Morgunblaðið - Sunnudagur - 29.05.2016, Blaðsíða 15

kominn hafi verið tími á að íslenskt karlalands-
lið kæmist á stórmót. Það gerir heilmikið fyrir
þjóðina, ég geri mér grein fyrir því, umtalið og
áhuginn sem ég skynja er svo mikill að ég get
varla lýst því með orðum.“
Birkir Bjarnason nefndi gífurlega samstöðu
í landsliðshópnum í viðtali hér í blaðinu fyrir
viku og Aron Einar víkur nú að því sama. Seg-
ir hana mjög mikilvægan þátt í árangrinum.
Nefnir líka gífurlegt keppnisskap. „Það er
stutt í húmorinn í hópnum en keppnisskapið
kemur ekki síður vel í ljós á æfingum en í leikj-
um; á æfingum eru allir „brjálaðir“ en strax og
hún er búin eru allir bestu vinir aftur.“
Aron tekur undir með blaðamanni að gott
dæmi um samstöðuna í liðinu sé framlag Gylfa
Sigurðssonar í undankeppninni. Engum dylst
að Gylfi er stjarna liðsins, markahæstur í
undanriðlinum og afar hættulegur í sókn en
gífurlega duglegur þegar liðið þarf að verjast.
Ekki allar „stjörnur“ leggja sig þannig fram í
skítverkin, sem stundum eru kölluð svo.
„Allir í liðinu vita sitt verkefni í hverjum ein-
asta leik. Sjáðu til dæmis Gylfa; þótt ég vilji
ekki tala mikið um einstaka leikmenn verð ég
að nefna hann. Gylfi skoraði þrjú mörk á móti
Hollendingum, tvö hér heima og eitt í Amst-
erdam og var áberandi en ég veit ekki hvort
allir sjá þá miklu vinnu sem hann leggur líka í
varnarleikinn. Gylfi er ótrúlega duglegur og
það er gott dæmi um hve liðsandinn er frábær.
Það hefur margoft komið fram og er kannski
þreytt tugga, en við erum rosalega samheldinn
hópur. Við erum allir góðir vinir og það sést
inni á vellinum.
Ég er viss um að Eiður Smári væri hættur
með landsliðinu ef þessi kynslóð væri ekki
svona flott og það er auðvitað frábært að hafa
hann í hópnum. Við höfum lært mikið af hon-
um og hans reynslu í gegnum tíðina og það
mun skipta gífurlega miklu máli fyrir okkur að
hafa hann með í Frakklandi. Fjölmiðlar hafa
mjög mikinn áhuga á honum og ég gæti trúað
að hann tæki mikið af því áreiti af okkur hin-
um sem getum þá einbeitt okkur að fótbolt-
anum. Það gæti orðið eitt stærsta hlutverk
hans: að taka áreitið af okkur og Eiður gerir
það mjög vel. En það er líka gaman fyrir hann
að fá að kveðja á stórmóti; hann hefur átt svo
glæsilegan feril, er mikill húmoristi sem pass-
ar vel inn í hópinn, frábær persóna og leik-
maður sem gæti komið inn á í leikjum eða jafn-
vel byrjað ef einhver meiðist. Eiður hefur allt;
ótrúlega tækni og mikinn leikskilning. Veit
reyndar sjálfur að hann er ekki mjög fljótur en
hann er fljótastur allra í kollinum.“
Handbolti skemmtilegri!
Aron hóf ungur að æfa bæði handbolta og fót-
bolta og valdi ekki fótamenntina fyrr en á ung-
lingsaldri.
„Hann var betri handboltamaður á lands-
vísu,“ segir Gunnar faðir hans, gamli hand-
boltakappinn, þegar hann heyrir hvert samtal
okkar stefnir og Aron tekur reyndar undir
það. Enda lék hann með meistaraflokki í hand-
bolta aðeins 15 ára. Nánar um valið síðar.
