Morgunblaðið - 16.11.2022, Blaðsíða 16

16 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 16. NÓVEMBER 2022
✝
Stefán fæddist
í Reykjavík
hinn 1. apríl 1945.
Hann lést á Heil-
brigðisstofnun
Vesturlands, Akra-
nesi, hinn 8.
nóvember 2022.
Hann var sonur
hjónanna Erlu
Kristínar Egilson,
hattameistara, og
Skarphéðins Krist-
ins Loftssonar, lögregluvarð-
stjóra. Foreldrar Erlu voru
Þorvaldur Egilson Jónsson og
Stefanía Erlendsdóttir. For-
eldrar Skarphéðins voru Krist-
ín Ketilríður Alexandersdóttir
og Loftur Jónsson. Systir Stef-
áns var Guðrún Lofthildur, f.
1949, d. 1982. Hálfsystir Stef-
áns samfeðra er Katrín Dóra
Valdimarsdóttir, f. 1957. Eig-
inkona Stefáns er Ingibjörg
Ingimarsdóttir, f. 1949. Hún er
dóttir hjónanna Þórunnar J.
Rafnar, húsfreyju, og Ingimars
Einarssonar, lögfræðings.
Stefán og Ingibjörg giftu sig
17. apríl árið 1971. Börn þeirra
eru 1) Þórunn Erla, f. 1971, gift
Jóhanni Samsonarsyni. Börn
þeirra eru Ingibjörg Ýr, f.
1995, og Samson, f. 1997. Unn-
usta Samsonar er Íris Þórdís
Jónsdóttir. Dóttir þeirra er
Máney Lilja, f. 2022. Dóttir
Írisar Þórdísar er Stella Rós, f.
2017. 2) Kristín María, f. 1974,
gift Róberti Grétari Péturssyni.
Börn þeirra eru Jóhanna Rut, f.
1997, og Arnór Pétur, f. 2002.
3) Ásgerður Inga, f. 1979, gift
Arnari Þór Egilssyni. Synir
þeirra eru Óðinn Atli, f. 2008,
Arnar Freyr, f. 2009, og Magni
skipaður sýslumaður í Borgar-
nesi. Því embætti gegndi hann
til ársloka 2014 þegar hann lét
af störfum sökum aldurs.
Stefán bjó í Borgarnesi ásamt
konu sinni til dánardags.
Stefán gegndi fjölda trúnað-
arstarfa allt frá skólaárum. Rit-
stjóri Vöku var hann 1968-
1969, framkvæmdastjóri Sam-
bands ungra sjálfstæðismanna
1973-1974 og í stjórn Orators
1968-1969. Hann var einn af
forvígismönnum undirskrifta-
söfnunarinnar Varins lands
1974, sat í hreppsnefnd Pat-
rekshrepps 1978-1994, oddviti
sýslunefndar
Austur-Barðastrandarsýslu
1982-1986 og Vestur-Barða-
strandarsýslu 1982-1988. Hann
var formaður Stangaveiðifélags
Patreksfjarðar 1980-1982.
Stefán sat í stjórn Gests, sem
rak Hótel Bjarkarlund 1982-
1994, þá sat hann í stjórn
Rauða kross-deildar V-Barða-
strandarsýslu 1982-1990. Í
stjórn Eyrarsparisjóðs 1982-
1991, þar af formaður 1988-
1991. Hann átti sæti í Dómara-
félagi Íslands 1986-1988 og sat
í stjórn Sýslumannafélags Ís-
lands um langt árabil, m.a. sem
formaður tvívegis á árunum
1994-1996 og 2005-2006. Hann
sat í undirbúningsnefnd um
byggingu Breiðafjarðarferju og
síðar byggingarnefndar hennar,
formaður 1989-1994. Hann var
í héraðsnefnd Barðstrendinga
1988-1994. Þá sat hann í val-
nefnd Lögregluskóla ríkisins í
10 ár. Stefán var lengi félagi í
Lions. Hann var umdæmisstjóri
Lions á Íslandi (109b) 2004-
2005. Stefán gekk í Frímúrara-
regluna á Íslandi 1977 og
gegndi trúnaðarstörfum á vett-
vangi hennar.
Útför Stefáns verður gerð
frá Dómkirkjunni í Reykjavík í
dag, 16. nóvember 2022,
klukkan 13.
