Morgunblaðið - 07.04.2022, Page 44

44 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 7. APRÍL 2022
✝
Sveinn Jóhann
Þórðarson
fæddist 13. desem-
ber 1927 á Innri-
Múla, Barðaströnd.
Hann lést á Hrafn-
istu í Hafnarfirði 9.
mars 2022.
Foreldrar hans
voru Þórður Ólafs-
son bóndi á Innri-
Múla, f. 24. ágúst
1887, d. 10. apríl
1984, og kona hans Steinunn
Björg Júlíusdóttir, f. 20. mars
1895, d. 13. febrúar 1984.
Systkini Sveins eru: Björg, f.
1916, látin, Ólafur, f. 1918, lát-
inn, Jóhanna, f. 1920, látin, Júl-
íus, f. 1921, látinn, Björgvin, f.
1922, látinn, Karl, f. 1923, látinn,
Kristján, f. 1925, og Steinþór, f.
1926, látinn.
Sveinn kvæntist 1965 Guðjónu
Kristínu Hauksdóttur, f. 12. nóv-
ember 1944, frá Fjarðarhorni í
Gufudalssveit. Foreldrar hennar
voru hjónin Haukur Breiðfjörð
Guðmundsson, f. 23. ágúst 1919,
d. 16. maí 2015, og Tómasína
Þóra Þórólfsdóttir, f. 17. júní
esdóttir og eiga þau fjögur börn.
Fyrir átti Birna einn son.
Sveinn var með barnaskóla-
próf, hann lauk fullnaðarprófi
vorið 1941. Hann tók við búi af
foreldum sínum árið 1962. Hann
rak verslun frá 1966 og bens-
ínstöð frá 1972. Hann hætti versl-
unarrekstri 2014 og við þau tíma-
mót gerði Marine Trouble
Ottogalli kvikmyndina Sveinn-A-
Mula, the Icelander Who Ran Out
of Petrol (Íslendingurinn sem
varð bensínlaus). Hún kom út árið
2015 og hefur tekið þátt í virtum
heimildamyndahátíðum hér-
lendis og erlendis og verið sýnd í
sjónvarpi. Sveinn tók þátt í ýms-
um félagsstörfum. Hann var bæði
í búnaðarfélaginu og nautgripa-
félaginu í Barðastrandarhreppi
og var í stjórn félagsheimilisins
Birkimels. Hann var stofnandi
ungra sjálfstæðismanna á Pat-
reksfirði. Sveinn var lengi í sókn-
arnefnd Hagakirkju og var ævi-
félagi í Slysavarnafélagi Íslands.
Hann hafði mikinn áhuga á
íþróttum og var heiðursfélagi í
UMFB. Hann var sæmdur gull-
heiðursmerki UMFÍ árið 2017 á
90 ára afmæli sínu, fyrir störf sín
í þágu íþrótta, og gerður að heið-
ursborgara Vesturbyggðar sama
ár.
Útför Sveins fer fram frá Ví-
dalínskirkju í dag, 7. apríl 2022,
klukkan 15.
1913, d. 14. júní
2003.
Börn þeirra eru:
1) Sigríður, f. 5.
ágúst 1964, maki
Þorkell Arnarsson
og eiga þau þrjár
dætur. 2) Þórður,
f. 14. september
1965, maki Silja
Björg Ísafold-
ardóttir og eiga
þau tvo syni. 3)
Jóna Jóhanna, f. 20. apríl 1968
og á hún einn son. 4) Barði, f.
12. október 1970 og á hann eina
dóttur. 5) Haukur Þór, f. 8. sept-
ember 1972, maki Guðrún Pét-
ursdóttir og eiga þau þrjá syni.
6) Þórólfur, f. 26. júní 1975,
maki Þorgerður Sævarsdóttir.
Þórólfur á þrjú börn með Heið-
rúnu Saldísi Elísabetardóttur
og Þorgerður á eina dóttur.
