Fréttablaðið - 11.08.2018, Side 94

Heimsendir er ný skáldsaga eftir Guðmund Stein-grímsson. Þetta er önnur skáld-saga hans, sú fyrri,
Áhrif mín á mannkynssöguna, kom
út 2003. Það hafa því liðið fimmtán
ár milli þessara tveggja bóka. Höf-
undurinn er fyrst spurður af hverju
þessi tími hafi orðið svo langur.
„Þetta er saga sem ég byrjaði á
strax árið 2004 og lét gerast það ár
og breytti því ekki þegar ég fór að
ljúka við hana,“ segir Guðmundur.
„Sagan lá lengi hjá mér og þegar ég
fór á þing þá var hún lítið meira en
skjal í tölvunni minni sem ég opn-
aði stundum. Svo kom að því að ég
ákvað að klára hana og komst að því
að tíminn hafði unnið með henni.
Það var allt öðru vísi ferli að skrifa
þessa skáldsögu en þá fyrri og tók
miklu lengri tíma, en það varð líka
að vera þannig. Ég verð ekki svona
lengi að skrifa næstu bók.
Þegar fyrsta skáldsagan mín fór
í prentun 2003 þá var ég á nálum
og var hjá forlaginu með lífið í lúk-
unum að gera breytingar á síðustu
stundu. Lokabreytingar sem ég
gerði á þessari skáldsögu tók ég
síðan út, sem mér finnst benda til
að hún hafi verið komin í ágætt jafn-
vægi. Mér finnst ég vera eins konar
erindreki þessarar bókar, frekar en
höfundur hennar. Það er eins og
hún hafi skrifaði sig hægt og rólega
í gegnum mig, öll þessi ár.“
Viðureignin við leiðindin
Hvernig myndirðu lýsa umfjöllunar-
efni bókarinnar?
„Hún fjallar um ungan blaða-
mann, Leif, sem árið 2004 ákveður
að njóta lífsins með Unni, kærustu
sinni, og fara til Bandaríkjanna.
Þetta á að vera lífsnautnaferð þar
sem á að elta drauminn en allt
fer á annan veg. Bókin fjallar um
drauminn, frelsið og viðureignina
við leiðindin í lífinu.
Tilveran finnst mér eilíft undr-
unarefni og maður endar alltaf
einhvers staðar. Á dögunum var
ég allt í einu kominn á seglbretti í
Skerjafirði þar sem ég missti stjórn
á brettinu og synti í land. Ég hló og
hugsaði: Þegar ég vaknaði í morgun
ætlaði ég ekki að vera hérna. Mér
finnst þetta oft vera svona, í stóru
jafnt sem smáu. Það er eins og til-
veran taki mann í munninn, velti
manni um og skyrpi manni svo út
einhvers staðar. Núna er ég útgef-
andi útivistartímarits með Róberti
Marshall á skrifstofu á Klapparstíg.
Fyrir ekki svo löngu síðan var ég
alþingismaður. Ég held að galdurinn
við að lifa lífinu og njóta þess sé að
taka hinni óvæntu hlið tilvistar-
innar fagnandi og með ákveðinni
aðlögunarhæfni.
Í inngangskafla bókarinnar, sem
ég skrifaði undir lokin, er aðalper-
sónan að reyna að átta sig á því hvað
hún hefur skrifað. Alveg eins og ég
sjálfur er ekki nákvæmlega viss um
hvað bókin fjallar, þá er aðalper-
sónan það ekki heldur. Hún fjallar
á einhvern hátt um frelsi og það
að vera til og hvernig draumurinn
getur falið í sér fallið. Þetta er til-
vistarleg spennusaga.
Bókin er fyrstu persónu frásögn
og allt sem gerist þar eru hlutir sem
ég hef séð eða heyrt af. Að því leyti
er þetta stúdía í því hvað lífið getur
verið ótrúlegt. Þetta er líka sam-
tímaævintýri: Ungur maður fer út í
heim og berst við dreka.“
Aðalpersónan heitir Leifur Eiríks-
son, það er varla tilviljun?
„Það er engin tilviljun. Leifur
ætlaði til Grænlands að heimsækja
pabba sinn en endaði með því að
finna Ameríku og vissi ekki hvernig
hann ætti að bregðast við því og fór
þaðan.“
Raunverulegar tilfinningar
Á bókarkápu er Leifi lýst sem rót-
lausum blaðamanni. Þú þekkir
blaðamennsku af eigin raun, varstu
rótlaus?
