans með
Þórhildi Elínu, stoltur afi.
Það var árið 1980 sem leiðir
okkar Eggerts lágu fyrst saman.
Ég var nýkomin heim frá námi
og Þór Whitehead bauð mér að
halda fyrirlestur í námskeiði. Þar
var Eggert meðal nemenda og
minntist hann þess oft. Svo urð-
um við bæði stundakennarar í
sagnfræði og kenndum nýnem-
um aðferðafræði í mörg ár ásamt
Inga Sigurðssyni. Við vorum
með skrifstofur nánast hlið við
hlið í Nýja Garði. Þar var góður
starfsandi, mest Eggerti að
þakka. Alltaf notalegt að setjast í
sófann á skrifstofu Eggerts,
mannsins sem hægt var að ræða
allt við.
Þegar ég horfi til baka er
margs að minnast. En það er tví-
mælalaust Fyrsta íslenska sögu-
þingið árið 1997, viðamesta sam-
koma íslenskra sagnfræðinga til
þessa, sem stendur upp úr í sam-
starfi okkar, hún var sannkölluð
lyftistöng fyrir sagnfræðina.
Væntingar okkar voru að slík
þing gætu orðið að föstum lið í
starfi íslenskra sagnfræðinga.
Það hefur tekist.
Eggert var á réttri hillu í líf-
inu. Að vera prófessor í menn-
ingarmiðlun gat ekki hentað hon-
um betur: manninum sem
miðlaði menningunni í útvarpi,
með sýningum, í stuttum kvik-
myndum og í ritum sem allir
nutu. Hann var fæddur háskóla-
kennari og sinnti öllum þáttum
starfsins af kostgæfni. Að gera
hlutina vel – það var aðalsmerki
Eggerts. Auk þess var hann ein-
staklega bóngóður og ósérhlíf-
inn. Hann var vinsæll kennari
enda streymdu nemendur til
hans á skrifstofuna þar sem hann
sat og leiðbeindi þeim með verk-
efnin. Hann var áhugasamur
stjórnandi, deildarforseti okkar
sagnfræðinga í mörg ár. Hann
var afkastamikill fræðimaður og
rannsóknarþáttur starfsins var
honum ekki síður hugleikinn.
Tuttugasta öldin var hans tíma-
bil og í rannsóknum sínum fór
hann ótroðnar slóðir. Hér skal
aðeins nefnd trílógía hans. Undir
bárujárnsboga, braggabókin, var
fyrsta bindið. Annað bindið
Sveitin í sálinni kom út núna fyr-
ir jólin og loks var hann að und-
irbúa verk um heim ungmenna í
höfuðborginni upp úr 1970. Á síð-
ustu árum fékk Eggert einnig
áhuga á 19. öldinni – á Natan og
Agnesi, enda forfaðir hans við-
riðinn málið. Hann var búinn að
leggja drög að stærri verki um
þennan atburð Íslandssögunnar,
sem Gunnar sonur hans mun nú
taka við.
Sagt er að maður komi í
manns stað. Það verður ekki sagt
um marga að þeir séu raunveru-
lega ómissandi en Eggert var
það reyndar, bæði fyrir fjöl-
skyldu sína og fyrir menningar-
miðlunina við Háskóla Íslands
sem hann stofnaði og rak af slík-
um krafti, áhuga og eldmóði.
Maðurinn er farinn, en þau
mörgu verk sem hann afkastaði
lifa áfram.
Síðast en ekki síst var Eggert
fjölskyldumaður. Hann var svo
stoltur af Þórunni sinni, af son-
um sínum Gunnari Theodór og
Valdimar Ágústi. Við Ragnar
vottum fjölskyldu Eggerts okkar
innilegustu samúð.
Anna Agnarsdóttir.
Þegar ég fregnaði fráfall Egg-
erts birtist mér dýrmæt minning
af samfundi okkar í Kaupmanna-
höfn fyrir hartnær 20 árum. Ég
var á randi um söguslóðir borg-
arinnar þegar við mér blasti
kunnugleg sjón. Á móti mér stik-
aði svartklæddur maður
ákveðnum skrefum. Klæðaburð-
ur og fas gáfu til kynna hver þar
var á ferð. Síður frakkinn, löngu
hárlokkarnir og mikilúðlegt
skeggið – allt kolsvart – og þegar
nær dró broshýrt og vinalegt
andlitið. Ég var skiptinemi við
Kaupmannahafnarháskóla en
hafði áður lokið einni önn í sagn-
fræði við Háskóla Íslands þar
sem Eggert var meðal kennara.
