Morgunblaðið - 02.12.2021, Side 46

46 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 2. DESEMBER 2021
✝
Björg fæddist á
Bíldudal 26.
febrúar 1949. Hún
lést 25. nóvember
2021. Foreldrar
hennar voru Árni
Kristjánsson frá
Bræðraminni á
Bíldudal, f. 7.11.
1901, d. 8.4. 1966,
og Guðrún Snæ-
björnsdóttir frá
Tannanesi í
Tálknafirði, f. 11.10. 1912, d.
20.12. 1992. Systkini Bjargar
eru: Kristján, f. 3.12. 1932, d.
24.4. 2019, Magga Alda, f. 21.4.
1936, d. 1.3. 2004, Reynir, f. 4.2.
1938, d. 9.2. 1938, Hilmar, f. 4.2.
1938, d. 7.6. 2019, Snæbjörn, f.
6.3. 1940, Rannveig, f. 11.1.
1942, d. 10.6. 2002, Jóna Vest-
fjörð, f. 4.4. 1943, Auðbjörg Sig-
ríður Ragnhildur, f. 10.10. 1944,
Hreiðar, f. 10.10. 1945, d. 10.1.
1970, Bjarnfríður Jóna, f. 17.3.
1947, Magnús Jón, f. 12.12. 1950,
Guðrún, f. 28.3. 1952, Sigrún
Málfríður, f. 4.11. 1956. Hálf-
bróðir: Þorkell (samfeðra), f.
17.1. 1924, d. 8.9. 2009.
Björg giftist þann 9.11. 1968,
aði hún sem ritari banka-
stjórnar í Seðlabankanum og
sem ritari hjá Iðnþróunarsjóði.
Eftir að hafa sinnt börnum og
heimili í nokkur ár réð hún sig
sem fulltrúa hjá Sambandi ísl.
bankamanna. Einnig starfaði
Björg á skrifstofu Starfsmanna-
félags Landsbankans og síðar í
hinum ýmsu deildum bankans.
Hún sinnti félagsstörfum, var
m.a. um tíma formaður Starfs-
mannafélags Landsbankans.
Hún lauk störfum hjá bankanum
árið 2008 og ákvað þá að afla
sér menntunar í áhugamáli sínu;
listsköpun. Hún stundaði nám
við Myndlistarskóla Kópavogs
og listabraut Iðnskólans í Hafn-
arfirði.
Björg var afar listhneigð og
mikil hannyrðakona. Hún rak
ásamt nokkrum konum listagall-
erí; Art8, og tók þátt í fjölda list-
sýninga. Var hún einnig með-
limur í Grósku, félagi
myndlistarmanna í Garðabæ.
Síðustu árin hafði hún einnig
ánægju af félagsstörfum með
frímúrurum.
Björg og Kristján áttu heimili
í Garðabæ frá árinu 1974, þau
nutu þess einnig að ferðast sam-
an, bæði innanlands og utan,
m.a. nokkrar ferðir til fjarlæg-
ari heimsálfa.
Útför Bjargar verður gerð
frá Vídalínskirkju í dag, 2. des-
ember 2021, kl. 13.
Kristjáni Ólafssyni,
f. 13.1. 1946. For-
eldrar hans voru
Ólafur Galti Krist-
jánsson, f. 21.11.
1922, d. 23.10. 2001
og Kristín Ólafs-
dóttir, f. 5.1. 1923,
d. 12.7. 1959. Börn
Bjargar og Krist-
jáns eru: 1) Sigrún
Hildur, f. 10.7.
1969, gift Örnólfi
Jónssyni, f. 6.6. 1967. Þeirra
börn eru: a) Aldís Lilja, f. 1.8.
1995, sambýlismaður hennar er
Hjalti Gylfason, f. 25.7. 1987.
Barn þeirra er Gylfi Örn, f. 29.6.
2021, b) Jón Kristinn, f. 30.6.
