Veiðimaðurinn - 2024, Blaðsíða 36

36 Uppáhaldshylur
A ð segjast eiga uppáhalds veiði-
stað er nokkuð sem ég get
ómögulega gert. Þeir eru hins
vegar nokkrir víða um land sem ég hlakka
meira til að kasta í en aðra.
Einn þessara staða er veiðistaður #50 í
Hafralónsá í Þistilfirði. Hann er með þeim
efstu í ánni og eins og fleiri staðir á efsta
svæðinu ber hann ekki nafn annað en
#50. Þetta er þó einstaklega glæsilegur
hylur undir klettabelti í austurlandinu og
á svo sannarlega skilið að heita eitthvað.
Í hyl #50 á alltaf að vera fiskur, sé fiskur
genginn yfir höfuð upp á efsta svæðið.
Hylurinn er talsvert djúpur ofan til og
heldur góðu dýpi niður á miðja breiðu.
Þar tekur klettabeltið enda, breiðan fer að
grynnast og er neðsti þriðjungur hennar
ekki sérlega álitlegur nema í miklu vatni.
Úr klettabeltinu hafa fallið grjót á víð
og dreif og fyrir miðri breiðu, fast við
austurlandið, brýtur greinilega á tveimur
þessara steina. Við og upp af þeim má
alltaf gera ráð fyrir fiski.
Þessi hylur er ekki einn af mínum uppá-
halds vegna fjölda eða stærðar þeirra fiska
sem ég hef veitt úr honum, þvert á móti.
Ég hef hvorki veitt þar marga né sérlega
stóra laxa. Hylur #50 er hins vegar einn
þeirra hylja sem geyma mjög stóra laxa
sem auðvelt er að sjá ofan af klettunum.
Þarna hef ég séð ægileg skrímsli, fiska um
og vel yfir meter, en yfirleitt er þar einn
slíkur hvert sumar. Þessir miklu fiskar
sem þarna eiga heima eiga það sameigin-
legt að liggja yfirleitt framan við þessa
stóru steina við austurlandið.
Haustið 2022 var þarna stórt og mikið
par, tæplega meters langur hængur og
litlu minni hrygna. Með þeim væflaðist
ágætis smálaxahængur sem ég hafði
lítinn áhuga á að veiða með þessa flottu
fiska fyrir framan mig. Undir fór svört
Frances #16 og nánast um leið og flugan
var strippuð framan við steinana kom
ólga. Eftir stutta pásu, um það bil þann
tíma sem tekur að reykja einn Café
Creme, fékk „franninn“ að fljúga aftur
út í en í þetta skiptið var honum leyft að
reka. Aftur ólgaði og hann var á! Það var
augljóst að hér var ekki um meters fisk að
ræða, ekki nálægt því, en furðu nálægt
samt! Ætli þeir hafi verið fjórir þarna
en ekki þrír? Það gat varla verið, enda
auðséð hvað liggur framan við grjótin
þegar horft er ofan úr klettunum.
Eftir ágæta baráttu landaði ég þarna
fínum laxi, 83 sentímetra hæng. Gleði-
legt en stórundarlegt. Ég gat svarið það
að þessi fiskur var ekki þarna. Ekki er
þetta smálax en langt frá meternum. Var
sjónin farin að blekkja svona allt í einu?
Ég óð yfir og ákvað að kíkja ofan af klett-
unum. Fjandinn hafi það. Þessir stóru
voru þarna enn en smálaxinn horfinn!
Þessi smálax reyndist vera 83 sentímetra
rauður hausthængur. Hvað voru þessir
stóru eiginlega stórir?!
Þetta atvik er hvorki einsdæmi úr ánni né
veiðistað #50. Þessir miklu fiskar ganga
enn í Hafralónsá og yfirleitt get ég sett
GPS-punkt á allavega einn þeirra. Það
gerir þennan hyl að einum af mínum
uppáhalds!