Morgunblaðið - 12.06.1965, Blaðsíða 28

Morgunblaðið - 12.06.1965, Blaðsíða 28
28 MORGUNBLAÐIÐ Laugardagur 12. júní 1965 CEORCETTE HEYER FRIÐSPILLIRINN Systir hans tók þessum hnút- um góðlátlega, en þótti fyrir því, að hann skyldi halda hana geta hugsað svo óvingjarnlega til bróð urdóttur sinnar. — Og jafnvel þótt ég væri svona illkvittin, þá kemur það ekki að sök framar. Það hefur nú ekkert verið opin berað enn, en ég get vel sagt þér það, Horace, að hún Cecilía er í þann veginn að hljóta mjög æski legt gjaforð. — Það er gott. Þá hefurðu því betri tíma til að líta kringum þig fyrir Soffíu. En þú þarft varla að hafa mikið fyrir því. Hún geng- ur í augun og einhverntíma fær hún sæmilegan heimanmund, auk þess, sem hún erfði eftir hana móður sína Og það er heldur engin hætta á, að hún f ari að £if t ast þvert ofan í vilja okkar, því að hún er skynsöm stúlka, og hún hefur flækzt nógu víða til þess að geta séð fótum sínum forráð. En hvern náðirðu í handa henni Cecilíu? — Charlbury lávarður hefur beðið föður hennar leyfis til að ávarpa hana, sagði systir hans og þandist út af hreykni. — Ha, Charlbury? sagði Sir Horace. — Það var svei mér gott verð ég að segja, Lizzie. Sannast að segja bjóst ég ekki við, að þið munduð neinn feitan gölt flá, því að fríðleikurinn er nú ekki fyrir öllu og eftir því hvernig hann Ombersley fór með eign- irnar sínar, seinast þegar ég vissi til, þá . . . . — Charlbury lávarður, sagði hún með nokkrum þótta, — er stórauðugur maður og ég veit, að hann gengur ekki með nein ar slíkar óvirðulegar hugsanir. Hann sagði mér meira að segja sjálfur, að hjá sér hefði þetta verið ást við fyrstu sýn. — Ágætt! sagði Sir Horace. — Hann hefur víst verið á höttun um eftir konu í allmörg ár — þrjátíu ef ég man rétt —»en ef hann er raunverulega ástfang- inn af stúlkunni, því betra- Hún ætti að geta metið það. — Já, samþykkti frú Ombers- ley. — Og ég er viss um, að þau verða hamingjusöm, hvort með öðru. Hann er vingjarnlegur og eftirlátur og framkoman eins og höfðingja sæmir, og öll persóna hans mjög geðfelld. Sir Horace, sem hafði lítinn á- huga á málefnum systurdóttur sinnar, sagði: — Já, já, hann er bersýnilega fyrirmyndarmaður, og því skyldi hún ek-ki vera á- nægð með svona gjaforð. Ég vona bara, að þú verðir eins heppin fyrir hana Soffíu. — Já, það vildi ég líka óska, sagði hún og andvarpaði. Það bara stendui ekki svo vel á, eins og er . . . því að honum Charles kynni að mislíka það. Sir Horace hnyklaði brýnnar og reyndi að muna. — Ég hélt, að hann héti Bernard. Hvers- vegna ætti honum að mislíka það? , — Ég er ekki að tala um hann Ombersley. Þú hlýtur að muna eftir honum Charles! — Ef þú átt við elzta strák inn ykkar, þá man ég eftir hon- um. En hvað hefur hann að segja og hversvegna ætti hann að vera andvígur henni Soffíu minni? — Nei, ekki henni. En ég er hræddur um, að honum líkaði það ekki ef við færum að efna til skemmtana núna. Þú hefur víst ekki sé?. um trúlofunina hans en hann ætlar að fara að giftast henni ungfrú Wraxton. — Ekki þó dóttur hans Brink low gamla? Nei, svei mér þá, Lizzie, þú hefur ekki legið í let- inni! Aldrei vissi ég, að þú vær ir svona glúrin. Hvort þetta er æskilegt' þó! Ég óska þér til hamingju! — Já, sagði , hún. Ungfrú Wraxton er ágætis stúlka. Ég er viss um, að hún hefur þúsund kosti til að bera. Velmenntuð og hefur siðareglur og framkomu, sem berandi er virðing fyrir. — Mér finnst hún hljóti að vera hundleiðinleg sagði Sir Horace hreinskilnislega. — Hann Charles, hélt frúin áfram og starði áhyggjufull í eld inn, — kærir sig ekkert um fjör ugar stúlkur, eða um neina kostn aðarsama vitleysu. Ég skal alveg