„Það er óhætt að segja að ég hafi
verið það á þeim tíma. Mér finnst
gaman þegar fólk sem les söguna
heldur allt fram í miðja bók að þetta
sé sjálfsævisaga. Tilfinningarnar
sem ég er að fjalla um og krauma
þarna undir niðri eru allar raun-
verulegar og eiga sér stað í eigin
sálar lífi. Á þann hátt er maður alltaf
að fjalla um sjálfan sig. Karakterarn-
ir eru svo sambland af einhverju úr
veruleikanum. Sjálfum finnst mér ég
þekkja þá og gæti allt eins átt von á
að mæta þeim á förnum vegi.“
Má flokka bókina sem skemmti-
sögu?
„Hún er það, en ekki bara það.
Nú eru að leka til mín vitnisburðir
frá fólki sem hefur verið að lesa
bókina. Mér finnst mjög gaman
að heyra tvennt, að fólk hafi ekki
getað lagt hana frá sér heldur lesið í
einum rykk og þótt hún spennandi,
og að það hlær upphátt. Ég vil skrifa
skemmtilegar bækur.“
Stjórnmálamaður leysir
morðgátu
Það er ólíklegt að þetta verði síðasta
skáldsaga þín. Heldurðu að þú eigir
eftir að skrifa skáldsögu sem þú bygg-
ir á reynslu þinni af stjórnmálum?
„Ég er með hugmyndir að fjórum
til fimm bókum sem mig langar
mjög mikið til að skrifa. Eina bók
langar mig til að skrifa um mig,
reynslu mína af stjórnmálum og við-
horf mitt til þeirra. Skjalið „Bók um
stjórnmál“ er til í tölvunni minni.
Heimur stjórnmálanna er gríðar-
lega forvitnilegur og margir vilja alls
ekki fara inn í hann. Stjórnmálin eru
núna að ýmsu leyti á krossgötum og
það er spennandi að skrifa um það.
Svo er ég byrjaður á annarri bók
sem á að fjalla um gamlan fyrr-
verandi stjórnmálamann, algjöran
durt.“
Á hann sér fyrirmynd?
„Hann á sér margar fyrirmyndir,
en mig langar til að finna fallega
tóninn í honum. Þetta á að vera
spennusaga og stjórnmálamaður-
inn leysir morðgátu. Þetta gæti
orðið næsta bók, ég er allavega byrj-
aður að skrifa hana.“
Tilvistarleg
spennusaga
Nýjasta skáldsaga Guðmundar Stein-
grímssonar heitir Heimsendir og er
samtímaævintýri. Er að skrifa bók þar
sem stjórnmálamaður leysir morðgátu.
„Mér finnst gaman þegar fólk sem les söguna heldur allt fram í miðja bók að þetta sé sjálfsævisaga.“ FRÉTTABLAÐIÐ/ÞÓRSTEINN
MÉR FINNST ÉG
VERA EINS KONAR
ERINDREKI ÞESSARAR
BÓKAR, FREKAR EN HÖF-
UNDUR HENNAR. ÞAÐ ER
EINS OG HÚN HAFI SKRIF-
AÐI SIG HÆGT OG RÓLEGA Í
GEGNUM MIG, ÖLL ÞESSI ÁR.
Kolbrún
Bergþórsdóttir
kolbrun@frettabladid.is
Á einum stað, framarlega í
Heimsendi, segir: „Þetta er saga
um myrkar langanir, duldar
fýsnir og ást. Hér greinir frá
tveimur manneskjum sem
sönnuðu það sem Fellini sagði
um fólk, að fólk væri eins og
hundar, það langaði til að tala
en gæti bara gelt.
Og urrað. Og bitið. Og glefsað.
Þetta er játning, lesandi góður.
Þetta er afhjúpun. Svona er ver-
öldin. Svona var ég og svona er
ég kannski ennþá. Ég veit það
ekki. Ég vona að ég verði ekki
sakaður um að draga undan.
Ég hef ekki sagt neinum frá
þessu áður, í það minnsta ekki
almennilega.“
Eins og hundar
1 1 . Á G Ú S T 2 0 1 8 L A U G A R D A G U R44 M E N N I N G ∙ F R É T T A B L A Ð I Ð
MENNING