Morgunblaðið - 24.02.2022, Blaðsíða 40

✝
Auður Ingi-
björg Theodórs
fæddist í Reykjavík
24. júlí 1942. Hún
lést á hjúkrunar-
heimilinu Eir í
Reykjavík 14. febr-
úar 2022. Foreldrar
Auðar voru Guðlín
Ingiríður Jónsdóttir
hárgreiðslumeistari,
f. 20.9. 1911 í
Reykjavík, d. 18.6.
1998 og Theodór Jón Skúlason
læknir, f. 28.2. 1908 á Borðeyri, d.
27.7. 1970.
Alsystkini Auðar eru: Skúli
Jón, f. 16.12. 1938, d. 1.8. 1997,
maki Þorbjörn Garibaldason, f.
16.7. 1948, d. 16.2. 2018. Arndís
Guðbjörgu Vigdísi Guðmunds-
dóttur hjúkrunarfræðingi, f. 11.3.
1979, dætur þeirra eru María
Sara, f. 27.1. 2006 og Auður Mar-
grét, f. 28.2. 2008. Sigurður átti
fyrir: 1) Egil Birki, f. 7.8. 1970,
maki Anna Birna Björnsdóttir, f.
23.8. 1974, sonur Egils frá fyrra
sambandi var Richard Aron, f.
8.11. 1990, d. 25.5. 1995. 2) Hlíf, f.
25.9. 1972, dóttir hennar er Eva
Hauksdóttir, f. 1.9. 1996.
Auður lærði til meintæknis í
Danmörku og Skotlandi. Fyrst
eftir heimkomuna vann hún hjá
Hjartavernd áður en hún hóf störf
í Blóðbankanum árið 1969, þar
sem hún starfaði óslitið til ársins
2006. Auður átti stóran þátt í
skipulagningu Rhesusvarna
barnshafandi kvenna á Íslandi til
að fyrirbyggja nýburagulu og var
heiðruð af Landspítalanum fyrir
þau störf 2018.
Útför Auðar fer fram frá Foss-
vogskirkju í dag, 24. febrúar 2022,
kl. 15.
Gná, f. 1.11. 1943,
maki Ingvar Sig-
urður Hjálmarsson,
f. 16.3. 1944. Elín
Þrúður, f. 1.11. 1943,
maki Guðmundur
Skjöldur Pálsson, f.
29.10. 1943, d. 11.6.
2017. Ásgeir, f. 14.7.
1945, maki Björg
Kristjánsdóttir, f.
9.8. 1946. Samfeðra
systir Auðar er Ás-
dís Hlökk Theodórsdóttir, f. 22.11.
1966, maki Bolli Þórsson, f. 11.11.
1966. Auður giftist þann 23.12.
1975 Sigurði Helga Björnssyni, f.
16.4. 1944. Sonur Auðar og Sig-
urðar er Theódór Skúli Sigurðs-
son læknir, f. 2.11. 1976, kvæntur
Heiðurskonan Auður Ingibjörg
Theodórs er látin.
Auda systir var mikill gleði-
gjafi, kunni að lifa lífinu lifandi.
Endalaus gleði í kringum hana.
Maður varð alltaf betri og meiri
manneskja eftir að hafa hitt hana.
Auda systir fékk alveg sinn
skammt af veikindum í gegnum
lífið. Greindist ung með brjósta-
krabbamein, sem var meðhöndlað
og tókst vel. 25 árum seinna grein-
ist hún aftur með svipað mein.
Áfall, jú vissulega, en alltaf stóð
hún teinrétt og flott. Þakkir til
Sigurðar Björnssonar krabba-
meinssérfræðings, sem var henn-
ar stoð og stytta í báðum þessum
tilfellum. Ótrúlegur vinskapur og
traust sem hafði skapast á milli
þeirra öll þessi ár.
