Víkurfréttir - 19.12.1996, Side 32

Steinn Erlingsson hefur verið syngj-
andi allt sitt lif og nýverið gaf hann
út hljómdisk sem nefnist „O, bjarta
nótt". Hann gæddi sér á jólakræs-
ingum á Flug-Hóteli ásamt Dagnýju
Císladóttur og sagði henni frá
söngnum.
Þegar Steinn var lítill drengur dreymdi hann oft
draum. Þá stóð hann á sviði í stórum tónleikasal og
söng fyrir fólk. Þessi draumur blundaði í undinneð-
vitund Steins í mörg ár á meðan hann var til sjós og
gerði að tiski í seltunni. Hann braust síðáii frarn af
fullum krafti þegar að Steinn kom á fast land og fór
að skóla baritón rödd sína.
„Ég man ekki eftir mér öðmvísi en syngjandi", segir
Steinn á sinn rólega máta. Hann fær sér ekki mikið
af jólahlaðborðinu og lætur sér nægja hamborgara-
hrygginn enda á hann að fara syngja eftir skamma
stund. Hann drekkur vatn nteð matnum og afþakkar
jólarauðvín þar sem hann hefur það fyrir reglu að
smakka ekki áfengi fyrir tónleika. „Líkaminn er mitt
hljóðfæri og ég verð að hafa það í lagi", segir hann.
Amma Steins á Sólbakka í Garði var söngelsk kona
og spilaði á orgel. Þar var mikið sungið og spilað um
helgar þótt að Steinn muni ekki eftir því enda 5 ára
jregar hún dó.
„Pabbi var ágætis bassasöngvari og söng bæði í kór
Útskálakirkju og Karlakór Keflavíkur. Klassísk tón-
list höfðaði strax til mín sem ég held að hafí verið
frekar óvenjulegt fyrir svo ungan snáða. Ég heillað-
ist af óperutónlist og söngvurum eins og Benjamin
Gigli og DiStefano. Fyrstu undirstöðuatriði í tón-
mennt fékk ég hjá Auði Tryggvadóttur sem var oig-
anisti Útskálakirkju."
Þegar Steinn var sendur í sveit sem lítill drengur
hjálpaði söngurinn honum.
„Ég notaði sönginn í sveitinni til þess að eyða leið-
indum því þá fannst mér ég ekki vera lengur einn.
Það var eins og það væri einhver hjá mér. Þannig
hefur söngurinn stuðlað að innri sálarfriði með sjálf-
unt mér".
Af sjónum í sönginn
Steinn stundaði sjómennsku í 20 ár. Að hans sögn
var tíðarandinn sá á þeim tfma að það var ekki verið
að hvetja menn til söngnáms. „Ég fór bara á sjó því á
þeim tíma voru listamenn litnir hálfgerðu homauga",
segir Steinn.
„Þegar ég hætti á sjónum fór ég að syngja og studdi
fjölskyldan mig f því með ráðum og dáðum. Ég
gekk til liðs við Karlakór Keflavíkur árið 1976 og
kirkjukór Keflavíkurkirkju 1977. Þegar ég var á
mfnu öðm ári í KK fór ég að syngja einsöng. Ákvað
I Jólahloðborði
með Steini
Flug-Hótels
Erlingssyni
er mmn
ég þá að skella mér út í það að læra“.
Steinn telur að kórarnir séu vagga söngvara. „Maigir
af okkar góðu söngvurum byrjuðu einmitt í kórum.
Unga fólkið tekur ekki nægjan þátt í söngstarfi að
mfnu mati og mætti gera meira af því. Ég tel að það
sé mikið uppeldisatriði".
Steinn lauk einsöngvaraprófi fiáTónlistai'skólanum í
Garðabæ árið 1985 þar sem hann nam undir leið-
sögn Snæbjargar Snæbjarnardóttur. Einnig fór
Steinn alla leið til Tuscon, Arizona árið 1990 til jress
að nema söngtækni í tónlistarháskólanum þar.
Ástæða jiess að hann fór svo langt segir Steinn, er sú
að þar býr dóttir hans Dagný.
Lærði söngtækni í Arizona
„Námið í Tuscon var gríðarlega lærdómsríkt. Þar
starfa þekktir „teknískir" söngvarar og lærði ég að
nýta líkamann til þess að syngja áreynslulaust“. Til
þess að skýra mál sitt grípur Steinn skeið og ber
henni í tennumar til jtess að sýna hvemig hann lætur
það hljóma.