Barnabörn Þórólfs eru tvö og
eitt á leiðinni. 7) Hörður, f. 25.
júní 1979, maki Ólafía Línberg
Jensdóttir og eiga þau tvær
dætur. Fyrir átti Ólafía eina
dóttur. 8) Ásgeir, f. 1. maí 1980,
maki Birna Friðbjört Hann-
Þegar ég kveð elsku pabba
hinstu kveðju rifjast upp margar
og dýrmætar minningar. Minn-
ingar æskuáranna á Múla í bland
við minningar síðustu ára hans á
Hrafnistu í Hafnarfirði. Úr æsku
er mér efst í huga endalaus
hvatning til hreyfingar og úti-
veru. Að pabba mati mátti lækna
flesta kvilla með því að fara út að
hreyfa sig og hann kom okkur öll-
um systkinunum til að æfa og
keppa í íþróttum. Hann var mikill
keppnismaður og hvatti okkur
óspart áfram. Pabbi var líka mik-
ill spilamaður og kenndi okkur
bæði að spila og að tefla. Keppn-
isskapið var ekki síðra við spila-
borðið og spilaði hann bridds með
góðum félögum á Hrafnistu.
Í huga pabba var vinna dyggð
og að sofa fram yfir hádegi taldi
hann galið þegar næg voru verk-
efnin. Sama hversu seint við
höfðum farið að sofa eða vorum
nýkomin heim af dansleik, við
áttum að vera klædd og komin á
ról fyrir hádegi.
Pabbi var heimakær og ferð-
aðist lítið. Þrátt fyrir það var
hann víðsýnn og kynntist heim-
inum gegnum ferðamennina sem
versluðu við hann. Ótalandi á
annað tungumál en móðurmálið
átti hann samskipti við ferðafólk
alls staðar að úr heiminum.
Margt af því ferðafólki sem hann
kynntist hélt ævarandi tryggð við
hann.
Það var stórt skref fyrir pabba
að yfirgefa sveitina sína tæplega
níræður þegar hann flutti á
Hrafnistu. Hversu vel hann að-
lagaðist nýjum aðstæðum var
aðdáunarvert. Þótt hugur hans
hafi alltaf verið fyrir vestan varð
til nýr heimur því út um
gluggann sinn á Hrafnistu hafði
hann bæði sjávar- og fjallasýn.
Úr glugganum fylgdist hann með
heyskap, með skipum sigla, með
fólki að viðra hundana sína og
hvernig viðraði eftir áttum. Á
Hrafnistu leið pabba vel, hann
eignaðist góða vini og starfsfólkið
og íbúarnir urðu með tímanum
hans heimafólk.
Heimsóknabann vegna Covid-
smithættu reyndist pabba erfitt.
Það átti ekki vel við svo mikla fé-
lagsveru að hafa takmörkuð sam-
skipti við fólk. Eftir 11 vikna að-
skilnað við sína nànustu og
takmörkuð samskipti innan
Hrafnistu mátti greina mikla
breytingu. Lífsneistinn hafði
dofnað og pabbi var orðinn
þreyttur. Í kjölfar erfiðra veik-
inda undir það síðasta kom þó
upp gamla keppnisskapið og
pabbi ætlaði sér að komast aftur
á fætur. Hann var ekki af þeirri
kynslóð að sýna tilfinningar og
við systkinin vorum ekki alin upp
við mikið kjass eða knús en síð-
ustu dagana seildist pabbi eftir
hendinni minni og tók um hana
þéttingsfast. Snertingin og
augnaráðið sagði meira en mörg
orð. Þótt það hafi verið með því
erfiðasta sem ég hef gert að
sleppa takinu og kveðja er ég
mjög þakklát síðustu stundunum
okkar saman. Þakklát fyrir að
geta kvatt, geta strokið vangann
hans og sagt honum að við vær-
um öll hjá honum. Pabbi var ekki
efnislega ríkur en hann var ríkur
af fólki sem þótti vænt um hann.
Þegar hann kvaddi var hann um-
vafinn sínum nánustu sem fylltu
herbergið hans og ég veit að
öðruvísi hefði félagsveran pabbi
ekki viljað kveðja. Það er mér
mikil gæfa að hafa notið leiðsagn-
ar hans og ég kveð hann auðmjúk
og þakklát fyrir allt.
Jóna Jóhanna Sveinsdóttir.
Elsku pabbi minn lést í faðmi
fjölskyldunnar, saddur lífdaga í
herberginu sínu á Hrafnistu þar
sem hann var búinn að vera síð-
astliðin fimm ár. Fyrstu þrjú árin
var pabbi duglegur að taka þátt í
félagslífinu á Hrafnistu. Hann
spilaði bridge svo lengi sem voru
spilafélagar því pabba fannst
voða gaman að spila og á föstu-
dögum var sungið og dansað í
samkomusalnum og kom fyrir að
ég kíkti á harmonikkuball með
honum. Pabbi var því miður orð-
inn slæmur í fótunum og dansaði
sjaldan en hafði gaman af að
fylgjast með og spjalla.