Auda systir hafði metnað, svo
sannarlega. Gífurlegan metnað
fyrir starfinu, fjölskyldunni og
sjálfri sér. Í starfi var hún virt og
dáð. Það fann ég svo sannarlega,
þegar hún var gerð að heiðurs-
félaga Blóðbankans fyrir nokkr-
um árum. Stolt yngri systir sat úti
í sal við þessa athöfn.
Auda systir var meinatæknir að
mennt. Hún var aldrei annað en
meinatæknir, þrátt fyrir að starfs-
heiti stéttarinnar breyttist. Byrj-
aði 16 ára að læra það fag sem hún
vann við alla sína starfsævi. Vann
á Landspítalanum, fór síðan til
Skotlands að mennta sig í Rhesus-
vörnum. Var við nám bæði í Aber-
deen og Edinborg. Kom síðan
heim og fór að vinna í Blóðbank-
anum við að setja starfsemi Rhe-
susvarna af stað og stýrði þeirri
starfsemi til margra ára.
Elsku Auda mín, ég á eftir að
sakna þín óendanlega. Ég veit að
þú og vinur þinn Guðmundur
Skjöldur hugsið vel hvort um ann-
að.
Hlakka til að hitta ykkur.
Elín Þrúður Theódórs.
Gott er sjúkum að sofna,
meðan sólin er aftanrjóð,
og mjallhvítir svanir syngja
sorgblíð vögguljóð.
(Davíð Stefánsson)
Þannig er það oft, að samferða-
fólk okkar hefur svo sterk áhrif og
tilfinningaleg tengsl við okkur, að
við trúum því að það muni alltaf
vera til staðar. En þrátt fyrir aug-
ljós merki um dvínandi lífsljós
þessa fólks verður okkur öllum
hverft við þegar ljósið slokknar.
Já, nú er hún farin frá okkur, hún
Auður Ingibjörg, ættmóðirin
sanna og kjölfestan okkar.
Alin upp í Vesturbænum, nán-
ar tiltekið í Lindarbrekku, því
merka húsi. Þar var hún í návist
stórhuga ömmu Ingibjargar.
Nafn hennar bar hún með stolti
til dauðadags.
Amma Ingibjörg (björg, hjálp
konungs) var falleg kona og stór-
huga. Lífsgleði og raunsæi ein-
kenndi Ingibjargirnar báðar. Ég
lýt höfði og kveð mína Auði Ingi-
björgu með lotningu.
Auður fór í Melaskólann, en þar
var gott að vera undir handleiðslu
Fríðu kennara, en Auður var í
miklu uppáhaldi hjá henni. Hún
kenndi mér síðar og ég naut þess
að vera bróðir Auðar.
Hún byrjaði snemma að vinna á
rannsóknarstofu Jóns Steffensen.
Auður var sérlega nákvæm, sam-
viskusöm og áreiðanleg. Henni
var sýndur mikill áhugi og fékk
hún styrk til frekara náms.
Ung að árum en djörf og áhuga-
söm fór hún til náms á þekktar
stofnanir í Skotlandi, m.a. Royal
Infirmary í Edinborg og í Aber-
deen. Árið 1968 var merkilegt ár í
starfsferli Auðar, þegar hún var
ráðin til Blóðbankans. Starf henn-
ar var m.a. að undirbúa Rhesus-
varnir á Íslandi sem hófust í árs-
lok 1969. Þær drógu stórlega úr
hættunni á alvarlegri nýburagulu
vegna Rhesus-blóðflokkamisræm-
is á milli móður og barns.
Árið 2018 var Auður heiðruð
af hálfu Blóðbankans fyrir
brautryðjandastarf í þágu Rhe-
susvarna á Íslandi.
Árið 1974 giftist Auður lífs-
förunaut sínum, Sigurði Björns-
syni, og tveim árum síðar fædd-
ist þeim sonur, Theodór Skúli.