Þór, f. 2014. 4)
Stefán Einar, f.
1983, kvæntur
Söru Lind Guð-
bergsdóttur. Synir
þeirra eru Tómas
Björn, f. 2016, og
Jónas Rafnar, f.
2019.
Sonur Stefáns af
fyrra sambandi er
Arnþór Haraldur,
f. 1966. Börn hans
eru 1) Gísli Fannar, f. 1994.
Unnusta hans er Þórdís Ólöf
Jónsdóttir. Þeirra börn eru
Örvar Þorri, f. 2020, og Ævar
Nonni, f. 2021. 2) Rebekka Rán,
f. 1995. Sonur hennar er Flóki
Hrafn, f. 2015. Unnusti
Rebekku Ránar er Sigmar Arn-
arson. 3) Benóný Snær, f. 1999.
Dóttir hans er Karólína Maren,
f. 2019. 4) Sabrína Heiður, f.
2003. Sambýlismaður hennar er
Hlynur Björnsson. 5) Stefan
Höður, f. 2019.
Stefán ólst upp í Reykjavík
og lauk stúdentsprófi frá
Verzlunarskóla Íslands árið
1967. Embættisprófi í lögfræði
lauk hann 1975 og réttindi til
málflutnings fyrir héraðsdómi
hlaut hann árið 1980.
Hann var skrifstofustjóri hjá
Sölu varnarliðseigna frá 1975-
1977. Það ár flutti hann ásamt
fjölskyldu sinni til Patreks-
fjarðar og tók við starfi fulltrúa
hjá sýslumanni Barðastrandar-
sýslu. Því starfi sinnti hann til
ársins 1980 þegar hann opnaði
eigin lögmannsstofu á Patreks-
firði. Hann var skipaður sýslu-
maður Barðastrandarsýslu árið
1982 og gegndi því embætti til
ársins 1994 þegar hann var
Pabbi átti sér einkunnarorð;
æðruleysi. Og nú þegar allt er um
garð gengið og ég skyggnist yfir
lífshlaup hans og okkar saman, skil
ég betur en áður að þetta orð var
ekki innantómt heldur sem leiðar-
steinn í stafni á lífsgöngu hans. Þar
kemur einnig í ljós að talsverð þörf
var á einmitt því í mörgum af þeim
stóru verkefnum sem hann tókst á
hendur. Vissulega hefur það kallað
á talsvert æðruleysi að ala upp öll
þessi börn og ekki síst það yngsta.
Það var þó á öðrum sviðum sem
ekki síður reyndi á.
Pabbi átti sér draum sem barn
og ungur maður um að nema dýra-
lækningar í fjarlægu landi. Ekkert
varð af því vegna aðstæðna heima
fyrir. Þess í stað lagði hann stund á
annað nám sem vakti áhuga hans
þótt úr allt annarri átt væri. Og
þannig var hann raunar, áhuga-
samur um fjölbreyttustu mál, sögu,
náttúru- og dýrafræði, pólitík, ætt-
fræði, matargerð, stangveiði og
myndlist svo fátt eitt sé nefnt.
Hann átti gott með að setja sig inn í
málefni og greindi kjarna frá hismi
fljótt og vel. Það hefur ekki síst
reynst honum vel í flóknum úr-
lausnarefnum sem dómari og
sýslumaður til áratuga.
Áhugasviðum sínum miðlaði
hann áfram til okkar systkinanna
án þess að leggja okkur ákveðnar
línur í nokkru efni. Og lengi býr að
fyrstu gerð. Börnin okkar öll hafa
notið góðs af þessu atlæti, þar sem
við teflum saman, föndrum á
helgarmorgnum eða sækjum í
fjöruferðir eða fuglaskoðun þar
sem færi gefst. Það er gott vega-
nesti, þótt ekki hafi maður kunnað
að meta það til fulls fyrr en maður
sá það bera ávöxt í manns eigin
börnum.