1999, kærasta hans er Helga Sif
Guðmundsdóttir, f. 11.1. 2000. 2)
Ólafur Þór, f. 22.2. 1973. Synir
hans og fyrrv. eiginkonu hans,
Hildar Sólveigar Ragnarsdótt-
ur, f. 30.3. 1970, eru: a) Kristján
Ágúst, f. 30.8. 2003, b) Styrmir,
f. 29.6. 2006. Stjúpsonur Ólafs,
sonur Hildar, er c) Ragnar
Freyr, f. 22.4. 1993.
Björg ólst upp á Bíldudal og
lauk prófi frá Kvennaskólanum í
Reykjavík. Að námi loknu starf-
„Það skal vanda sem vel á að
standa,“ sagði mamma oft við
mig þegar ég vildi drífa af skóla-
verkefni sem barn. Það tekur því
ekki að gera hlutina nema maður
ætli sér að gera þá vel, sagði hún
svo en samviskusemi og vand-
virkni var henni í blóð borin.
Lífið getur á köflum verið
ósanngjarnt og fært okkur mis-
erfið verkefni í hendur. Mamma
fékk erfið verkefni að kljást við
en hún tókst á við þau af þraut-
seigju og gafst ekki upp fyrr en í
fulla hnefana. Henni fannst hún
eiga margt eftir ógert og hefði
óskað sér að fá meiri tíma með
okkur, fjölskyldu og vinum,
ferðast meira og sinna áhuga-
málum. Hún nýtti tíma sinn vel
og hafði það sem mottó að hafa
gaman af lífinu. Ekki var annað
hægt en að dást að reisn hennar
og jákvæðni þrátt fyrir hvert
áfallið á fætur öðru. Mamma var
þakklát fyrir lífið og hvern dag
og hún setti sér markmið sem
einkenndust af baráttuvilja.
Mamma hefði án efa haldið
áfram námi eftir Kvennaskólann
ef aðstæður hefðu verið aðrar en
hún þurfti snemma að fara að
vinna fyrir sér. Hún átti auðvelt
með nám og hafði gaman af að
læra, íslensk tunga var henni
hugleikin, sem og jafnréttismál,
umhverfismál og hún hafði ríka
réttlætiskennd. Hún hafði sér-
lega fallega rithönd og var vel
ritfær. Mamma ástundaði alla tíð
heilbrigt líferni, gætti hófs í mat
og drykk, borðaði hollan mat og
var svolítið á undan sinni samtíð í
þeim málum. Stundaði sund,
gönguferðir og leikfimi auk
vinnu við garðrækt, hún gat alls
staðar fegrað í kringum sig með
gróðri. Hún fann sér alltaf verk-
efni, hvort sem var heima eða í
sumarbústaðnum þar sem hún
og pabbi áttu sér sælureit. Þar
sést smekkvísi hennar og list-
hneigð, útsjónarsemi og verkvit
pabba.
Mamma lá yfirleitt ekki á
skoðunum sínum. Hún átti það til
að segja sitt álit og meiningu al-
veg óumbeðin og gat fengið mis-
jöfn viðbrögð fólks við því. Hún
var þó góður hlustandi og tilbúin
að hugleiða önnur sjónarmið.
Hún gat verið hreinskilin, stund-
um um of, og sýndarmennska
eða undirlægjuháttur var eitt-
hvað sem hugnaðist henni ekki.
Hægt var að treysta því að fá
alltaf heiðarlegt svar og góð ráð
ef eftir því var leitað. Hún var
röggsöm og hafði þörf fyrir að
leiðbeina og fannst hún stundum
bera ábyrgð á öllum í fjölskyld-
unni. Hún átti oftar en ekki
frumkvæði að hinum ýmsu sam-
verustundum stórfjölskyldunnar,
jafnframt var hún dugleg að
bjóða heim og í sumarbústaðinn.