Snemma kom í ljós að Aron var stór-
efnilegur í báðum greinum. „Mér fannst eðli-
legt og alveg sjálfsagt að ég skaraði fram úr
jafnöldrum mínum, bæði í handbolta og fót-
bolta. Ég var stór og sterkur og þess vegna
alltaf látinn spila upp fyrir mig, með og á móti
eldri strákum, var strax látinn taka mikla
ábyrgð og það held ég að hafi mótað mig. Það
var þannig í yngri flokkunum í fótbolta að Palli
Gísla setti mig fram þegar við vorum að tapa
og þurftum að skora en í vörnina ef við vorum
að vinna og máttum ekki fá á okkur mark!“
Páll Gíslason, sem síðar þjálfaði meistara-
flokk Þórs, er mikill örlagavaldur á íþróttaferli
Arons. „Ég á honum mikið að þakka því það
hve Palli lét mig bera mikla ábyrgð snemma
mótaði mig sem leikmann og gerði mig að
þeim leiðtoga sem ég er í dag.“
Handboltaáhugi er mikill í Malmquist-
fjölskyldunni. Arnór Þór, sem er tveimur ár-
um eldri en Aron, er atvinnumaður í Þýska-
landi og landsliðsmaður og systursonur þeirra,
Gunnar Malmquist Þórsson, er í liði Aftureld-
ingar sem lék til úrslita á Íslandsmótinu á dög-
unum. Gunnar eldri var áður nefndur en hann
lék með Þór í áratugi.
Aron hvetur allt ungt íþróttafólk til að
spreyta sig í sem flestum greinum; „hand-
bolta, fótbolta, körfubolta eða hverju sem er.
Það mótar mann svakalega sem íþróttamenn
og styrkurinn sem ég hafði úr handboltanum
reyndist mér til dæmis mjög vel í fótboltanum.
Þegar ég þurfti að velja á milli greinanna
var ég yfirleitt tekinn úr umferð í handbolta-
leikjum. Mér fannst það erfitt því ég vildi alltaf
verið með í sókninni. Ef ég hefði ekki verið
svona áberandi í handboltanum hefði ég því
líklega valið hann af því mér fannst skemmti-
legra í handbolta og finnst það í raun enn, ef
ég á að segja alveg eins og er. Mér finnst líka
miklu skemmtilegra að horfa á handbolta en
nokkurn tíma fótbolta.“
Bætir svo við: „Þetta æxlaðist bara svona.
Mig minnir að ég hafi sagt við pabba þegar ég
var að velja að ég myndi spila minn fyrsta A-
landsleik fyrir tvítugt og ég náði því 18 ára.“
Spurt er: má því ekki með nokkrum sanni
segja að yngri flokka þjálfurum í handbolt-
anum sé að þakka, eða um að kenna, að þú
tókst fótboltann fram yfir?
„Jú, í rauninni má segja það,“ segir fyrirlið-
inn og hlær. „Ég átti einmitt gott spjall við
Einar Andra, þjálfara Aftureldingar, fyrir leik
á móti Haukum um daginn. Man eftir honum
sem þjálfara FH á þessum árum, þegar við
Þórsarar spiluðum við Aron Pálmarsson og þá
stráka. FH-ingar voru alltaf mjög sterkir og
við áttum í erfiðleikum með þá en Einar Andri
var einn þeirra þjálfara sem létu alltaf taka
mig úr umferð. Það virkar kannski sem asna-
legt mont að ég segi það, en hann sá að allt
spilið fór í gegnum mig og gerði bara það sem
þurfti til að stoppa okkur!“
Aron tók snemma ábyrgð eins og áður kom
fram. Hann varð fyrirliði landsliðsins nýorðinn
23 ára; skyldi það hafa komið honum á óvart
eða var það jafn eðlilegt að hans mati og margt
annað á ferlinum?
