Morgunblaðið - 26.05.2022, Side 42

42 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 26. MAÍ 2022
✝
Ingibjörg E.
Björgvins-
dóttir fæddist á
Sólvangi í Hafn-
arfirði 14. sept-
ember 1955. Hún
lést á hjúkr-
unarheimilinu
Hrafnistu í Hafn-
arfirði 16. apríl
2022.
Ingibjörg var
dóttir hjónanna
Björgvins Sigurðar Sveins-
sonar, f. 17 október 1921, d. 24.
júlí 2021 og Hólmfríðar Ásu
Vigfúsdóttur, f. 17. október
1926, d. 8. júlí 2007.
Systkini Ingibjargar eru:
Vigfús Jón, f. 19 mars 1948.
Rúnar Berg, f. 23. október 1950,
d. 2. október 1975. Eðvarð, f. 16.
desember 1951. Guðný, f. 29.
júní 1953. Björgvin Hólm, f. 24.
ólst upp á Hraunbrún 26 sem
hún kallaði æskuheimili sitt.
Ingibjörg byrjaði starfsævina
hjá Bæjarútgerð Hafnarfjarðar
en annars helgaði hún starfsævi
sína húsmæðrastarfinu. Ingi-
björg glímdi við heilsubrest á
fullorðinsárum.
Ingibjörg hafði brennandi
áhuga á hinu yfirskilvitlega og
var meðlimur í Sálarrannsókn-
arfélagi Íslands um árabil. Hún
hafði einstaklega gaman af því í
gegnum árin að spá í bolla fyrir
vini og vandamenn og þótti
skemmtileg spákona. Handa-
vinna lá vel fyrir Ingibjörgu og
hafði hún sérstaklega gaman af
saumaskap og lagði mikið upp
úr því að hafa fallegt í kringum
sig.
Útför Ingibjargar fór fram
13. maí 2022 í Hafnarfjarð-
arkirkju.
desember 1960. Ás-
björg, f. 3. desem-
ber 1964.
Ingibjörg var áð-
ur í sambúð með
Pétri Hallgríms-
syni. Leiðir þeirra
skildi árið 1998.
Börn þeirra eru: 1)
Hallgrímur, f. 29.
janúar 1977. 2)
Björgvin M., f. 19.
janúar 1978, maki
Íris Scheving Þórarinsdóttir, f.
12. mars 1982. 3) Jóhannes
Baldvin, f. 6. ágúst 1987, maki
Þórhildur Hafsteinsdóttir, f. 16.
desember 1986. Barnabörn
Ingibjargar eru orðin átta tals-
ins.
Ingibjörg var Gaflari í húð og
hár og stolt af sínum heimabæ
Hafnarfirði, þar sem hún bjó
stærsta hluta ævi sinnar. Hún
Þrátt fyrir að mamma sé farin
er enn einkennilegt að fá ekki
símtal á hverjum degi, bara stutt
símtal. Mamma vildi alltaf vita
hvað við hefðum fyrir stafni í líf-
inu. Hún vildi vera upplýst og
uppveðraðist og samgladdist við
hin minnstu tilefni.
Í ölduróti minninganna skjóta
upp kollinum mínar fyrstu minn-
ingar frá Kötlufelli 1983 þar sem
við fjölskyldan bjuggum.
Mamma, pabbi, Halli bróðir og
ég. Við bræðurnir vorum í minn-
ingunni hrekkjóttir ólátabelgir
sem þurfti að hafa fyrir. Pabbi oft
á sjónum og mamma hafði það
verk að halda lífinu saman fyrir
okkur strákana. Í þeim minn-
ingabrotum var mamma alltaf
hlæjandi og hrókur alls fagnaðar.
Þegar mamma hló, hló hún af lífi
og sál, brosið náði á milli eyrna.
Lífið var áskorun en ríkt af gleði
inni á milli.
Lífið varð sífellt flóknara eftir
því sem tíminn leið og veikindi
mömmu höfðu sífellt meiri áhrif á
hennar líðan.
Áföllin í lífinu fella marga en
mamma var hörð af sér. Árið
1987 var mikill örlagavaldur í lífi
mömmu og fjölskyldunnar. Halli
bróðir lenti í alvarlegu bílslysi á
meðan mamma bar Jóa bróður
undir belti. Lífið umturnaðist á
svipstundu fyrir okkur öll og ekk-
ert varð aftur eins og það var.
