Veiðimaðurinn - 2024, Síða 67

“Ég veiði hvern veiðistaðinn í huga mér á koddanum
á kvöldin. Hver veiðidagur er fullkominn. Það er hlýtt
og lygnt. Ekki of mikil sól og ekki of mikil fluga. Allt
mátulegt eins og hafragrautsskál, stóll og rúm yngsta
bjarnarins.“
hafi verið þess heiðurs aðnjótandi að upp-
lifa það sama, í þessari að því er virðist
hægu endursýningu náttúrunnar. Síðan
lendir fiskurinn og tekur upp á því að
spæna niður sterkasta strauminn og þá
fer sýningin á fullt aftur, ásamt hjartslætti
veiðimanns.“
Komdu, það er gaman!
Í næstu veiðiferð sinni lagði Ólafur Tómas
svo púpunni.
„Ég tók heila vakt í það að kasta straum-
flugum á fiskana sem héldu til fyrir neðan
sandöldurnar í Birningsstaðaflóa, kasta
risaflugum meðfram bökkum frá Arnar-
bæli upp að Miðbakka, þar sem ég fékk
nokkra fallega urriða sem héldu til undir
bökkunum eða við þá og einnig að skauta
stórum flotflugum yfir fiska á Geitanefi
og Grjótbakka. Ég endaði þá ferð á því
að landa mínum fyrsta sjötíu sentimetra
urriða í Laxárdal.“
Og hann telur niður dagana til næstu
ferðar í Dalinn.
„Ég veiði hvern veiðistaðinn í huga mér á
koddanum á kvöldin. Hver veiðidagur er
fullkominn. Það er hlýtt og lygnt. Ekki of
mikil sól og ekki of mikil fluga. Allt mátu-
legt eins og hafragrautsskál, stóll og rúm
yngsta bjarnarins. Auðvitað verður það
aldrei svo, en hvað sem á móti mér tekur
verður aðeins nýtt ævintýri til að upplifa.
Ég er nú sjálfur orðinn þessi óþolandi
málpípa Laxárdalsins og mögulega les
þetta einhver sem hugsar með sér hversu
þreyttur viðkomandi sé orðinn á þessu
endalausa þrasi um þetta tiltekna veiði-
svæði. Við því hef ég aðeins eitt að segja.
Komdu, það er gaman!“
Veiðimaðurinn 67