Það er erfitt að ímynda sér
hvað fer í gegnum hugann þegar
maður veit að tími manns hér á
jörðu er af skornum skammti.
Hún var gjafmild og hafa margir
notið góðs af handverki hennar.
Þrátt fyrir mikil veikindi slakaði
hún ekki á snyrtimennsku og
reglusemi. Vel snyrtar hendur
og fætur, nýklippt hár og hreint
á rúmum gerði gæfumuninn.
Pabbi og mamma hafa farið
einstaklega samhent í gegnum
lífið í um 55 ár og notið þess að
gera hluti saman. Það var gæfu-
spor fyrir mömmu að hafa hann
við hlið sér í veikindunum. Hann
var alltaf til staðar, sýndi henni
mikla nærgætni og umvafði hana
hlýju.
Elsku mamma, nú er komið að
leiðarlokum, takk fyrir allt og
allt. Við hittumst síðar.
Þín
Sigrún Hildur.
Það er með trega og sorg í
hjarta sem ég kveð Björgu
tengdamóður mína sem fallin er
frá allt of snemma eftir erfið
veikindi. Björg var margslung-
inn persónuleiki sem ég á 30 ár-
um náði aldrei að átta mig á til
fulls. Hún var beinskeytt og
ákveðin en jafnframt einlæg og
viðkvæm. Fjölskyldan var henni
allt og við hlið sér hafði hún
Stjána, eiginmanninn sinn, sem
fylgdi henni og studdi í hvaða
verkefni sem hún tók sé fyrir
hendur enda ósérhlífinn með af-
brigðum. Björg naut þess að hafa
snyrtilegt í kringum sig og nostr-
aði við smáatriði í umhverfi sínu.
Hún var listhneigð og skapandi
og með græna fingur. Hún talaði
hreint út og dró sjaldan eitthvað
undan þegar hún lét sig málefnið
varða. Hún hafði ríka réttlætis-
kennd og tók jafnan afstöðu með
þeim sem minna mega sín.
Björg háði á fimmtán árum
þrjú einvígi við öflugan andstæð-
ing sem allt of sjaldan lætur í
minni pokann. Í fyrri tvö skiptin
mætti Björg til leiks í góðu formi
með mikinn baráttuvilja og gott
leikskipulag og lagði krabbann
að velli. Við fjölskyldan hennar
og vinir, áhorfendurnir í stúk-
unni, fögnuðum þessum sigrum
óspart. En krabbinn er bæði
tapsár og langrækinn og krafðist
þriðja einvígisins. Í þetta skiptið
var baráttuviljinn áfram til stað-
ar en form Bjargar lakara og
leikskipulagið í molum. Krabb-
inn náði fljótt yfirhöndinni og
sigraði með yfirburðum. Nú er
þögn í stúkunni.
Það var Björgu mikilvægt
þegar henni var ljóst hvert
stefndi að ná að verða langamma
og fylgjast með fyrstu mánuðun-
um í lífi litla langömmudrengsins
sem kom í heiminn í sumar. Hún
mætti í útskrift barnabarns úr
háskóla og skírn drengsins í
sumar og bar þar af að glæsi-
leika og reisn. Slíkur var lífsvilj-
inn og stoltið þótt meinið væri
farið að taka sinn toll.
Baráttukona sem gafst ekki
upp fyrr en í fulla hnefana á
sama tíma og hún stóð þétt að
baki sínu fólki. Þannig mun ég
minnast Bjargar.
Við fjölskyldan munum halda
þétt utan um Stjána.
Hvíl í friði, mín kæra.
Örnólfur Jónsson.
Amma mín var mér miklu
meira en bara amma. Við vorum
mjög miklar vinkonur og nánast í
daglegu sambandi hin síðustu ár.
Ég finn fyrir miklum söknuði,
hún var mér svo góð og traust.
Minningarnar lifa og mun amma
lifa í hjarta mínu alla ævi.