Mamma bar enn þá hlýju sem
hún hafði alltaf borið, ég minnist
þessi ekki að hún hafi týnt lífsvilj-
anum þrátt fyrir þennan mótbyr.
Árin sem fylgdu á eftir voru þó
hamingjurík inni á milli. Ég
minnist sérstaklega utanlands-
ferðanna til Spánar með stórfjöl-
skyldunni sem voru fullar af góð-
um minningum sem ég bý enn að.
Á þessum tíma var mamma
atorkusöm og ég minnist þess
hve dugleg hún var að baka og
fínpússa heimilið alla daga.
Síðustu misserin dvaldi
mamma á Hrafnistu í Hafnarfirði
vegna sífellt hrakandi heilsu.
Henni þótti gott að vera þar.
Henni þótti vænt um starfsfólkið
og sérstaklega þótti henni vænt
um að vera í kringum afa síðustu
mánuðina sem hann lifði, en hann
dvaldi einnig á Hrafnistu. Eins og
afi trúði mamma á Guð og var
þess fullviss að annað líf væri
handan þessa lífs.
Mamma var svo frökk og
hreinskilin, gat aldrei setið á
skoðunum sínum, hún var hrein
og bein og kom til dyranna eins
og hún var klædd.
Mamma var stolt af börnunum
sínum, öllum. Alltaf.
Það er svo margt í lífinu sem
hafði getað farið öðruvísi, bara
örlítið öðruvísi svo ekki hefði
reynt svona mikið á hana í lífinu.
En einhvers staðar segir að
þyngstu byrðarnar séu lagðar á
sterkasta fólkið. Kannski svo við
hin kæmumst auðveldar í gegn.
Að lifa lífinu með langveikum
fjölskyldumeðlim er erfitt. Allir
þreytast og langar að gefast upp
endrum og eins.
Rauði þráðurinn í samskiptum
okkar bræðra vegna veikinda
mömmu var hláturinn. Við gátum
alltaf séð húmorinn á einhverjum
snertifleti erfiðleikanna. Hlátur-
inn gaf andrými. Mamma lifnaði
við þegar hún hló.
Takk fyrir að fylgja okkur í
gegnum lífið, mamma, takk fyrir
gjafmildina og takk fyrir að gera
þitt allra allra besta. Við minn-
umst þín með sömu hlýju og þú
gafst okkur.
Þinn sonur,
Björgvin (Bjöggi).
Elsku mamma.
Nú hefur þú lagt af stað í þitt
hinsta ferðalag í draumalandið.
Ég veit að þú kveiðst þessari
stund og þú óttaðist hana. En ég
veit líka að innst inni varstu tilbú-
in. Þú varst tilbúin í kyrrðina og
friðinn. Þinn kvóti af áföllum og
veikindum var löngu fylltur.
Við erfiðar stundir sem þessa
fer hugurinn á flug og minningar
koma upp á yfirborðið. Það er
auðvelt að muna það erfiða en
mikilvægt að leggja áherslu á það
góða. Ég hef ekki sagt það oft og
jafnvel bara alls ekki síðustu ár,
en til staðar voru góðar og hlýjar
minningar, minningar sem ég
ætla að halda fast í og varðveita.
Þú vildir alltaf vita deili á öllu
þínu fólki, hvar við vorum og
hvað við vorum að gera. Þú vildir
vera til staðar og varst alltaf
tilbúin að sýna ást og væntum-
þykju, jafnvel á erfiðustu stund-
unum. Ég hugsaði mikið til þín
dagana áður en þú kvaddir okk-
ur. Ég var staddur á tímamótum
og ég hlakkaði til að setjast niður
með þér og ræða þau við þig, eitt-
hvað sem þú hafðir líka gengið í
gegnum, eitthvað sem við áttum
sameiginlegt. Það er sárt og erf-
itt að hugsa til þess að tækifærið
hafi runnið mér úr greipum en ég
veit að þú ert hér að hlusta. Ég
veit að þú vakir yfir okkur í
stjörnunum. Að gera sitt besta er
það eina sem hægt er að biðja um
og ég veit að þú gerðir þitt besta,
alltaf.