Kennsluhættir hans voru lifandi,
leiðbeining hans var uppörvandi
og hann var óspar á félagslund
sína við okkur lærlingana. Hitt-
ingurinn var glaðvær og ekki var
vettvangurinn af verri endanum.
Við mættumst á Stóra Kanúka-
stræti, skammt frá Litla apótek-
inu, en þá götu höfðu Hafnar-
stúdentar gengið um aldir á leið
sinni milli Gamla Garðs og Há-
skólans. Þar sem tilviljunin hafði
af göfuglyndi sínu leitt okkur
þarna saman var ekki um annað
að ræða en setjast til borðs í
Litla apótekinu, sem er ein elsta
knæpa Danmerkur, en þar höfðu
stúdentar löngum setið að
drykkju. Ekki tók Eggert annað
í mál en hann fengi að borga
bjórinn og sýndi hann þar rausn-
arskap sinn sem oftar. Mér hefur
oft orðið hugsað til þessarar
björtu stundar í Litla apótekinu
– í okkar forna höfuðstað þaðan
sem helstu straumar siðmenn-
ingarinnar bárust landsmönnum
í eina tíð. Það var ekki einungis
vegna bjórsins sem ég gekk sem
ölvaður um götur Kaupmanna-
hafnar eftir samfund okkar enda
var meira talað en drukkið. Egg-
ert var einstaklega lifandi í öllum
samskiptum. Hann var ástríðu-
maður sem miðlaði óspart af
fróðleik sínum en var ekki síður
áhugasamur hlustandi. Eftir að
ég kom heim skrifaði ég BA-rit-
gerð undir hans leiðsögn og var
það sérstaklega gefandi tími
enda höfðum við báðir brennandi
áhuga á efninu en til umfjöllunar
var ’68-kynslóðin. Þótti mér sem
eitt helsta slagorð þeirrar kyn-
slóðar, „ímyndunaraflið til
valda“, ætti hvað best við Eggert
en hann var í störfum sínum
einkar fundvís á áhugaverð við-
fangsefni, sem og leiðir til að
miðla þeim áfram til almennings.
Það var einlæg hugsjón Eggerts
að fræða fjöldann og nýta sem
flesta miðla til að koma efninu á
framfæri. Var hann óþreytandi
að benda á möguleika margmiðl-
unar og sviðsetninga til að koma
fræðunum til fólksins í stað þess
að treysta um of á hið ritaða orð.
Í starfi sínu var hann hamhleypa
og eldhugi. Það er ótrúlegt til
þess að hugsa að leiðir okkar
Eggerts eigi ekki eftir að skerast
aftur. En minningin um góðan
mann lifir og ég mun áfram sjá
hann í hugskoti mínu í svarta
frakkanum glaðbeittan á svip.
Næst þegar leið mín liggur til
Kaupmannahafnar mun ég gera
mér ferð í Litla apótekið og
drekka hans skál við minningar
um liðnar samverustundir. Ég
votta aðstandendum mína inni-
legustu samúð.
Leifur Reynisson.
„Þarna eru kýrnar hjá Hjör-
leifi á Grettisgötunni um 1950 …
Bjarkahlíð var beint á móti Bú-
stöðum, mikil trjárækt,
skemmtileg fjölskyldumynd,
Hjördís er mætt hér … og þarna
er Ólafur í Fjárborg fyrir 50 ár-
um, enn fjárbóndi, líka staddur
hér.“
Það er í gangi bókarkynning
hjá Eymundsson snemma í des-
ember. Eggert Þór er að kynna
bók sína „Sveitin í sálinni“ með
því að tala undir myndasýningu
af mikilli þekkingu og virðingu
fyrir viðfangsefninu, ógleyman-
leg stund. Að mínum dómi er
þessi bók öndvegisrit sem mynd-
ar ágæt tengsl á milli ræktunar
og búskapar fyrri tíma og þess
borgarsamfélags sem við þekkj-
um í dag. „Horfinn heimur“ segir
höfundur réttilega í aðfaraorð-
um, en efnistök og framsetning
með fjölda mynda og texta við
hæfi kalla fram margvíslegar
minningar og miðla miklum upp-
lýsingum.