Minningar sem rifjast upp á
kveðjustund eru sömuleiðis marg-
ar, bæði frá árunum á Patreksfirði
en ekki síður úr Borgarnesi. Báða
staði tók pabbi ástfóstri við. Dags-
ferðir út á Rauðasand, í heimsókn
til Ásgeirs á Látrum eða í uppsveit-
ir Borgarfjarðar, golf inni í Botni
og síðar að Hamri. Veiðiferðir í
Fjarðarhornsá og Langá. Margar
eftirminnilegar ferðir sem ég fékk
að fylgja honum í þar sem leyst var
úr landamerkjadeilum milli
manna. Það fórst honum vel úr
hendi eins og annað og hann hafði
oft, í kjölfar vitjana af þessu tagi,
yfir orðin um að betri sé mögur
sátt en feitur dómur. Það þarf
æðruleysi til þess að sjá hlutina í
því ljósi.
Það var gott að njóta leiðsagnar
pabba. Hann lagði manni ekki lífs-
reglur en veitti góð ráð sem byggð-
ust á hyggindum og reynslu. Í þau
fáu skipti sem ég hef staðið frammi
fyrir erfiðum spurningum og ekki
þegið og fylgt hans ráðum hefur
það alltaf komið mér í koll. Nú get
ég ekki lengur sótt í þann góða
rann. Nú verða minningabrot og
fyrri leiðsögn að duga til ferðar. Þá
er líka gott að minnast þess að
pabbi hafði einlæga trú á því að
hver og einn þyrfti að axla ábyrgð á
sínu. Hann vildi að sjálfur leiddi
maður sjálfan sig.
Þegar húma tók að kvöldi og
pabbi fann að kraftarnir voru á
þrotum, mætti hann örlögum sín-
um af ótrúlegu æðruleysi. Síðustu
dagana naut hann samveru með
sínum nánustu og vildi vita sem
mest um áform okkar afkomend-
anna. Þá var honum mjög umhug-
að um mömmu og vildi tryggja að
við systkinin myndum halda í
höndina hennar á dögunum sem nú
eru gengnir í garð. Hinstu orðin til
hennar renna mér aldrei úr minni.
Með sama hætti gátum við hvert
og eitt áréttað það sem alltaf lá
fyrir. Við elskuðum hann af öllu
hjarta.
Blessuð sé minning pabba míns.
Stefán Einar.
Pabbi minn hefur yfirgefið
þessa jarðvist, hann er farinn heim.
Það er erfitt að setjast niður og
skrifa minningarorð sem eiga að ná
að útskýra hversu merkilegur, góð-
ur og elskulegur hann pabbi minn
var. Minningarnar hafa hrannast
upp allt frá því að útséð var að bar-
áttan væri töpuð og pabbi undirbjó
brottför sína. Það sem býr í mínu
hjarta eru allar undurfallegu minn-
ingarnar um rólega samveru okkar
í barnæsku okkar systkinanna.
Pabbi var listrænn með eindæm-
um og naut þess að föndra og
skapa með okkur börnunum. Hafn-
arrúntur þar sem bátarnir og
mannlífið á höfninni var skoðað.
Fjöruferðir á Þúfneyri við Patreks-
fjörð þar sem við tíndum skeljar,
krabba og bjuggum til báta út
rekaviði og notuðum fjaðrir fyrir
segl eru stundir sem ég mun aldrei
gleyma.
Það var eitt sem pabbi var okk-
ur fjölskyldunni allri, hann var
hornsteinninn í lífi okkar. Ef eitt-
hvað bjátaði á, misalvarlegt, var
hann fyrsti maðurinn sem hringt
var í. Hann var lífsreyndur, fróður,
góður og yfirmáta hjálpsamur. Það
var ekkert betra en að heyra rödd-
ina hans pabba þegar hughreyst-
ingar var þörf. Ég mun láta hjálp-
semi hans í garð annars fólks vera
mér leiðarljós í lífi mínu.
Pabbi minn var mikill dýravin-
ur, enda ætlaði hann að verða dýra-
læknir í æsku. Hann elskaði að
horfa á fallega náttúru- og dýralífs-
þætti í sjónvarpinu. Hann kenndi
mér að bera virðingu fyrir mönn-
um, dýrum og náttúrunni og ég
reyni eins vel og ég get að kenna
sonum mínum það sama.
Mamma og pabbi hafa reynst
okkur systkinunum ofsalega góðir
foreldrar. Þau hafa alltaf hvatt
okkur til þess að vaxa og dafna sem
manneskjur. Pabbi sagði oft við
mig að það eina sem hann óskaði
sér í lífinu væri að börnum hans og
barnabörnum myndi farnast vel.
