Upp í vindinn - 01.05.2016, Síða 22

Skiptinám í
Kaupmannahöfn
Ég vissi það strax þegar ég byrjaði í
Umhverfis- og byggingarverkfraeði
í HI að mig langaði eitthvert út í
heim í skiptinám. Ég sá mig alltaf
fyrir mér á einhverjum framandi og
heitum stað en eftir mikla ieit að rétta
staðnum endaði ég á því að sækja um
í DTU í Kaupmannahöfn. Mánuði
áður en ég lagði af stað, þegar það
var snjór og rigning til skiptist á
Islandi, hugsaði ég af hverju ég
hefði ekki valið einhvern aðeins
heitari stað en Danmörku. Strax og
ég lenti í Kaupmannahöfn varð ég
hins vegar sannfærð um að ég hafði
valið rétt og varð ástfangin af þessari
yndislegu borg, hjólamenningunni
og skemmtilegu Dönunum, fyrir utan
einstaka skammir fyrir að kunna
ekki hjólareglurnar
Skólinn fékk fljótt fyrstu einkunn
frá mér. Fyrsta vikan var eintóm
snilld og góðar móttökur þar sem
maður kynntist fólki alls staðar að.
I annarri viku byrjaði svo alvaran.
Þar sem ég er enn í BS-námi var
erfitt að finna áfanga sem voru á
ensku þannig ég skráði mig í einn
danskan áfanga sem fjallaði um
inngang að vindorku. Mér gekk nú
alltaf vel í menntaskóladönskunni
og þóttist geta rúllað upp einum
áfanga á dönsku. í fyrsta tímanum
fékk ég algjört sjokk. Ég kom inn í
stofuna þar sem voru bara 12 manns,
allt strákar, og kennarinn var alveg
himinlifandi að sjá stelpu. Hann kom
til mín og spurði mig spjörunum
úr á dönsku. Ég náði þó að ráða
fram úr samtalinu þrátt fyrir að hafa
bara skilið helminginn af því sem
maðurinn sagði. Þarna kom í ljós að
menntaskóladanskan var
alls ekki skotheld!
I öðrum tímanum fórum við
að skoða vindmyllur í Ris0 í
Hróarskeldulirði en þar er sjálfbært
orkurannsóknarsetur DTU staðsett.
Það var magnað að fá að fara upp í
vindmyllu og fá þannig betri skilning
á virkni þeirra. Sjálfri finnst mér
skrítið að hafa verið í áföngum
tengdum jarðhita og vatnsaflsorku
á Islandi en ekki heimsótt slíkar
virkjanir í tengslum við áfangana.
Við skoðuðum veðurfræðileg
mælingatæki íkringum mylluna
og klifruðum upp í hana. Þegar við
klifruðum upp mylluna klæddumst
við öryggisbelti sem var smellt
við stiga og dróst með okkur upp í
kapli. Ég var svo stressuð á leiðinni
Lára Kristín Þorvaldsdóttir
BS nemi í Umhverfis- og
byggingarverkfræði
upp að ég ríghélt í stigann og eftir
40 metra klifur voru hendur mínar
orðnar stífar og þreyttar. Á toppnum
tók maður á móti mér á efsta palli
sem bunaði út úr sér ræðu á dönsku.
I stresskasti skildi ég hvorki upp né
niður í því sem hann var að segja. Ég
spurði hvort hann gæti vinsamlegast
talað ensku og þá kom í ljós að
öryggisbeltið var vitlaust sett á mig
svo ég þurfti að laga það áður en ég
krækti mig við öryggislínuna uppi.
Stundum borgar sig greinilega ekki
að ýkja dönskukunnáttu sína!
Eftir þó nokkra aðlögun hérna í
Kaupmannahöfn er danskan öll að
koma og ég verð hrifnari af lífinu
hérna með hverjum degi. Ég sé
svo margt sem Islendingar ættu að
taka sér til fyrirmyndar eins og til
dæmis viljann til að nota hjól sem
ferðamáta, hollt mataræði og meira
jafnvægi milli vinnu og einkalífs. Þó
að yndislega Island muni eflaust toga
mig til sín á endanum þá held ég að
ég sé ekki á leiðinni heim í bráð.
22