Síðustu tvö árin hans á Hrafn-
istu einkenndust af Covid-sam-
komutakmörkunum og því ekki
eins mikið að gera í félagslífinu.
Þótt pabbi skildi vel að þyrfti að
passa að Covid kæmi ekki inn á
heimilið þá vissi maður að þetta
var erfitt fyrir svo félagslyndan
mann. Starfsfólkið á Hrafnistu
var duglegt að vera með uppá-
komur á hæðunum þegar allt var
lokað og fengum við ættingjarnir
þá að sjá myndir og myndbönd
frá hinum ýmsu viðburðum sem
pabbi tók þátt í. Allir á Hrafnistu
vissu hver Sveinn á Múla var.
Hann var ófeiminn að kynna sig
fyrir fólki og spyrja fólk hvaðan
það væri.
Fallegt útsýni var af fimmtu
hæðinni þar sem pabbi var og var
ég oft að dásama það. Pabba aft-
ur á móti fannst ekkert toppa út-
sýnið fyrir vestan því af hlaðinu
heima á Múla var fallegt útsýni
yfir Breiðafjörðinn og bar þar
hæst Snæfellsjökul. Hugur
pabba var alltaf fyrir vestan og
oft þegar ég kom í heimsókn
spurði hann mig hvort ég hefði
eitthvað frétt þaðan en ég verð að
segja að hann gat sagt mér fleiri
fréttir að vestan en ég honum.
Ég á margar minningar tengd-
ar pabba og dettur mér þá fyrst í
hug þegar ég var að vinna með
honum í gömlu búðinni á Múla en
ég var mjög ung þegar ég fór að
hjálpa til við að afgreiða í búðinni
og raða í hillur.
Mér fannst búðarstörfin alltaf
skemmtilegri heldur en bústörf-
in. En á seinni árum hef ég lært
að meta betur bústörfin og fund-
ist gaman að fara vestur og
hjálpa til í sauðburði og fá að
smala. Á svo til hverju hausti hef
ég farið í smalamennsku og er þá
send upp í Skál fyrir ofan Skála-
gil í Hagadal til að sitja fyrir
kindunum þegar þær koma fram-
an úr dal. Meðan pabbi var enn
heima á Múla hringdi hann í
gemsann minn þar sem ég var í
Skálinni til að spyrja frétta, hvort
ég sæi nokkuð til smalanna. Það
skipti ekki máli þó hann væri
kominn suður á Hrafnistu, hann
gat alveg eins fylgst með þaðan
með því að hringja í mig.
Pabbi var stoltur af sínu fólki
og þegar ég og dætur mínar
heimsóttum hann á Hrafnistu
kynnti hann okkur fyrir þeim
sem við mættum á göngunum.
Þetta er dóttir mín, sagði hann,
og dætur hennar. Hann fylgdist
vel með því sem við vorum að
gera í daglega lífinu og gaman
hefði verið að segja honum frá því
að Erna dóttir mín er loksins bú-
in að fá afhenta lyklana að íbúð-
inni sem hún var búin að kaupa
en ég efast ekki um að hann held-
ur áfram að fylgjast með úr fjar-
lægð.
Pabbi var mikill reglumaður,
sem kom best fram í því að hann
fór alltaf á sama tíma í mat og
kaffi á Hrafnistu, vildi vera að-
eins á undan fram í matsalinn og
best var að haga heimsóknum til
hans eftir því.
Ég á eftir að sakna allra sam-
verustundanna með pabba en
minningarnar lifa og ég efast
ekki um það hafi orðið fagnaðar-
fundir þegar pabbi hitti foreldra
sína og systkini sem voru farin á
undan honum, öll nema Kiddi
bróðir hans sem er einn eftirlif-
andi af gömlu Múlasystkinunum.
Takk fyrir allt, elsku pabbi,
minning þín mun lifa.
Sigríður Sveinsdóttir.
Elsku afi minn, þegar komið er
að kveðjustund er margt að
þakka. Afi á Múla var einstakur
maður og góður vinur. Missirinn
er mikill í fjölskyldunni núna
þegar afi hefur kvatt þennan
heim, enda svo stór partur af
okkur öllum.