Barnabörnin og barnabarnabörnin
voru alltaf ofarlega í huga hans.
Hvernig hafa ungarnir það? Þessa
spurningu heyrði maður í hvert
skipti sem við töluðum saman. Al-
veg fram á síðustu daga hans hafði
hann áhuga á því sem afkomendur
hans höfðu fyrir stafni.
Mamma og pabbi voru að mér
fannst órjúfanleg heild. Það var því
aðdáunarvert fyrir mig að fylgjast
með foreldrum mínum þegar kom-
ið var að lokum samfylgdar þeirra.
Þau voru auðmjúk og tókust á við
kveðjustundina af mikilli reisn þar
sem augljóst var að ekkert bar á
milli þessara sálufélaga sem þau
voru. Nú tekur við nýr kafli í lífi
mömmu en pabba var mjög um-
hugað um að við systkinin mynd-
um hugsa vel um ástina í lífi hans.
Það munum við gera af alúð.
Elsku pabbi, nú er komið að
kveðjustund. Takk fyrir allt sem
þú hefur gert fyrir mig og fjöl-
skylduna mína. Takk fyrir allar fal-
legu minningarnar sem þú gafst
okkur. Takk fyrir að leyfa mér að
fylgja þér síðasta spölinn. Takk
fyrir að halda í höndina á mér alla
mína ævi þar til þinni lauk.
Þín dóttir,
Ásgerður Inga.
Hinsta kveðja. Þessi orð hafa
djúpa merkingu en á sama tíma
eru þau í raun ekki sönn. Þetta er
einungis hinsta kveðja í lifanda lífi
en ég veit að við Stefán hittumst að
nýju þegar hann tekur á móti mér í
austrinu eilífa. Þær móttökur
verða jafn innilegar og þegar hann
tók á móti mér í fyrsta sinn. Með
blíðu brosi umfaðmaði hann mig og
bauð mig velkomna í fjölskylduna.
Og þannig var það frá fyrstu kynn-
um. Alltaf var ég velkomin og alltaf
fann ég fyrir því að ég var hluti af
hans fjölskyldu.
Við áttum alveg einstaklega
gott samband og ég naut þess að
koma til þeirra Ingu í Borgarnes.
Þar gátum við gleymt okkur í
spjalli yfir uppskriftum, hvernig
við myndum bæta þær og breyta
og síðast en ekki síst hvaða upp-
skriftir við ætluðum að prófa. Það
var dásamlegt að fylgjast með
Stefáni sýsla í eldhúsinu, nostra
við matargerðina og ánægjunni
sem geislaði af honum þegar fólk-
ið hans kom allt saman að njóta.
Höfðingi.
Stefán var einstaklega hlýr
maður. Á sama tíma var hann líka
raunsær gagnvart lífinu og því
hversu brigðult það getur verið,
enda hafði hann reynt margt.
Hann var mér ómetanlegur ráð-
gjafi og hafði mikil áhrif á líf mitt
með sínum ráðum, eins og hann
veit. Hann var hafsjór af fróðleik,
forvitinn, hafði raunverulegan
áhuga á fólki og að efla það og
styrkja. Ég fann svo sannarlega
fyrir því. Ég mun aldrei gleyma
því hvað hann stóð vel við bakið á
mér og hvatti mig áfram. Til fyrir-
myndar.
Og hann var svo mikill húmor-
isti. Þegar ég hugsa til Stefáns sé
ég hann fyrir mér sposkan á svip,
brosandi út í annað með blik í
auga yfir glettnum brandara eða
einhverju prakkarastriki. Stefán
Einar hefur þessa sömu kosti. Ég
veit að pabbi hans mun hlæja með
honum í hvert sinn þegar hann
flautar bílflautunni á mig þegar ég
geng fyrir bílinn. Gleðigjafi.
Þegar við hittumst í hinsta sinn
hér kvöddumst við með því að
segja hvort öðru hvað okkur þætti
vænt hvoru um annað og þökk-
uðum fyrir tímann sem við höfum
átt saman. Stefán bað mig fyrir
ungana okkar Stefáns Einars og
ég lofaði að gæta þeirra. Ég ætla
að gæta þess að þeir þekki alla
hans kosti og að þeir muni bera þá
áfram á sinni vegferð. Það ætla ég
líka að gera.