Takk fyrir tímann okkar sam-
an, mamma.
Þinn
Jóhannes (Jói).
Til Ingu.
Elsku Inga. Það er sárt að
kveðja en ég leita huggunar í því
að þú hafir fengið hvíldina sem þú
þurftir á að halda og sért nú kom-
in í faðm foreldra þinna laus allra
þjáninga. Mér þykir svo vænt um
okkar kynni sem ég vildi óska að
næðu miklu lengra aftur í tímann.
Við náðum vel saman og að
mörgu leyti hafðirðu allt sem ég
gat óskað mér í tengdamóður, við
vorum vinkonur og þú sýndir mér
og stelpunni minni svo ofboðslega
einlæga væntumþykju og hlýju.
En það er eitt af því sem mér hef-
ur alltaf fundist einstakt við þig,
þrátt fyrir allt áttirðu til nóg af
ást og umhyggju fyrir fólkið þitt.
Ég er þakklát fyrir samtölin okk-
ar og símtölin frá þér sem voru
stundum krefjandi en fyrst og
fremst ánægjuleg og áhugaverð.
Ég kveð þig að sinni, elsku
tengdamóðir.
Þín
Íris.
Elsku Inga mín. Þá er komið
að leiðarlokum hjá okkur þó ótrú-
legt sé. Minningar hrannast upp
og margs er að minnast. Hjarta
mitt er tómt. Kvöldið áður en þú
kvaddir þennan heim, þá hringdir
þú í mig og baðst okkur Kristínu
að koma til þín að kveðja þig. Ég
sagðist koma á morgun því ég
væri nýskriðinn upp úr flensu.
Ekki kom mér til hugar að þú
vissir að það væri komið að leið-
arlokum hjá þér, en sannarlega
beiðst þú eftir okkur og mikið er
ég þakklátur fyrir það að hafa
getað kvatt þig og verið hjá þér
síðustu augnablikin. Ég er full-
viss um að ástvinir okkar sem
undan eru farnir hafa tekið vel á
móti þér.
Ég sendi þér kæra kveðju,
nú komin er lífsins nótt.
Þig umvefji blessun og bænir,
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því
þú laus ert úr veikinda viðjum,
þín veröld er björt á ný.
Ég þakka þau ár sem ég átti
þá auðnu að hafa þig hér.
Og það er svo margs að minnast,
svo margt sem um hug minn fer.
Þó þú sért horfin úr heimi,
ég hitti þig ekki um hríð.
Þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir)
Með þessum orðum kveð ég
þig, elsku systir.
Þinn bróðir,
Vigfús (Fúsi).
Elsku Inga mín. Það er mjög
erfitt að setjast niður til þess að
skrifa minningarorð um yndis-
lega mágkonu og vinkonu. Nú
hefur þú kvatt þennan heim og
ert komin á annan betri stað, þar
sem ljósið og birtan er. Kynni
okkar Ingu urðu þegar ég kynnt-
ist Fúsa bróður hennar fyrir 44
árum. Strax urðum við góðar vin-
konur og gat Inga leitað til okkar
Fúsa hvenær sem var. Líf þitt
var ekki alltaf dans á rósum en
ekki alltaf dimmt, stundum sást
til sólar. Það var nú oft gaman yf-
ir kaffibollunum í eldhúsinu hjá
okkur Ingu þegar við tókum upp
á því að spá í bolla. Sérstaklega
minnist ég þess þegar þú komst
til Danmerkur í heimsókn til okk-
ar, það fannst þér stórkostleg
ferð og minntist þú oft á það. Þér
fannst svo gaman að fara til Aar-
hus í mollið. Við Fúsi keyptum
skó og jakka handa þér, þú enda-
laust þakkaðir okkur fyrir, þú
vildir líka alltaf vera svo fín og
flott. Elsku Inga mín, þú átt stór-
an stað í mínu hjarta og þannig
verður það alla tíð. Ég er svo
þakklát fyrir að hafa fengið að
kynnast þér, þau kynni hafa
auðgað líf mitt og gert mig ríkari.