Það var alltaf mikið hlegið í
kringum afa. Hann gladdi alla
sem voru í kringum hann, það
gerði hann gjarnan með góðu
gríni og jafnvel smá stríðni. Þeg-
ar fólk hló svo að gríninu hans
setti hann upp sitt einstaka og
hrifnæma glott með blik í auga.
Ég mun aldrei gleyma þessu fal-
lega glotti þínu, elsku afi.
Mér þótti alltaf svo fallegt
hvað afa var annt um hvernig
aðrir hefðu það. Hann hikaði ekki
við að spyrja hvað fólk hefði í
laun, hvað nýi bíllinn kostaði
marga peninga eða hreinlega
hvort viðkomandi ætti mikið af
peningum á bankabókinni. Marg-
ir myndu kalla þetta einskæra
forvitni en ég vissi alltaf að þess-
ar upplýsingar vildi hann fá
vegna þess að honum þótti betra
að vita að fólk hefði það gott og
sömuleiðis tók afi það inn á sig ef
fólk hafði það jafnvel ekki svo
gott.
Elsku afi minn, ég er svo þakk-
lát fyrir að hafa fengið að vera
afastelpan þín. Þú varst einstak-
ur og ógleymanlegur karakter.
Ég ætla að tileinka mér það fal-
lega í fari þínu. Halda í gleðina og
húmorinn, spyrja spurninga,
stríða smá og glotta svo.
Sorgin er erfið enda er hún síð-
asta ástarkveðjan. Mikið sem það
verður erfitt að venjast lífinu án
þín, elsku afi á Múla. Ég trúi því
að nú njótir þú þín á fallegum
stað þar sem þú fylgist með okk-
ur.
P.s. Takk fyrir að leyfa okkur
krökkunum stundum að hlaupa
upp í búð í sveitinni og ná í
nammi eða ís.
Góða ferð, elsku afi á Múla.
Þín afastelpa,
Erna Sif Þorkelsdóttir.
Það er skrítið að setjast niður
þennan sunnudag og skrifa minn-
ingargrein um afa í stað þess að
kíkja í heimsókn til hans. Það var
orðin föst venja á sunnudögum að
eftir ræktina og góðan bröns fór-
um við mamma í heimsókn til afa
á Hrafnistu. Fyrir Covid fórum
við oft með honum niður í kaffi-
teríuna og drukkum þar með
honum sunnudagskaffið eða
gerðum vöfflur í eldhúsinu hans.
Sannkallaðar gæðastundir. Afi
var mjög stoltur af mér og áhuga-
samur um það sem ég var að
brasa. Hann var mjög áhugasam-
ur um vinnuna mína, bílamálin,
íbúðarkaupin, æfingarnar og
veiðiferðirnar. Hann spurði í
hvert sinn hvað væri títt, hvort ég
hefði verið að vinna eða færi að
vinna á morgun. Hann talaði allt-
af um að bílarnir þyrftu að vera
vel dekkjaðir og það hefur verið
mitt leiðarljós síðan. Umhyggjan
lýsir sér vel í því að ef hann vissi
að ég væri að fara vestur á vet-
urna spurði hann hvort ég væri
ekki örugglega á nagladekkjum.
Ég man að þegar ég var lítill í
sveitinni sat afi með mér við eld-
húsborðið og kenndi mér að
skrifa og teikna. Hann kenndi
mér að teikna báta og dráttarvél-
ar og teikningarnar urðu margar.
Hann var alltaf að láta þá sem
komu í heimsókn leysa gesta-
þrautir eða sýna alls konar sjón-
hverfingar. Afi var með búð og
bensínstöð þar til hann hætti
rekstri 86 ára gamall. Það var
mjög gaman að sniglast þar með
honum og ég fór iðulega með
honum að afgreiða þegar ég var
lítill.
Þegar ég var kominn með bíl-
próf og keyrði einn í sveitina var
afi alltaf kominn út á hlað til að
taka á móti mér. Þegar ég var á
leið aftur suður tók ég bensín hjá
afa og hann dældi alltaf sjálfur á
bílinn minn.
Hann kvaddi mig alltaf vel,
bað mig að fara varlega og láta
vita af mér á leiðinni. Svo vinkaði
hann í kveðjuskyni þegar ég
keyrði upp afleggjarann.
Nú er komið að síðustu kveðju-
stund okkar afa.
Þreyttir hvílast, þögla nóttin,
þaggar dagsins kvein.
Felur brátt í faðmi sínum,
fagureygðan svein.