Ein fyrsta og helsta minning
sem ég á af ömmu er þegar ég
vaknaði 30. júní 1999 þegar
mamma var að farin á fæðing-
ardeildina, þá var ég tæplega 4ra
ára gömul. Við áttum góða morg-
unstund saman þar sem við
spjölluðum, amma keyrði mig í
leikskólann og hringdi síðan í
mig þangað nokkru síðar og
sagði mér að ég hefði eignast lít-
inn bróður. Þetta var stór dagur
í lífi mínu og gleymi ég aldrei
hvað það var notalegt að vakna
og hún var hjá mér.
Þakklát er ég fyrir að hún hafi
náð að kynnast langömmu-
stráknum sínum og tekið þátt í
að koma mér fyrir á heimili mínu
og Hjalta, þá var hún í essinu
sínu. Öll málverkin, borðstofu-
borðið, jólaskrautið, matarstell
og eldhúsáhöldin, lamparnir og
svo margt heima hjá mér sem má
rekja til hennar. En mest af öllu
er ég þakklát fyrir að hafa fengið
að kynnast henni vel og hafa
hana hjá mér í 26 ár. Hún var svo
mögnuð, mikil baráttukona og
gerði allt fyrir alla.
Ég mun alltaf hengja engilinn
á jólatréð sem hún gaf mér á
Þorláksmessu í fyrra þegar ég
tilkynnti henni að ég ætti von á
barni og ég veit að hún mun
ávallt vaka yfir mér og okkur
fjölskyldunni.
Amma, ég verð alltaf eina
ömmustelpan þín, takk fyrir allt
sem þú hefur gert fyrir mig. Ég
elska þig, elsku amma mín.
Þín
Aldís Lilja Örnólfsdóttir.
Kallið er komið. Í dag kveðj-
um við Magnús kæra systur
hans, Björgu, eftir mikla þrauta-
göngu, en hún barðist við
krabbamein í mörg ár. Björg var
ein úr hópi 14 systkina sem ólust
upp í Bíldudal um og eftir miðja
síðustu öld. Systkinin voru alla
tíð samrýmd og glaðværðin jafn-
an skammt undan þegar þau
hittust. Fyrir nokkrum árum
báðu þau Björg og Stjáni, eig-
inmaður hennar, okkur Magnús
um að koma austur í sumarbú-
staðinn þeirra við Laugarvatn til
að aðstoða þau við að undirbúa
boð fyrir systkinin frá Bræðra-
minni. Við það tækifæri hafði
hún á orði að hún ætlaði að vera
duglegri að kalla systkinin sam-
an því nú færi að fækka í hópn-
um. Síðan þá hafa tveir bræðr-
anna kvatt þetta líf og svo nú
síðast Björg.
Björg var einstaklega góður
gestgjafi og ég dáðist að því
hvernig hvert smáatriði var
skipulagt til að tryggja að boðin
tækjust sem best og að öllum liði
vel. Í minningunni rís þó hæst
fagurkerinn Björg, hún var lista-
maðurinn í hópnum. Allt lék í
höndunum á henni hvort sem það
var bútasaumur, teppin sem hún
heklaði eða annað handverk.
Björg fékkst einnig við að mála
og var að mestu sjálfmenntuð á
því sviði. Myndirnar hennar eru
sannkallað augnayndi og mál-
verk af hrafni, sem við eigum, er
í einstöku uppáhaldi hjá mér.
Auk þess að vera listhneigð og
vel lesin var Björg mikil baráttu-
kona sem sýndi sig best þegar
hún barðist fyrir rétti krabba-
meinssjúklinga til að fá styrk
fyrir höfuðfötum eftir hármissi
og tattóveruðum augabrúnum.
Hún var stolt af því að bera sigur
úr býtum í þeirri baráttu.
Nú þegar baráttu þessarar
heiðurskonu er lokið þakka ég
fyrir að hafa fengið að kynnast
henni og bið henni guðs bless-
unar.