Við Fúsi eigum eftir að sakna
allra símhringinganna þinna þar
sem þú varst svo dugleg að
hringja í okkur, stundum oft á
dag. Þú hafðir oft áhyggjur af líð-
an annarra og hringdir oft í mig
til að spyrja um mína heilsu. Það
segir ýmislegt um þig. Ég mun
geyma minningarnar um þig í
hjarta mínu og faðma þig þegar
minn tími kemur.
Þar sem englarnir syngja sefur þú,
sefur í djúpinu væra.
Við hin sem lifum, lifum í trú
að ljósið bjarta skæra
veki þig með sól að morgni.
Farðu í friði vinur minn kær
faðirinn mun þig geyma.
Um aldur og ævi þú verður mér nær
aldrei ég skal þér gleyma.
Svo vöknum við með sól að morgni.
(Bubbi Morthens)
Guð geymi þig og varðveiti og
blessi syni þína og fjölskylduna
alla.
Þín vinkona að eilífu,
Kristín Ósk.
Það er svo ótrúlega skrýtið að
sitja núna og skrifa minningarorð
um Ingu mágkonu mína, svo
stuttu eftir að tengdapabbi, pabbi
hennar, lést í júlí á síðasta ári.
Þau létust bæði á Hrafnistu í
Hafnarfirði og ég er þakklát fyrir
að ég fékk að vera viðstödd og
náði að kveðja þau bæði.
Ég kynntist Ingu í byrjun árs-
ins 1982 þegar ég kynntist Björg-
vini, bróður hennar, og við Inga
áttum alltaf gott samband. Hún
talaði yfirleitt beint út og var svo-
lítið lík pabba sínum þar og kunni
á móti að meta hreinskilni betur
en flestir.
Inga bjó í Kötlufelli þegar við
kynntumst og einn af hennar
kostum var mikil hjálpsemi við
aðra sem ég man sérstaklega eft-
ir. Inga sat t.d. oft við saumavél-
ina og saumaði gardínur og föt og
var alltaf til í að aðstoða aðra við
saumana. Ég sé hana líka ennþá
fyrir mér þar sem hún spáði í
bolla fyrir mig og svo marga
aðra. Hún mætti á fundi hjá Sál-
arrannsóknarfélaginu og hafði
mikinn áhuga á slíkum málum.
Inga var vottur að því þegar
við hjónin giftum okkur og því ein
af mjög fáum sem vissu af því á
þeim tíma. Við göntuðumst oft
með það. Það æxlaðist svo þannig
að við hjónin bjuggum í sama
húsi og Inga og fjölskylda á
Stapahrauni og við byggðum á
meðan saman parhús í Stuðla-
bergi. Við bjuggum líka saman í
Álfholti sitt á hvorri hæðinni
nokkru síðar. Þannig vorum við
oft saman og fórum saman í
ferðalög til Spánar o.fl. á sínum
tíma með fjölskyldurnar okkar.
Synir Ingu hafa alltaf staðið okk-
ur Björgvini nærri.
Margs er að minnast, upp í
hugann kemur t.d. stelpuferð til
Amsterdam, verslunarferð, þar
sem við vorum fjórar saman, við
Inga, Guðný systir hennar og
Stebba mágkona hennar, og þar
skemmtum við okkur konung-
lega.
Inga átti að mínu mati erfitt líf,
fékk stærri skammt af erfiðum
verkefnum á sinni ævi en flestir.
Hún fann á sér að tími hennar
var kominn, ræddi það við okkur
hjónin þegar við heimsóttum
hana á Hrafnistu. Hún var sár-
kvalin undir það síðasta og lík-
lega hvíldinni fegin.
Elsku Inga, mig grunar að það
séu ansi margir sem taka á móti
þér á nýjum stað, hafðu það gott
þar til við sjáumst aftur.
Mig langar að koma á fram-
færi hjartans þökkum til þeirra
sem önnuðust hana á Hrafnistu
síðasta árið.
Elsku Inga, farðu í friði og
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Ágústa Hauksdóttir.
Ingibjörg E. Björgvinsdóttir
Minning um afa:
Elsku besti afi
minn, það er sárt að
skrifa þessi orð og
það er búið að vera
erfitt að koma þeim
niður á blað. Söknuður og sár
missir hafa einkennt síðustu
daga, alveg síðan þú kvaddir
okkur. Dauðinn er svo varanleg-
ur og það er enn óraunverulegt
að hugsa sér að ég muni aldrei
hitta þig aftur í þessu lífi. En þú
átt ekki skilið að ég riti hér ein-
tóman sorgartexta.