„Ég bjóst alveg eins við því að verða fyrirliði
en kannski ekki alveg svona snemma því þá
voru enn leikmenn í hópnum sem höfðu verið
þar lengi. En þegar Lars tók við hópnum sem
Óli Jó var búinn að byggja upp, þar sem voru
margir ungir strákar í bland við eldri leik-
menn, held ég að hann hafi bara tekið þá
stefnu að leiðtoginn yrði ungur.“
Hef sýnt að ég er leiðtogi
Aroni er í fersku minni þegar Lars Lagerbäck
nefndi það fyrst að hann yrði fyrirliði. Það var
fyrir æfingaleik á móti Frökkum úti. „Ég sagði
bara að það væri alveg klassi!“ segir hann,
spurður um viðbrögð. „Hann sagðist ætla að
prófa mig sem fyrirliða í tveimur leikjum og ég
reyndi bara að bera bandið eins vel og ég gat.“
Aron hefur verið fyrirliði Íslands allar götur
síðan.
„Mér finnst ég hafa staðið mig vel þótt
stundum hafi vissulega komið babb í bátinn og
ég farið yfir strikið. En ég held ég hafi sýnt,
sérstaklega inni á vellinum, hversu mikill leið-
togi ég er og hef alltaf verið. Mér finnst það
mjög mikill heiður að vera með fyrirliðabandið
og leiða liðið út á völl. Mikil forréttindi.“
Stærsta babbið í bátinn eru ummæli Arons
fyrir leik í undankeppni HM, gegn Albaníu í
Tirana haustið 2012. Þá sagði hann í samtali
við kunningja sinn, blaðamann vefsíðunnar
fotbolti.net, að Albanir væru „mestmegnis
glæpamenn“ og féllu þau orð eðlilega í mjög
grýtta jörð.
„Ég var ungur og vitlaus og flippaður í við-
tölum á þessum tíma. Ég settist niður með
strák sem ég þekkti og líkar vel við; þetta var
meira eins og vinahjal en annað og auðvitað
mjög heimskulegt af mér. Þegar maður er
fyrirmynd, hvað þá þegar komið er fram fyrir
hönd landsliðsins og þjóðarinnar, þarf að
passa sig á því hvað maður segir.
Ég hef margoft sagt að þetta var heimska í
mér. Ég tók þá stefnu á sínum tíma að vera
skemmtilegur gaur þannig að fólk nennti að
lesa viðtölin í stað þess að það þyrfti að lesa
eða hlusta á það sama frá öllum. Ég held að
fólk hafi oft haft gaman af því sem ég sagði en
þarna fór ég yfir strikið og það var mjög lær-
dómsríkt. Síðan hef ég haldið ró minni í við-
tölum og verið meira í klisjunum en áður.“
Margir urðu brjálaðir á samfélagsmiðlum
og kröfðust þess að Aron Einar yrði sviptur
fyrirliðatitlinum. Sá hann strax eftir ummæl-
Sæti á Evrópumótinu í Frakklandi í höfn. Aron Einar, Kolbeinn Sigþórsson og Jóhann Berg Guð-
mundsson í sigurvímu eftir markalausa jafnteflið gegn Kasakstan á Laugardalsvellinum í fyrrahaust.
Morgunblaðið/Golli
29.5. 2016 MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 15
Bræðurnir Aron Einar og Arnór Þór eru
báðir afreksmenn. Arnór Þór, sem er hálfu
öðru ári eldri, er nú atvinnumaður í hand-
bolta í Þýskalandi og landsliðsmaður. Þarna
er Aron, til vinstri, 15 ára en Arnór 17.
„Við erum báðir með mikið keppnisskap
og vorum alltaf í keppni: hvor væri á undan
að klára fiskinn af diskinum, hvor væri á
undan upp í skóla á morgnana og hver ynni
ef við fórum í slag. Samt erum við bestu
vinir en það hefur mótað okkur báða að
gefast aldrei upp,“ segir Aron. „Við þolum
hvorugur að tapa, pabbi og mamma vita
það vel og hringdu lengi vel ekkert í okkur
daginn eftir tapleik! Það hefur reyndar
breyst með tilkomu barnanna okkar; um
leið og maður fær barnið sitt í fangið
gleymist allt annað. Það er mjög þroskandi
að eignast barn. Ég hef trú á að þegar fólk
verður foreldri breytist allir til hins betra.“
Mótaði okkur að gefast aldrei upp