játa, að ég hefði ekkert á móti því að ungfrú Wraxton væri svo- lítið líflegri . . . en þú þarft ekki að leggja neitt upp úr því Hor- ace, því að mig hefur aldrei iangað til að vera nein bláhosa sjálf, og nú á dögum, þegar svo margar stúlkur eru svo villtar að fram úr öllu hófi keyrir, er það viðkunnanlegt að rekast á eina og eina, sem . . . Charles finnst þessi alvarlega íhygli ungfrú Wraxton mjög viðeigandi, lauk hún máli sínu og flýtti sér að koma út orðunum. — Mér finnst merkilegt, Lizz- ie, að nokkur sonur ykkar Om- berleys skuli hafa getað orðið svona þurradrumbur, sagði Sir Horace, kæruleysislega. — Þú hefur væntanlega ekki platað hann Ombersley, ða hvað? — Horace! — Nei, ég veit, að það hefurðu ekki. Engin ástæða til að taka þetta alvarlega. Ekki á fyrsta barni . . . þú hefur meira vit en svo. Samt er þetta nú skrítið, hefur mér oft dottið í hug. Jæja, hann getur gifzt þessari bláhosu sinni fyrir mér og verði honum að góðu, en ekkert, sem þú hef ur sagt, gefur neitt til kynna um, hversvegna þér er ekki al- veg sama, hvort honum líkar bet ur eða verr. Frú Omborsley leit af glóðun- um í arninum. — Þú skilur þetta ekki almennilega, Horace, sagði hún. — Var ég ekki einmitt að segja það? svaraði hann. — Já, en skilurðu það ekki, Horace, að Matthew Rivenhall arfleiddi Charles að öllum eign- um sínum? Sir Horace var annars talinn sæmilega greindur maður, en honum veittist fullerfitt að koma þessu heim og saman. Hann starði á systur sína andartak, en sagði síðan: — Áttu við þennan gamla frænda hans Ombersleys? — Víst svo. — Auðkýfinginn? Hún kinkaði kolli, en hann virtist engu nær. — Náungann, sem græddi allan auðinn í Ind- landi? v — Já, og við vorum alltaf að búast við, að . . . en Charles var, að því hann sagði, einasti Riven- hall, sem hafði nokkurt vit í kollinum — að sjálfum honum auðvitað undanteknum — og arf leiddi hann að allri hrúgunni. Allri! — Guð minn góður! t Frúnni hefur sjálfsagt virzt þessi athugasemd mjög viðeig- andi, því að hún kinkaði aftur kolli, leit á bróður sinn með vandræðalegum sorgarsvip og nuddaði horn á sjali sínu með fingrunum. — Svo það er þá Charles, sem hefur öll tögl og hagldir? ¦ — Enginn hefði getað verið nærgætnari, sagði frúin mæðu- lega. — Það verðum við víst öll að játa. — Svei ósvífninni í honum, sagði Sir Horace, sem sjálfur var faðir. — Hvað hefur hann gert? — Þú veizt það kannski ekki, af því að þú hefur verið svo mik ið erlendis, að vesiings Ombers- ley var skuldum vafinn? — Það vita nú allir. Að minnsta kosti hefur hann ekki verið ann að í mínu minni. Þú átt þó von- andi ekki við, að drengurinn hafi verið svo vitlaus að fara að greiða skuldirnar? — Já, en einhver varð að gera það. Þú getur ekki ímyndað þér, hvað þetta var orðið óþolandi. Og svo þurfti að koma yngri drengjunum sæmilega áfram, og blessaðar telpurnar . . . svo að þú getur ekki furðað þig þó að honum fyndist hún Cecilía þyrfti að verða vel gift. Svo að hann ætlar þá að taka að sér allt klabbið. Það gat ekki vitlausara verið. Og hvað er um veðskuldirnar? Ef meiripartur- inn af arfinum hans Ombarleys hefði ekki verið bundinn, væri hann búinn að tapa honum í spil um fyrir löngu. — Eg þekki nú ekki vel inn á þessar arfbindingar, sagði systir hans, en mig grunar, að Charles hafi ekki komið fram eins og hann átti að gera í sambandi við þær. Ombersley var mjög móðg aður . . . en þó finnst mér nú full langt gengið að kalla frumburð sinn höggormstönn . . . mér finnst það óviðeigandi talsmáti. Mér virðist að ef Charles, þegar hann varð myndugur, hefði get- að verið liðlegri við hann föður sinn. En ekkert gat fengið hann til að samþykkja að rifta