Við sendum Kristjáni og fjöl-
skyldu þeirra okkar innilegustu
samúðarkveðjur.
Ólöf G. Björnsdóttir.
Ekkert er sjálfsagt í lífinu.
Kærleikur, umburðarlyndi og
virðing fyrir öllu því sem lifir er
það sem gefur lífinu gildi. Þessi
orð finnst mér lýsandi fyrir
Björgu, mágkonu mína. Mér
þótti afar vænt um hana því hún
var mér alla tíð einstaklega góð
og hjálpsöm. Björg var mikill
fagurkeri og eldklár í öllu sem
hún tók sér fyrir hendur, fjöl-
skyldan var henni allt og erfitt er
að finna samhentari hjón. Stjáni
bróðir minn stóð við hlið konu
sinnar eins og klettur og vék
ekki frá henni í veikindunum.
Það var aðdáunarvert að fylgjast
með fjölskyldunni, allir að hjálp-
ast að, svo mikil væntumþykja
og kærleikur.
Elsku bróðir minn, Sigrún, Óli
Þór og fjölskyldur, megi góðar
minningar um einstaka konu ylja
ykkur í þessari miklu sorg.
Minningin um elsku Björgu mun
lifa í hjörtum okkar allra.
Guð blessi ykkur og gefi ykk-
ur styrk.
Erla Ólafsdóttir.
Einstök kona var hún Björg,
vinkona okkar, sem við kveðjum
nú með sorg í hjarta. Einstakur á
við þá sem eru dáðir, þá sem hafa
markað sér spor á ýmsan hátt,
þá sem hafa haft góð áhrif á sam-
ferðafólk sitt. Stórt, vandfyllt
skarð hefur nú myndast í fjöl-
skyldu hennar. Björg hefur bar-
ist hetjulega við erfiðan sjúkdóm
í langan tíma og oft unnið sigra
en kveður nú sína nánustu, sem
hún hefur ætíð umvafið ást og
kærleika og verið vakandi yfir
velferð þeirra. Það voru örlög
mín að elska og kveðja, sagði
Nóbelsskáldið Pablo Neruda.
Margt getur falist í þessum orð-
um eins og að hafa átt góða ævi,
hafa elskað og vera elskaður og
síðan kveðja í sátt við guð og
menn.
Á hugann leita ljúfar minning-
ar af vináttu og samskiptum við
Björgu og Kristján í nærri þrjá
áratugi sem hófust þegar börnin
okkar Örnólfur og Sigrún Hildur
ákváðu að ganga saman æviveg-
inn. Kannski er hápunktur minn-
inganna þegar við fengum öll í
fyrsta skipti titilinn afi og amma
og glöddumst saman. Við hitt-
umst oft í áranna rás og nutum
samveru með börnum okkar og
barnabörnum, við fögnuðum
saman við skírnir, fermingar, út-
skriftir og afmæli og glöddumst
yfir þroska og velgengni afkom-
enda okkar. Síðastliðið sumar
var enn og aftur gleðiatburður,
barnabarnabarn kom í heiminn.
Við skiptumst á heimsóknum
bæði í borginni og sveitinni, fór-
um í gönguferðir, í réttir, eld-
uðum góðan mat, stundum með
fyrirhöfn en stundum bara eitt-
hvað einfalt, kjötsúpu eða siginn
fisk, sem var í sérstöku uppá-
haldi hjá okkur öllum. Samvera
og spjall var það sem skipti máli.
Björg var sannarlega óvenju-
leg kona, vel máli farin, listfeng,
vandvirk og útsjónarsöm en
einnig gjafmild, hjartahlý og sér-
lega ættrækin. Hún var líka
kjarkmikil og við dáðumst að
henni þegar hún fór ein í langt
flug frá Kaupmannahöfn til
Kamtsjatka með lélegri rúss-
neskri flugvél þar sem áhöfnin
réð ekki yfir öðrum tungumálum
en sínu eigin. Hún var á leið til
eiginmannsins, sem starfaði
þarna, langt frá heimaslóðum.