Ég hef eytt síðustu dögum í að
rifja upp allar þær stundir sem
ég eyddi með þér á minni ævi og
þær eru svo margar að það er
búið að vera erfitt að ákveða
hverjar skipta mestu máli en
auðvitað gera þær það allar. Ég
hef einnig hugsað mikið um
hvernig er best að lýsa þér og
þau lýsingarorð sem til eru í okk-
ar tungumáli ná yfirleitt ekki að
lýsa persónuleikum á borð við
þig.
Þú varst afi alveg út í ystu
fingurgóma. Við fórum saman
tveir einir á fleiri en eitt fótbolta-
mót, þar á meðal Tommamótið í
Vestmannaeyjum. Mér er enn
minnisstætt hversu hrifinn þú
varst af hæfileika liðsfélaga míns
í hamborgaraátinu, en hann gjör-
sigraði í keppninni. Á svona mót-
um koma bæði sigrar og ósigrar
og það mátti treysta á þinn
stuðning, hvort sem það var að
heyra rödd þína hvetja mig
áfram eða öxl þína til að gráta á.
Þú varst einstaklega handlag-
Stefán G.
Stefánsson
✝
Stefán G. Stef-
ánsson fæddist
27. júlí 1932. Hann
lést 13. maí 2022.
Útför Stefáns fór
fram 23. maí 2022.
inn og mikill smið-
ur. Þú reyndir að
smita mig af þessari
handiðn en mér
leiddist yfirleitt að
smíða en þér tókst
þó að láta mig smíða
tvö eða þrjú orr-
ustuskip. Þau voru
frekar einföld þann-
ig að mín takmark-
aða geta dugði.
Eina skiptið sem
ég hef farið á skíði var þegar við
fórum tveir í Bláfjöll. Eftir að
mér mistókst að halda í stólalyft-
una og flaug aftur á bak beint í
heila fjölskyldu og tók þau öll
með mér í eina hrúgu, þá lædd-
umst við heim og ég býst ennþá
við að það sé mynd af okkur í
Bláfjöllum. Við höfum reyndar
ekki þorað þangað aftur.
Þú varst gamall sjóari, og
nagli er orð sem fólk notaði oft til
að lýsa þér. Þú hikaðir ekki við
hluti og það eru nokkur augna-
blik mjög minnisstæð í mínum
huga. Eitt er þegar þú klemmdir
puttann á þér undir kassa og
rykktir honum út þannig að nögl-
in varð eftir. Það var enginn
plástur þannig að þú notaðir eld-
húsrúllu og tjöru til þess að
binda fyrir. Annað er atburður
sem átti sér stað úti á Flórída en
það kom snákur í heimsókn til
afa og ömmu og þeirra sem með
þeim voru. Snákurinn kom upp
innkeyrsluna í átt að ömmu þar
sem hún var í sólbaði. Afi heyrði
köllin í ömmu og kom hlaupandi
með skóflu. Afi afgreiddi snákinn
og henti honum síðan í vatnið
sem var þarna rétt hjá.
Ég gæti haldið endalaust
áfram en margar af þessum
minningum eru ómerkilegar fyr-
ir alla nema mig. Þú varst maður
sem ég gat alltaf treyst á. Ef það
var eitthvað sem þú gast hjálpað
mér með þá þurfti ég ekki einu
sinni að nefna það, þú nefndir
það að fyrra bragði og varst
mættur mér til aðstoðar. Ég var
skírður í höfuðið á þér og ég gæti
ekki verið stoltari af því en ég er.
Ég átti bara einn afa og núna á
ég engan, varanleikinn við þessi
orð valda því að ég skrifa þau í
gegnum tárin. Ég elska þig afi og
sakna þín.
Stefán Andri Gunnarsson.
Stapahrauni 5, Hafnarfirði
Sími: 565 9775
www.uth.is - uth@uth.is
Frímann
897 2468
Hálfdán
898 5765
Ólöf
898 3075
Kristín
699 0512
Minningarkort á
hjartaheill.is
eða í síma 552 5744