Þetta var stór stund í lífi þeirra
hjóna. Fjarvera hans og tengda-
dóttur, Guðbjargar Vigdísar
Guðmundsdóttur hjúkrunar-
fræðings, sem voru bæði í sér-
námi í Svíþjóð, var þeim hjónum
oft erfið. Sérstaklega reyndi
þetta á Auði, þegar barnabörn-
in, tvær dætur, María Sara og
Auður Margrét, komu í heiminn.
Hvert tækifæri var notað til
að hafa samband við þessar
„perlur“ sem hún dáði og dýrk-
aði og gáfu henni meiri lífsfyll-
ingu og tilgang en orð fá tjáð.
Auður Ingibjörg systir mín
var hetja. En hún var ekki þessi
hetja sem við hugsum gjarnan
um í daglegu lífi. Hún var ekki
áberandi, sóttist ekki eftir at-
hygli né frama.
Auður Ingibjörg var nákvæm,
barngóð, hugljúf, áhugasöm en
metnaðarfull fyrir sig og sína.
Veikindi Auðar voru erfið.
Hún var í raun aldrei viss hvort
hún væri laus við meinið. En svo
kom reiðarslagið, flókið vanda-
mál sem hún tókst á við með hug-
rekki og seiglu, en samt reisn.
Undir niðri blundaði kjarkur,
gamansemi, en ótrúlegt raunsæi.
Nú kveðjum við Auði Ingi-
björgu. Hún hefur reynst okkur
systkinunum og tengdafólki vel.
Hún sýndi börnum okkar áhuga
og lagði þeim lið í lífsins ferli og
áformum.
Við Björg kveðjum nú systur
og mágkonu með söknuð í hjarta.
Ásgeir Theodórs.
Fyrstu minningar mínar um
Audu voru þessi dillandi hlátur.
Hlátur sem smaug milli stafs og
hurðar og lét engan ósnortinn.
Væri einhver í slæmu skapi sem
heyrði þann hlátur, hvarf það eins
og dögg fyrir sólu og brosið tók öll
völd hjá viðkomandi.
Þegar ég kynntist henni betur,
lærði ég einnig að hún var ekkert
lamb að leika sér við, ef henni mis-
líkaði eitthvað. Sett var í brýrnar,
kjarnyrt íslenska notuð og fingur
kominn á loft fyrr en varði. En allt-
af var stutt í brosið á ný.
Margar minningar koma upp í
hugann um árin öll sem við áttum
með henni. Ein kemur upp í hug-
ann strax. Eitt sinn var Auda á
milli íbúða og bjó hjá okkur Addý
eitt sólríkt og yndislegt sumar.
Hún sagði okkur þá að hún hefði
orðið vör við það að hún yrði
óvenjuskynsöm þegar hún fengi
sér gott skoskt whiskey. Og það
verður að segjast eins og er, að
þetta sumar kom það einstaka
sinnum fyrir að við urðum öll
óvenjuskynsöm og afburða-
skemmtileg. Og sumarið leið eins
og hendi væri veifað.
Auda þjónaði heilbrigðiskerfinu
á allri sinni starfsævi líkt og margir
úr hennar fjölskyldu. Nánari upp-
lýsingar um það munu aðrir fjalla
um. En hvar sem hún tók til hendi
og lagði hönd á plóg, þar batnaði
vinnuumhverfið. Festa og ábyrgð
fylgdu henni ávallt, og hún var virt
og elskuð af sínu samstarfsfólki.
Auda hét fullu nafni Auður Ingi-
björg og bar það nafn með rentu. Í
henni fólst sá auður sem við öll nut-
um sem fengum að vera samvistum
við hana. Hún var ósínk á þennan
auð sinn og allir sem nutu urðu rík-
ari fyrir bragðið. Vinir og fjöl-
skylda. Henni verður ávallt þakkað
fyrir þá gjafmildi.