„Rétt öndun er aðalundirstöðuatriði söngvara til jress
að ná árangri sem og góður stuðningur frá þindinni
enda er hún í hlutverki hljómbotns. Einnig
er alger slökun efri hlutans mikilvæg og rétt
hljóðmyndun í efra andliti sem söngvarar
kalla maskann. Öndun og staða þindarinnar
við hljóminn veitir stuðning og má líkja því
við jiegar bogi er dreginn yfir selló", segir
Steinn. „Það er gríðarlega mikil vinna að ná
jressari tækni en hún er nauðsynleg hverjum
söngvara“.
Hljómdiskur Steins hefur hlotið góða dóma
en þar er að finna fjölbreytt lagaúrval og em
lögin valin í samvinnu við Ólaf Vignir Al-
bertsson sem leikur undir á píanó. I dómi
eftir Odd Bjömsson sem birtist í Morgun-
blaðinu nýverið segir m.a „Steinn Erlings-
son hefur maigt til bmnns að bera sem góð-
ur söngvari, hefur góða og allvel skólaða
„náttúrurödd" (háan baritón), sem vex að
hljómgæðum eftir því sem henni er beitt af
meira þrótti. Yfirleitt fer hann vel með lög
og texta og nýtur aðstoðar mjög góðs undirleikara,
Olafs Vignis Albertssonar. Hljóðritun er einnig góð.
óvæntur og ánægjulegur hljóntdiskur.“.
Líkamleg óreynsla viö
upptökur
„Við vildurn vera með lög sem að fólk |)ekkir, segir
Steinn en á diskinum má ftnna ellefu vinsæl og góð
íslensk þjóðlög m.a. eftir Sigvalda Kaldalóns, Karl
O. Runólfsson, Sigfús Einarsson, Jón Ásgeirsson og
Magnús Kjartansson. Tíu þeirra eru af erlendum
uppruna, þ.á.rn. lög eftir Giordani og Giulio Sarti
sem og þrjú lög eftir John Jacob Niles.
Upptökur stóðu í eitt og hálft ár í sal Tónlistarskóla
Seltjamamess.
“Maður tæmdist hreinlega eftir hvem dag við upp-
tökur sem oft stóðu yfir í 5 - 6 tíma“, segir Steinn.
„Þetta er mikil líkamleg áreynsla og því þurfti oft að
líða tími á milli upptaka. Að sögn Steins hvöttu vinir
og ættingjar hann mjög til útgáfunnar og stóð fjöl-
skyldan öll að baki honum. Þess má geta að hljóm-
diskurinn er sá fyrsti sem einsöngvari gefur út á Suð-
umesjum og vildi Steinn þakka öllum Suðumesja-
mönnum fyrir þær afburðaviðtökur sem hann hefur
fengið og um leið senda jreim sínar innilegustu jóla-
kveðjur. Steinn sér sjálfur um dreifinguna og geta
þeir sem vilja kaupa diskinn nálgast hann á heimili
hans.
Söngurinn er minn Guð
Hvað gefur söngurinn jiér?
„Söngurinn er minn Guð. Mér finnst hann gefa mér
svo mikið af því góða. Söngurinn gefur fólki mikið
og á aðventunni í desember kentur annar hljóntur í
tónlistina og fólk fer að hlusta. Er þetta ekki gjöf
Guðs til okkar? Tilgangur ntinn með söngnum er að
láta fólkinu sem á hlýðir líða vel. Ég syng stundum
misjafnlega en ef fólkinu líður vel þá er ég ánægður.
Ég held að baritónar verði einfaldlega betri með ár-
unum enda hafa þeir lengri líftíma en tenórar. Öll
túlkun og flutningur verður dýpri eftir því sem þú
þroskast".
Steinn drýpur nú á síðasta kaffidropanum og sýnir á
sér fararsnið enda þarf hann að fara að syngja.
„Ég er lánsamur maður sem hefur fengið rödd til
þess að gefa. Þeim hæfileikum fylgir mikil hamingja
og er nauðsynlegt að rækta og fara vel með þá“.
JOLABLAÐ 1996
V íkurfréttir