Eins og hljóður engill friðar,
yfir jörðu fer.
Sof þú væran vinur,
ég skal vaka yfir þér.
(Kristján frá Djúpalæk)
Enok Ýrar.
Saldís, þegar ég fer í gröfina
verður þú að skrifa hversu
sprækur ég var í boltanum, kall-
aði hann frá grasflötinni ofan við
Múla, þar sem hann sparkaði í
tuðru og hundarnir eltu, þetta
var sumarið 1998. Ég efni hér
með loforð mitt.
28. desember 1997 hitti ég
Svein á Múla í fyrsta sinn, hrím-
hvít eftir öldugang yfir Breiða-
fjörðinn tóku Sveinn og fjöl-
skylda á móti mér og 3ja ára
dóttur minni opnum örmum, í
forstofunni á Múla. Frá upphafi
var eins og við hefðum alltaf
þekkst, við urðum strax partur af
fjölskyldunni.
Næstu 12 ár kom ég reglulega
í sveitina. Þar var gott að vera,
alltaf pláss fyrir alla og oft þröngt
við matarborðið, en alltaf gaman.
Ég minnist stundanna í sveitinni
hjá Stínu og Svenna með gleði,
þakklæti og hlýju.
Mínar innilegustu samúðar-
kveðjur sendi ég til elsku Stínu
og stórfjölskyldu.
Elsku Svenni, takk fyrir mig.
Hinsta kveðja frá
Saldísi.
Sveinn í Múla var einstakur
maður. Hann var óbilandi bar-
áttumaður, kappsamur svo af bar
og andinn síkvikur. Það var ekki
bara pólitíkin sem átti hug hans.
Atorkan kom líka fram í áhuga
hans á sviði íþrótta, velferð sam-
félagsins, ekki síst nærsam-
félagsins, trú hans á íslenskum
landbúnaði og þannig má lengi
áfram telja.
Ég var svo lánsamur að kynn-
ast Sveini í upphafi stjórnmála-
þátttöku minnar. Við náðum und-
ir eins vel saman og varla fór ég
nokkurn tímann svo um Vestur-
Barðastrandarsýslu að ég liti
ekki við hjá þeim Sveini, hans
góðu konu Kristínu og fjölskyldu
þeirra. Alltaf var mér vel tekið og
margra velgjörðanna naut ég á
heimili þeirra, sem aldrei verður
fullþakkað. Varla varð maður
kominn inn úr dyrunum í Múla
þegar umræður voru hafnar um
eitthvað sem húsbóndanum lá á
hjarta.
Stundum bar hann undir mig
álitaefni; auðvitað til þess að
kryfja þau með mér til mergjar,
en ég gerði mér líka ljóst að
þannig var hann líka að heyja sér
efni í pólitíska forðabúrið, til þess
að eiga í fórum sínum í viðræðum
við pólitíska andstæðinga. Hann
var þannig stöðugt á vaktinni og
kunni fyrir vikið skil á hinum
ótrúlegustu sviðum. Sjálfur var
ég oftar þiggjandinn en veitand-
inn. Til dæmis þegar ég naut þess
að heyra af vörum hans sögur af
eldri atburðum og fyrri kynslóð-
um, enda hafði hann tekið þátt í
pólitísku starfi um áratugaskeið
á vettvangi Sjálfstæðisflokksins á
Vestfjörðum, þegar ég kynntist
honum fyrst. Þannig átti hann
sinn ríka þátt í að varpa ljósi á
samhengi hlutanna sem okkur
hinum yngri voru huldir. Þetta
var mér mikið og verðmætt vega-
nesti á minni löngu pólitísku veg-
ferð.
Kosningar voru mikill uppá-
haldstími hjá Sveini vini mínum.
Í aðdraganda þeirra var síminn á
Innri-Múla vel nýttur og hús-
bóndinn hringdi í mann og annan
um land allt, háa jafnt sem lága
og fólk af öllu mögulegu pólitísku
sauðahúsi. Nestaður af öllum
þessum samtölum hringdi hann í
mig hvenær sem var, eða hitti
mig fyrir vestan og bar undir mig
það sem hann hafði orðið
áskynja. Fyrir vikið var tilfinning
hans fyrir pólitískum straumum,
innan kjördæmis sem utan þess,
algjörlega einstæð. Sveinn í Múla
var sem sagt eldhugi í þess orðs
bestu merkingu
Fyrir daga nútímafjarskipta
var ekki alltaf einfalt að ná í þing-
mann sem var á ferð og flugi um
kjördæmið. En Sveinn dó ekki
ráðalaus. Hann hringdi einfald-
lega heim til mín og talaði við Sig-
rúnu konu mína eða börnin okkar
og ræddi við þau af sömu ákefð-
inni og við mig; flutti þeim tíðindi,
sagði þeim álit sitt og treysti því
að þar með kæmist erindi hans til
skila til mín. Löngu áður en
krakkarnir mínir höfðu barið
bóndann í Múla augum, gjör-
þekktu þau hann af samtölunum
og fannst mikið til koma.