Sagt er að hinir látnu lifi eins
lengi og hinir lifandi muni þá. Ég
trúi því að Auda muni lifa góðu lífi í
okkar hjörtum til framtíðar. Bæði
ungum sem öldnum.
Hafðu þökk fyrir allt og allt
kæra mágkona. Og þeim, sem öllu
ræður, er einnig þakkað fyrir þá
dýrmætu gjöf sem hann gaf, þegar
þú komst inn í líf okkar.
Ingvar Hjálmarsson.
Ég er lítil og stödd inn á gólfi
heima hjá ömmu minni, Guðlínu á
Vesturvallagötunni. Ég stend fyr-
ir utan annan innganginn inn að
eldhúsinu borðstofu megin, með
stofuna mér á hægri hönd. Ég er
að horfa í áttina að Audu frænku,
sem stendur inni í eldhúsi með lít-
inn pott í annarri hendi og sleif í
hinni. Hún skellihlær og segir á
hispurslausan hátt frá því, að nú
sé kominn tími á að fjarlægja öll
andlitshár og að brætt vaxið megi
ekki bíða. Ég hef þekkt hana leng-
ur en þessi minning segir til um,
því við bjuggum undir sama þaki
frá því ég fæddist. Hún var sam-
býlingur foreldra minna um skeið
í þeirra fyrstu íbúð í Hraunbæn-
um og bjó þannig á undan mér í
herbergi sem seinna meir varð
mitt. Sem kornabarn hlýt ég að
hafa sperrt eyrun, þegar Auda hló
á sinn innilega hátt, eitthvað sem
hún gerði næstum undantekning-
arlaust í kjölfarið á sögum, þar
sem hún sjálf var yfirleitt við-
fangsefnið. Hlátur var örugglega
það fyrsta sem fór inn í undirmeð-
vitundina varðandi Audu og hann
dvínaði ekki með árunum, var í
raun alltaf grunnstefið í hennar
samskiptum við mig og alla aðra.
Svo halda árin áfram að líða og við
taka fleiri minningar og myndin
stækkar.
Heimilið hennar í Ljósheim-
unum. Við mamma bíðum niðri
eftir að lyftan komi til að flytja
okkur upp allar þessar hæðir í
blokkinni, þar sem Auda hafði
keypt íbúð. Lyftan er stór og
kippist þunglamalega við þegar
við leggum af stað og í minning-
unni tekur ferðin langan tíma.
Ég tek eftir ljósinu blikka á
sjöttu hæð og hugsa með mér að
nú sé ég komin á sama stað í
blokkinni og í lífinu, sex ára og
þar að auki á uppleið. Þegar
lyftuhurðin opnast stígum við
mæðgur fram á gang og við enda
hans á vinstri hönd er íbúðin
hennar Audu. Ljósheimar hugsa
ég, þurfa þeir að líta svona
kuldalega út? Mér er hætt að lí-
tast á blikuna, því þetta er dálítið
stökk frá húsinu í Vesturbænum,
þar sem hún ólst upp og mínar
fyrstu minningar af henni tengj-
Auður Ingibjörg
Theodórs
40 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 24. FEBRÚAR 2022
✝
Sigríður Erla
(Þórðardóttir)
Smith fæddist í
Reykjavík 4. nóv-
ember 1930. Hún
lést á líknardeild
Landspítalans í
Kópavogi 8. febrúar
2022.
Foreldrar Sigríð-
ar voru Þórður H.
Jóhannesson,
starfsmaður Olíufé-
lagsins, f. 17.7. 1893, d. 15.8.
1968 frá Viðey og Sólveig Sig-
mundsdóttir húsmóðir frá Hafn-
arfirði, f. 16.10. 1899, d. 1.8.
1984.
Systkini Sigríðar voru Sigrún,
f. 9.5. 1918, d. 22.1. 1977, Sig-
mundur, f. 14.7. 1920, d. 4.4.
1973, Kristjana, f. 5.7. 1924, d.