Guð geymi þig elsku tengda-
pabbi minn. Hlakka til að hitta þig
aftur.
Við sjáum, að dýrð á djúpið slær,
þó degi sé tekið að halla.
Það er eins og festingin færist nær
og faðmi jörðina alla.
Svo djúp er þögnin við þína sæng,
að þar heyrast englar tala,
og einn þeirra blakar bleikum vænt,
svo brjóstið þitt fái svala.
Nú strýkur hann barm þinn blítt og
hljótt,
svo blaktir síðasti loginn.
En svo kemur dagur og sumarnótt
og svanur á bláan voginn.
(Davíð Stefánsson frá Fagraskógi)
Sara Lind
Guðbergsdóttir.
Yndislegi móðurbróðir minn
hefur kvatt þennan heim og farið
á vit nýrra ævintýra. Hans er
sárt saknað. Stefán frændi var
mikill fjölskyldumaður og það
var alltaf hægt að leita til hans ef
eitthvað bjátaði á. Stefán var
hlýr, skemmtilegur, félagslyndur
og ákaflega fróður. Það var svo
gaman að keyra með honum á
landsbyggðinni en Stefán þekkti
nöfn á öllum fjöllum og fjörðum
og gat vitnað í Íslendingasögurn-
ar og ýmsar þjóðsögur sem gerð-
ust á þeim stöðum sem við keyrð-
um um. Maður upplifði því
skemmtilega ævintýraferð og
fræddist um margt í ökuferðum
með Stefáni frænda. Þegar ég
var lítil fannst mér mjög
skemmtilegt að koma í heimsókn
til Stefáns og fjölskyldu á Pat-
reksfirði. Mér er það minnisstætt
að eitt sinn keyrði Stefán niður
Aðalstrætið á Patreksfirði með
okkur krakkana í aftursætinu,
gluggarnir voru opnir og við
hlustuðum á Grýlurnar í botni.
Þar sem við brunuðum niður göt-
una á Mözdunni, sem við fjöl-
skyldan munum svo vel eftir,
hugsaði ég með mér að enginn
ætti svona hressan og skemmti-
legan frænda eins og ég! Hafðu
þökk fyrir allt elsku Stefán.
Sólin rís að morgni
og seinna deyr í haf
sömuleiðis að kveldi allir halda,
þá hittast gamlir vinir
og heillast láta af
huldumáli Fróns og niði alda.
Þú lagðir rækt við tunguna
ljós var hugur þinn
ljóma slær á margt í verki þínu,
landið sem þú unnir
og lifðir með um sinn
leggur þig nú hægt að brjósti sínu.
(Einar Georg Einarsson)
Erla Jóna
Sverrisdóttir.
Stefán Skarphéðinsson kom
inn í líf okkar þegar hann og Inga
rugluðu saman reytum fyrir rúm-
um 50 árum. Frá upphafi var ljóst
að stórfjölskyldunni hafði bæst
liðsmaður sem yrði hluti af kjöl-
festu nýrrar kynslóðar. Af virð-
ingu og tillitssemi við þau sem
eldri voru tók hann við kyndli
nýrra tíma og færði hann síðar á
æviskeiði sínu í hógværð og auð-
mýkt nýjum kyndilberum. Stefán
var á margan hátt maður tvennra
tíma. Dyggur þjónn þess kerfis
sem við höfum valið til að tryggja
réttlæti og fallegt samfélag.
Stefán var víðsýnn og trúr sið-
ferðisgildum sem hafa verður í
heiðri í mannlífinu á sama tíma og
við þurfum að takast á við miklar
breytingar og endurmat. Þegar
komið er að kveðjustund verða
orð vanmáttug og minningar sem
fólk geymir í hjartanu svo erfitt að
festa á blað. Bæði í starfi, og ekki
síður í einkalífi, skapaði Stefán
minningar sem reynast dýrmætar
og veita styrk á stundum sorgar
og mótlætis. Jafn dýrmætar eru
allar gleðistundirnar. Í samvist-
um við Stefán var auðvelt að sjá
hvernig einfaldir, hversdagslegir
hlutir voru uppspretta gleði og
lífsfyllingar. Börn að leik, berja-
ferð, fuglaskoðun, allt leikverk á
sviði lífsins. Verkin á stóra sviðinu
voru lífið sjálft. Margar ánægju-
stundir leita á hugann, ekki síst
frá heimsóknum á Patró meðan
börnin voru lítil. Síðar á lífsleið-
inni voru ógleymanlegar ferðir
farnar til útlanda. Umfram allt
lifði Stefán lífi sínu með reisn hins
hugsandi manns. Að leiðarlokum
verður ætíð til nýtt upphaf. Þá er
tími uppgjörs og sorgar sem boð-
ar nýja lífssýn. Við kveðjum Stef-
án Skarphéðinsson með þakklæti
og virðingu.