Sveinn í Múla var ógleyman-
legur maður, velgjörðarmaður
minn og mikil hjálparhella. Ætíð
var gott að njóta samvista með
honum og hans stóru og góðu
fjölskyldu.
Nú er skarð fyrir skildi og ég
kveð minn góða vin. Guð blessi
minningu hans. Kristínu, börnum
þeirra og fjölskyldum sendum við
Sigrún okkar innilegustu samúð-
arkveðjur.
Einar K. Guðfinnsson.
„Þar sem jökulinn ber við loft
hættir landið að vera jarðneskt,
en jörðin fær hlutdeild í himnin-
um, þar búa ekki framar neinar
sorgir og þessvegna er gleðin
ekki nauðsynleg, þar ríkir feg-
urðin ein, ofar hverri kröfu.“
Barðaströnd er einhver feg-
ursta sveit landsins; hvítir sand-
ar, kjarr, formfögur fjöll, berg-
gangar í sjó fram. Og útsýnið er
stórbrotið: Breiðafjörður, Snæ-
fellsnesið og Jökullinn sjálfur.
Listaverk náttúrunnar eru allt
um kring. Þetta umhverfi fóstr-
aði Svein Þórðarson alla tíð.
Sveinn á Múla á Barðaströnd
varð fyrstur íbúa til að hringja í
mig þegar ég var ráðin bæjar-
stjóri í Vesturbyggð fyrir 12 ár-
um. Hann vildi bjóða mig vel-
komna og svo hefði hann frétt að
ég væri einhleyp, hann vildi láta
mig vita að hann ætti marga syni!
Þetta varð upphafið á áralöngum
vinskap sem aldrei hefur borið
skugga á. Löng símtöl um pólitík,
hans helsta áhugamál, og fram-
faramál sveitarfélagsins. Hann
vildi hvetja okkur unga fólkið til
að gera sífellt betur og ekki
gleyma málstaðnum.
Sveinn var af þeirri kynslóð
sem byggði upp sveitina. Þau
voru stórhuga á Barðaströnd.
Byggðu þéttbýliskjarna á Birki-
mel með skóla, sundlaug og hafn-
armannvirki á Brjánslæk. Enda
mikilvægt að veita börnum sveit-
arinnar hina bestu þjónustu og
efla atvinnulífið! Það var því sjálf-
sagt og eðlilegt að kjósa Svein
einn af heiðursborgurum Vestur-
byggðar þegar hann varð níræð-
ur fyrir fjórum árum.
Sveinn rak um árabil bensín-
sölu fyrir Olís á Múla og verslun
með allra helstu nauðsynjar. Þar
kynntist hann fjölda fólks sem
alla tíð hélt tryggð við Svein enda
var hann einstakur maður: Eðl-
isgreindur, minnugur, þekkti
marga og kunni fjölda sagna. Hjá
mörgum var það fastur liður að
koma við hjá Sveini á leið sinni
vestur eða suður. Aldrei var kom-
ið að tómum kofunum á þeim
bænum.
Elsku vinur minn hefur nú
kvatt jarðvistina í hárri elli. Hans
verður saknað. Síðast þegar ég
heyrði af honum frá syni hans var
hann auðvitað að kanna með
framboðsmál!
Sveinn var gegnheill sjálfstæð-
ismaður, eldheitur íþróttaunn-
andi og elskaði fallegu sveitina
sína. Hann skilur eftir sig ynd-
islega eiginkonu og glæsilegan
hóp afkomenda.
Við Hafþór sendum Kristínu
og afkomendum öllum okkar
innilegustu samúðarkveðjur.
Guð blessi minningu Sveins
Þórðarsonar frá Múla.
Ásthildur Sturludóttir.
Sveinn Jóhann
Þórðarson