13.4. 2016 og Sigurður, f. 16.1.
1935, d. 31.5. 2008.
Sigríður giftist Magnúsi Jóni
Smith vélfræðingi, f. 25.9. 1925,
d. 8.6. 1997. Þau gengu í hjóna-
band 21.7. 1950 á Akureyri. For-
eldrar hans voru Eggertína
Magnúsdóttir Smith (Alla), f.
15.3. 1905, d. 20.7. 1984 frá
Flankastöðum í Miðneshreppi og
P. Óskar Smith pípulagn-
ingameistari, f. í Noregi 16.3.
1897, d. 27.12. 1977.
Reykjavíkur í byrjun stríðs er
byggð lagðist þar af.
Didda lauk gagnfræðaskóla-
prófi frá Ingimarsskóla sem var
til húsa í Sjómannaskólanum.
Hún starfaði sem ritari á skrif-
stofu Eimskipafélagsins þar til
hún giftist. Frá þeim tíma varð
hún húsmóðir og sá um heimilið
á meðan Magnús var á sjó. Þau
hófu búskap á Laugavegi 144.
Þau byggðu raðhús í Hvassaleiti
149 og bjuggu þar í 45 ár. 2006
flutti Didda í Miðleiti 5 þar sem
hún bjó til dánardags.
Didda var mikil félagsvera.
Kvenfélagið Keðjan var stór
hluti af hennar lífi og hún var
formaður félagsins í yfir 40 ár.
Þá tók hún virkan þátt í söfnun
fyrir þyrlu fyrir Landhelgis-
gæsluna sem félagasamtök sjó-
manna stóðu fyrir.
Hún hóf störf utan heimils
þegar Magnús hætti til sjós árið
1985. Fyrst starfaði hún hjá Max-
is sem safnaði auglýsingum í blöð
og tók hún svo við rekstri fyrir-
tækisins og starfaði við auglýs-
ingaöflun til 86 ára aldurs.
Hún var kjörin í stjórn Spari-
sjóðs vélstjóra (BYR) árið 1994
og sat í stjórn sjóðsins til 2006.
Á seinni árum ferðaðist hún
með ferðafélaginu Garðabakka
víða um lönd.
Útför Diddu fer fram frá
Dómkirkjunni í dag, 24. febrúar
2022, kl. 13.
Börn þeirra: a)
Sólveig, f. 2.12.
1950, m. Sigurður
Kjartansson. Börn:
Sigríður Erla Sig-
urðardóttir, m.
Guðmundur Örn
Arnarson. Kjartan
Orri Sigurðarson,
f.m. Guðlaug Rut
Þórisdóttir. b) Alla
Dóra, f 24.3. 1954,
d. 7.1. 1955. c) Alla
Dóra sérkennslustjóri, f. 26.10.
1955, f.m. Einar Ingimarsson.
Börn: Magnús, f.m. Mary Kat-
hleen Smith, Ingimar, m. Rezzan
Hasoglu og Þórhildur. d) Magnús
Jón vélstjóri, f. 6.8. 1959, m. Ólöf
Inga Heiðarsdóttir. Börn: Heið-
ar, m. Erna Jóna R. Guðmunds-
dóttir, og Íris Kristín, m. Þor-
valdur Einarsson. e) Þóra Björk
stjórnmálafræðingur, f. 17.5.
1973, m. Ásdís Þórhallsdóttir.
Börn: Elís Gunnarsdóttir, Sigþór
Elías og Þórhallur Valtýr.
Langömmubörnin: Patrekur
Ari, Sólveig Arna, Kolbeinn,
María, Heiðdís Rósa, Ásdís Yrja,
Jóna Maren, Svana Björk og
Magnús Jón.