Við dáðumst líka að Björgu þeg-
ar hún brá sér ein í innkaupa-
ferðir til Kína, en um tíma seldi
hún þarlendan silkifatnað. Og við
dáðumst að henni þegar henni
tókst að koma í framkvæmd hug-
myndum sínum sem voru til
hjálpar krabbameinssjúkum
konum. Eftir að hafa verið
bankastarfsmaður í mörg ár
gerðist hún listakona, málaði
myndir og vann skúlptúra, var
félagi í Grósku og sýndi verk sín
á ýmsum stöðum. Með hagleiks-
manninum, Stjána sínum, vann
Björg að því að koma alls konar
húsgögnum og búshlutum í nýj-
an búning. Öllu sinnti hún af alúð
og vandvirkni og margir nutu
góðs af.
Svo ósanngjarnt finnst okkur
að komið sé að kveðjustund og
hugsa til þess að samverustund-
irnar verði ekki fleiri með
Björgu, hennar verður sárt sakn-
að. Það er þó gott að eiga kær-
leiksríkar minningar sem færa
frið og styrk sem og vitneskjuna
um að eftir ævintýri lífsins förum
við öll í sumarlandið.
Margrét og Jón Kristinn.
Það eru forréttindi að vera
hluti af stórri og samheldinni
fjölskyldu. Allar þær góðu minn-
ingar sem skapast við viðburði
eins og jólaboð, þorrablót, brúð-
kaup, skírnir og afmæli tengja
fjölskylduna enn frekar saman.
Björg móðursystir mín var ein af
Björg Júlíana
Árnadóttir
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
GUÐMUNDUR KJARTAN OTTÓSSON,
lést á hjúkrunarheimilinu Grund
þriðjudaginn 23. nóvember.
Útförin fer fram frá Neskirkju þriðjudaginn
14. desember klukkan 13.
Guðríður Þorvalds Jónsdóttir
Ottó Guðmundsson Inga Jónsdóttir
Guðný Guðmundsdóttir Jóhannes Stefánsson
Lárus Guðmundsson María Jóhanna Sigurðardóttir
Örn Guðmundsson Ingunn Þorvarðardóttir
Sigurður Guðmundsson
afabörn og langafabörn
Elsku mamma, tengdamamma, amma
og langamma,
ANNA KRISTÍN LINNET,
Sólteigi Hrafnistu,
áður Hagamel 33,
lést þriðjudaginn 23. nóvember á
bráðamóttöku Landspítala í Fossvogi. Útför hennar fer fram frá
Neskirkju fimmtudaginn 9. desember klukkan 13. Gestir skulu
sýna neikvætt Covid-19-hraðpróf við innganginn tekið af
viðurkenndum aðila og ekki eldra en 48 tíma.
Við viljum þakka starfsfólki Sólteigs fyrir einstaka umönnun og
væntumþykju í garð mömmu.
Jón Sigurðsson
Kristján Sigurðsson
Hannes Sigurðsson
Elskulegur eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir og afi,
ÓFEIGUR BJÖRNSSON
gullsmíðameistari,
Skólavörðustíg 5,
sem andaðist á Landspítalanum Fossvogi
22. nóvember, verður jarðsunginn frá Hallgrímskirkju
föstudaginn 3. desember klukkan 13. Í ljósi aðstæðna þurfa
kirkjugestir að sýna fram á neikvætt PCR-próf eða hraðpróf og
bera grímu við athöfn. Streymt verður frá athöfninni.
Hildur Bolladóttir
Bolli Ófeigsson Björn Ófeigsson
Þórunn Margrét Gunnarsd. Aníta Rut Harðardóttir
og barnabörn