Þótt kynni okkar Eggerts
Þórs yrðu aðeins nokkrir mán-
uðir, á þeim tíma þegar verið var
að leggja lokahönd á útgáfu bók-
arinnar, reyndust þau mér mikils
virði í alla staði. Það voru ekki
aðeins hin vönduðu vinnubrögð
hans og eljusemi sem vöktu at-
hygli mína heldur einnig, og ekki
síður, notaleg og hlý nærvera.
Því miður urðu þau kynni alltof
stutt.
Eggert Þór kveð ég með virð-
ingu og þökk.
Þórunni, sonum, móður og
öðrum vandamönnum votta ég
innilega samúð.
Ólafur R. Dýrmundsson.
Ég kynntist fyrst Eggerti Þór
þegar hann kenndi mér í nám-
skeiðinu Aðferðir I í sagnfræði
við Háskóla Íslands á haustmiss-
eri 1990. Eggert Þór var lang-
yngstur kennara minna og féll
ekki að þeirri staðalmynd sem ég
hafði gert mér um útlit sagn-
fræðinga. Hann minnti meira á
rokkstjörnu eða tískufrömuð en
var raunar engum öðrum líkur.
Hann reyndist strangur og ná-
kvæmur kennari, en einnig rétt-
látur og var vinsæll af nemend-
um. Eggert Þór hafði djarfar
hugmyndir um nýsköpun í
kennslu, ekki síst í notkun mynd-
efnis, en margar þeirra komust
síðar til framkvæmda, þegar
Hagnýt menningarmiðlun til
meistaraprófs var stofnuð við
Háskóla Íslands 2006. Á þessum
árum var Eggert Þór að vinna að
miklu verki um sögu Reykjavík-
ur 1940-1990 sem kom út í tveim-
ur bindum árið 1998. Er óhætt að
tala um brautryðjendaverk í því
samhengi. Þessu mikla verki
fylgdi hann svo eftir með öðru
brautryðjendaverki, um sögu
Braggabyggðarinnar í Reykjavík
á eftirstríðsárunum. Þriðja stór-
virkið kom svo út fyrir nokkrum
vikum, Sveitin í sálinni, sem
fjallar um búskap í Reykjavík á
sama tímabili. Öll þessi verk ein-
kennast af frumlegri notkun
myndefnis og eiga ekki sinn líka í
íslenskri sagnfræði. Gerð þess-
ara verka er í sjálfu sér meira en
nóg ævistarf fyrir einn mann en
Eggert Þór sinnti þó ýmsu öðru.
Seinustu árin hafði hann mikinn
áhuga á örlögum Agnesar og
Friðriks og skrifaði um þau grein
í hausthefti Sögu 2013 sem sýnir
þau mál í algjörlega nýju ljósi.
Eftir að ég hóf doktorsnám við
Háskóla Íslands kynntist ég
Eggerti Þór mjög vel og við vor-
um samstarfsmenn í ýmsum
verkefnum sem hann hafði for-
göngu um og var verkstjóri, s.s.
gerð kynningarbæklinga fyrir
Heimspekideild og gerð 120 ára
afmælisrits um sögu Landsbank-
ans. Sem verkstjóri var Eggert
Þór afar skipulagður, vandvirkur
og nákvæmur og, eins og nærri
má geta, var öll notkun mynd-
efnis jafnan til fyrirmyndar.
Eggert Þór fékk mig líka til að
stunda knattspyrnu með hópi
sem samanstóð af sagnfræðing-
um og gömlum skólafélögum
Eggerts Þórs. Var hann lífið og
sálin í þeim félagsskap eins og
öðrum sem hann tók þátt í. Þeg-
ar ég hóf störf við sagnfræðideild
Háskóla Íslands árið 2010 var
Eggert Þór deildarforseti og
sinnti því starfi af mikilli sam-
viskusemi, fylgdist með smáu
sem stóru í starfi deildarinnar.
Hann var með afbrigðum vinnu-
samur og afkastamikill í öllum
sínum störfum en aldrei fann
maður fyrir því að honum lægi
neitt á. Starfsandinn í Nýja
Garði var mjög góður og átti
Eggert Þór ekki síst þátt í því.