Sigríður, eða Didda eins og
hún var jafnan kölluð, ólst upp í
Viðey en fjölskyldan flutti til
Elsku mamma mín, vinkona, fyr-
irmynd og stoð og stytta í gegnum
allt lífið, bakhjarlinn minn, er fallin
frá. Ég get varla hugsað til þess að
geta ekki heyrt aftur í henni. En ég
er þakklát fyrir að hafa haft hana
svona lengi hjá mér og geta nú rifj-
að upp allar góðu stundirnar sem
við áttum saman.
Mamma tók bara því sem að
höndum bar og lífið gaf hverju
sinni. Ótrúleg elja, lífsvilji og lífs-
gleði einkenndi hana alla tíð. Áföll-
um var tekið með fáum orðum og
jafnaðargeði. „Such is life“ sagði
hún, setti undir sig hausinn og hélt
áfram og reif okkur hin með sér.
Mömmu fannst að þeir sem færu
snemma að sofa á kvöldin væru að
sofa frá sér lífið. Sjálf vakti hún
fram á nótt þegar hún gat og því
voru morgnarnir ekki hennar tími.
Mamma var 42 ára þegar hún eign-
aðist mig. En mér fannst mamma
aldrei gömul, eða gamaldags. Þvert
á móti. Hún lagði mikið upp úr því
að vera móðins og smart, litaði alla
tíð á sér hárið og fylgdist náið með
þjóðmálunum.
Mamma var mjög vinmörg.
Sigríður Erla Smith Siggi bróðir hennar var nánast dag-
legur gestur, kom gjarnan við laust
fyrir miðnætti og þá var hellt upp á
kaffi, en þau systkinin voru alla tíð
mjög náin. Unni frænku talaði
mamma við daglega. Þær kvöddust
yfirleitt með orðunum: „Ég heyri
betur í þér seinna“ eftir rúmlega
klukkutíma spjall. Síminn var henn-
ar samfélagsmiðill. Hún settist í
stólinn í holinu í Hvassaleitinu, með
kaffi og sígó, og svo var staðan tek-
in. Þá átti maður helst að vera úti.
Pabbi lést eftir löng og erfið
veikindi þegar mamma var 67 ára.
Þá útbjó hún íbúð í kjallaranum
sem hún leigði út og tók ákvörðun
um lifa lífinu í stað þess að leggja
árar í bát. Hún var svo gæfusöm að
kynnast ferðafélaginu Garðabakka
og eignaðist þar góða vini sem hún
ferðaðist víða með.
Stundum er sagt að fólk hafi lifað
tímana tvenna, en það nær ekki ut-
an um allar þær þjóðfélagsbreyt-
ingar sem hún lifði. Hún lagði ríka
áherslu á það við mig að mennta
mig og að mér væru allir vegir fær-
ir. Kannski vegna þess að hennar
eigin möguleikar voru takmarkaðir.
Hún studdi mig í því sem ég tók
mér fyrir hendur og reyndist mér
vel þegar ég stóð á krossgötum í líf-
inu. Hún gladdist með mér þegar
vel gekk og sá ekki sólina fyrir
börnunum mínum og Dísu minni.
„Hún Dísa getur allt,“ sagði hún.
Síðustu árin klæddi hún sig upp
á morgnana og fór í Þorrasel,
dásamlega dagvist fyrir eldri borg-
ara í Reykjavík, sem hún kallaði
vinnuna sína. Hún missti helst aldr-
ei dag úr og tæpri viku fyrir andlát-
ið sótti ég hana þangað í síðasta
skiptið.
Engum þótti skemmtilegra að
klæða sig upp, bjóða fólki heim, fara
í leikhús eða á tónleika en henni.
Hver máltíð alltaf sú besta og rauð-
vínið, aldrei hafði hún smakkað eins
gott rauðvín og síðasta glas. Ég
vona að ég geti látið líf mömmu
minnar og jákvætt lífsviðhorf henn-
ar verða mér hvatningu til að tak-
ast á við og njóta komandi tíma.