Elsku Inga, megi góður guð
styrkja þig og fjölskylduna í sorg
ykkar.
María og
Gísli Árni.
Í dag kveðjum við góðan mann
og góðan vin. Ég kynntist Stefáni
og fjölskyldu hans fyrir rúmum 20
árum þegar við Sverrir, mágur
Stefáns, fórum að draga okkur
saman. Sverrir var giftur systur
Stefáns, en hún lést mjög svip-
lega, kornung frá tveimur ungum
börnum. Það lýsir Stefáni, for-
eldrum hans og allri fjölskyldunni
best, að frá fyrsta degi urðu
tengdaforeldrar Sverris einfald-
lega tengdaforeldrar okkar
Sverris og Stefán varð mágur
okkar beggja. Það var alltaf gott
að heimsækja Stefán og Ingu í
Borganes og áttum við þar góðar
stundir með fjölskyldunni, hvort
heldur sem var þegar hann var að
gefa saman eina dætra sinna og
tengdason eða við skírn einhvers
barnabarnsins, eða bara af því að
það var ákveðið að hittast. Fyrir
12 árum gifti hann svo okkur
Sverri, nokkrum árum áður en
hann lét af störfum sem sýslu-
maður í Borgarnesi. Við náðum að
eiga saman góðar stundir í covid-
hléi á síðasta ári, sem eru okkur
sérstaklega dýrmætar núna.
Elsku Inga, Þórunn Erla og Jó-
hann, Kristín María og Róbert,
Ásí og Arnar, Stefán Einar og
Sara, barnabörn og barnabarna-
börn: ég votta ykkur öllum mína
dýpstu samúð. Minning um góðan
mann lifir og styrkir á þessari
stundu.
Hvers vegna er leiknum lokið?
Ég leita en finn ekki svar.
Ég finn hjá mér þörf til að þakka
þetta sem eitt sinn var.
(Starri í Garði)
Rannveig
Sigurgeirsdóttir.
Í dag kveð ég Stefán Skarphéð-
insson, minn besta vin og félaga,
sem var mér nánast eins og bróðir.
Vinátta okkar Stefáns spannar
rúm fimmtíu ár. Ég kynntist hon-
um fyrst þegar ég var að gera hos-
ur mínar grænar fyrir Guðrúnu
systur hans. Þá, ungir menn, vor-
um við báðir mikið starfandi í
Sjálfstæðisflokknum. Strax mynd-
aðist sterk vinátta á milli okkar.
Stefán var yfirvegaður og rólegur,
en fastur fyrir ef því var að skipta.
Hann hafði sterka réttlætiskennd
og lá ekki á skoðunum sínum og
var mjög félagslyndur. Enda voru
honum falin ýmis trúnaðarstörf í
þeim mörgu félögum sem hann
var starfandi í og nefndum og ráð-
um á vegum hins opinbera, ásamt
því að vera í krefjandi embætti
sem sýslumaður. Hann hafði
skemmtilegan húmor og gaman af
skondnum sögum af mönnum og
málefnum. Þegar ég skrifa þessi
orð minnist ég þeirra mörgu góðu
stunda sem við áttum saman og
hans ljúfa hláturs. Hann hafði
Stefán
Skarphéðinsson
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, afi
og langafi,
GUÐMUNDUR Í. ÍVARSSON,
bifreiðastjóri og verktaki,
Seljavegi 8, Selfossi,
lést sunnudaginn 13. nóvember.
Útförin verður auglýst síðar.
Ingunn H. Guðmundsdóttir Pétur Pétursson
Harpa Guðmundsdóttir Guðmundur Þór Pétursson
Ólöf Eir Guðmundsdóttir
G. Alda Guðmundsdóttir
barnabörn og barnabarnabörn