Þar hittumst við daglega allt til
hinstu stundar, seinast daginn
fyrir ótímabært fráfall hans.
Eggert Þór bar iðulega undir
mig málefni Hagnýtrar menn-
ingarmiðlunar, eftir að ég varð
námsbrautarformaður í sagn-
fræði, en stjórn hans á námsleið-
inni var styrk og þar þurfti aldrei
neinu við að bæta. Orð geta ekki
fangað hvílík eftirsjá er að þess-
um glaðværa, hressa og dug-
mikla öndvegismanni.
Sverrir Jakobsson, formað-
ur námsbrautar í sagnfræði
við Háskóla Íslands.
Með Eggerti Þór Bernharð-
ssyni er genginn frábær sagn-
fræðingur og rithöfundur. Öðr-
um fremur kunni hann þá list að
miðla rannsóknum á liðinni tíð til
almennings. Þetta var einmitt
hans meginstarfi á farsælum
ferli. Bækur Eggerts um sögu
Reykjavíkur og daglegt líf borg-
arbúa munu halda nafni hans á
lofti. Í þeim fer saman traust
þekking á efninu og lifandi sam-
spil mynda og máls. Ekki síður
verður hans minnst fyrir kennslu
og nýjungar í þeim efnum. Þar
ber hæst námsbraut um hagnýta
menningarmiðlun við Háskóla
Íslands sem hann stofnaði til og
sá um við góðan orðstír.
Við hjá Sögufélagi minnumst
sérstaklega verka hans fyrir fé-
lagið. Ætíð var Eggert boðinn og
búinn að leggja því lið og vildi
veg þess sem mestan. Hann fór
þannig fyrir hópi þeirra sem
stofnuðu tímaritið Nýja sögu árið
1987. Þar mátti greina djarfa til-
raun til þess að miðla fræðunum
betur til fólks. Eitt ár var Eggert
líka ritstjóri Sögu og sinnti því
starfi af alúð eins og öllu öðru
sem hann kom nærri.
Í hausthefti Sögu 2013 birtist
grein Eggerts um Natansmálið
svonefnda, markverður vitnis-
burður um tök þrautþjálfaðs
fræðimanns á viðfangsefni sínu.
Auk þess sýndi hann þarna að
hann hræddist ekki að feta nýjar
slóðir á fræðasviði sínu.
Fyrir hönd stjórnar Sögu-
félags færi ég fjölskyldu Eggerts
Þórs Bernharðssonar samúðar-
kveðjur. Við söknum öll góðs vin-
ar og félaga en vitum að minn-
ingin lifir.
Guðni Th. Jóhannesson.
Það var líflegur hópur stúd-
enta sem hóf nám í sagnfræði við
Háskóla Íslands haustið 1979.
Við höfðum kennslustundir á
föstudögum klukkan þrjú til
fimm, og stundum var þessi
hressi hópur kominn svolítið í
helgarskap. Í hópnum var mynd-
arlegur, svipmikill, dökkhærður
piltur sem dró fljótt að sér at-
hygli, þó án allrar framhleypni
eða ráðríkis. Eggert Þór Bern-
harðsson var maður af því tagi
sem veljast eins og ósjálfrátt til
forystu, enda kemur mér ekki í
hug neitt trúnaðarstarf sem
hann gegndi ekki fyrir stúdenta-
hóp sinn á háskólaárunum.
Brátt kom líka í ljós að Eggert
var liðtækur fræðiritahöfundur.
Hann hafði ekki lokið MA-prófi í
grein sinni þegar honum var falið
að skrifa um síðustu hálfa öldina
í sögu Reykjavíkur, og skilaði
hann því verki í tveimur stórum
og þykkum bindum árið 1998.
Jafnframt því verki tók hann að
sér stundakennslu í sagnfræði
við Háskólann allt frá 1987 og
gegndi henni stöðugt um árabil
uns hann fór að hljóta betri
starfskjör þar upp úr aldamót-
um.
HINSTA KVEÐJA
Eggert var eins og klett-
ur. Kraftmikill. Tryggur,
frumlegur og sanngjarn
náttúrutalent. Það er eins
og við höfum allt í einu
misst Esjuna.
Samúðarkveðjur.
Guðjón Már Guðjónsson.