Styrkja og halda utan um fjölskyld-
una mína á sama hátt og hún gerði
og njóta samvista við gott og glatt
fólk. Ég er sannfærð um að það sé
umfram allt lykillinn að löngu lífi og
góðri heilsu.
Þóra Björk.
Í dag kveð ég yndislega tengda-
móður mína, Sigríði Smith eða
Diddu eins og hún var jafnan köll-
uð, sem lést eftir stutt en erfið veik-
indi á líknardeild Landspítalans 8.
febrúar síðastliðinn.
Didda var glæsileg kona, alltaf
svo fín og sæt og lagði sig fram um
að líta vel út. Heimilið hennar í
Hvassaleiti og seinna Miðleiti bar
vott um mikla smekkvísi.
Hún var mjög glaðlynd og hafði
gaman af því að hitta fólk og var
hrókur alls fagnaðar og lét sig ekki
vanta á góða viðburði, hvort sem
um veislur innan fjölskyldu eða
annað var að ræða. Þegar við buð-
um til veislu var hún þar aufúsu-
gestur meðal vina okkar, sem
ávörpuðu hana aldrei öðruvísi en
Frú Sigríður enda var hún þar
meðal jafningja. Alls staðar var hún
í essinu sínu og naut samveru fólks
af mikilli ánægju. Didda var fag-
urkeri og hafði hún mikinn áhuga á
öllu sem fram fór í kringum hana,
tók alltaf eftir ef einhver var í nýrri
flík eða ef eitthvað nýtt hafði bæst
við á heimilið. Hún sagði hispurs-
laust álit sitt á jákvæðan hátt. Þeg-
ar hún kom til okkar í mat var það
besta máltíð sem hún hafði fengið,
sama hvað lagt var á borð.
Það gladdi Diddu mjög að kom-
ast á tónleika, leikhús eða listsýn-
ingar, ekki síst þegar hún hitti ein-
hverja kunningja eða vini sem hún
hafði ekki séð lengi. Hún gladdist
ávallt yfir árangri fjölskyldu sinnar
á öllum sviðum hvort sem var í
námi eða listum.
Didda ferðaðist víða um heim
bæði með ferðaklúbbnum Garða-
bakka, Oddfellow-bræðrum og
ekki síst konum úr kvenfélaginu
Keðjunni, þar sem hún átti stóran
og glaðværan vinkvennahóp.
Það er mikill missir að elsku
Diddu og söknuðurinn mikill.
Guð blessi minningu hennar.
Ólöf Inga Heiðarsdóttir.
Ég hitti frú Sigríði fyrst eftir
tónleika í Neskirkju. Þóra og ég
vorum rétt nýfarnar að slá okkur
upp og óhjákvæmilegt að fundum
okkar bæri saman fyrr eða síðar.
Ég man eftir að hafa verið með
nettan kvíðahnút í maganum. Þó
ekki sé lengra síðan voru samkynja
sambönd ekki endilega það sem
fólk óskaði börnum sínum og ég
fráskilin einstæð móðir, 5 árum
eldri en Þóra sem er langyngst í
sínum systkinahópi.
Ég hafði eytt megninu af tón-
leikunum að reyna að geta mér til
um hver hún væri en var engu nær
og það var ekki fyrr en þær gengu
saman til mín mæðgur að ég sá
hana fyrst. Hún var óaðfinnanlega
vel til fara, hávaxin og grönn og
heilsaði mér af kurteislegu áhuga-
leysi. Ég vissi sem var að ég gat s.s.
ekki á nokkurn hátt keppt við vonir
og staðalímyndir hins fullkomna
tengdasonar sem væru æskilegar í
hinu borgaralega samhengi og lét
lítið fyrir mér fara.
En síðan eru liðin tuttugu ár og
hér sit ég og skrifa minningu um
sterka og kraftmikla konu sem tók
mér opnum örmum, bað mig um að
kalla sig Diddu strax eftir fyrsta
fjölskylduboðið og hefur verið okk-