arf- bindingunni, svo að þá komst allt í sjálfheldu og engin furða þó að Ombersley gremdist. Og svo dó þessi andstyggilegi karlfausk ur . . . — Hvenær var það? Það er einkennilegt, að maður skuli aldrei hafa frétt af því fyrr en í dag. — Ég hef svo miklar áhyggjur af manninum mínum. Hann heldur að hann sé f ugl. — Það eru meira en tvö ár síð an, og . . . — Þá get ég skilið það . . . ég hafði fjandans mikið að gera að fást við Angouléme og allan þann hóp. Það hlýtur að hafa verið á Toulouse-dögunum, eða þar um bil. En þegar ég hitti þig í fyrra Lizzie, minntistu ekki á það einu orðL Svona ósanngirni kom illa við hana og hún svaraði móðguð: — Mér finnst ég nú ekki geta hafa verið að hugsa um slíka smá- muni, þegar Skrímslið er vað- andi uppi og svo Marsvöllurinn og bankarnir lokaðir, og guð má vita, hvað fleira er á döfinni! Og svo kemur þú frá Brússel fyrir- varalaust og stanzar hjá mér í heilar tuttugu mínútur! Ég var svo ringluð, að ef þú hefur getað haft orð af viti upp úr mér, þá er það meira en ég get skilið. Sir Horace lét þetta eins og vind um eyrun þjóta, en veik að því sem honum lá meir á hjarta: — Ég skal nú ekki neita því, að hann Obersley er bölvaður ráð- leysingi, af því að það þýðir ekkert að setja ljótar staðreynd ir í hreinar umbúðir, en að gera mann arflausan og setja son hans til að rázka og regera yfir hon um . . . sem ég er viss um, að hann gerir! — Nei, nei, Charles eru al- veg ljósar skyldur hans við föð- ur sinn og hann skortir ekkert á tilhlýðilega virðingu fyrir hon um, get ég fullvissað þig um. En það er bara þetta, að Ombersley veslingurinn getur ekki annað en tekið sér það nærri, að Charl es ráði ö]!u einn. — Já, þetta er dáfallegt á- stand! — Já, en eina huggunin er sú, að fólk veit ekki almennt um það. Og ég skal ekki neita því, að manni líður betur nú orðið. Þú trúir því kannski ekki, en nú liggur ekki á manni einn ein- asti ógreiddur reikningur! Svo hugsaði hún sig ofurlítið um. — Ég veit náttúrlega ekki, hvað hann Ombersley kann að hafa gert, en ég á við heimilisreikn- ingana, og svo kostnaðinn í Ox- ford og Eton. Allt það sér Charl es um- — Þú ætlar vonandi ekki að fara að segja mér, að hann JAMES BOND Eftir IAN FLEMINC James Bond er sagt, að hið nýja verkeíni hans muni leiða hann til spilavítisins í Royale-les-eaux. Charles ætli að fara að eyða aurunum hans Matt Rivenhalls gamla í það að borga öll útgjöld þessa húskofa? — Nei, nei. Ég hef nú ekkert vit á viðskiptamálum, svo að það þýðir ekkert að fara að spyrja mig út úr því, en ég held, að Charles hafi fengið föður sinn til að fela sér alla stjórn á eign inni og þvi sem henni fylgir. — Já, eða pínt hann til þess, skulum við segja, sagði Sir Hor- ace harkalega. — Já, við lifum á dáfallegum tímum- Jú, ég sé svo sem, hvað drengurinn hefur í huga, en ég vorkenni þér, Lizz- ie. — Það er bara þetta, að ef hann skyldi hafa eitthvað á móti því að ég tæki hana Soffíu af þér, þá veit ég ekki, hvort ég get fengið því framgengt. — O, vitleysa- Hvað ætti hann svo sem að hafa á móti þvi? Borgarnes Umboðsmaður Morgun- blaðsins í Borgarnesi er Hörð- ur Jóhannsson, Borgarbraut 19. — BlaSið er £ lausasölu á þessum stöðum í bænum: Hótel Borgarnesi, Benzínsölu SHELL við Brákarbraut og Benzínsölu Esso við Borgar- braut. Stykkishólmur UMBOÐSMAÐUR Morgun- blaðsins í Stykkishólmi er Víkingur Jóhannsson, Tanga götu 13. Ferðafólki skal á það bent að í lausasölu er blaðið selt í benzínsölunni við Aðalgötu. AKUREYRI Afgreiðsla Morgunblaðs- ins er að Hafnarstræti 92, sími 1905. Auk þess að annast þjón- ustu blaðsins við kaupend- ur þess í bænum, er Akur- eyrar-afgreiðslan mikilvæg- ur hlekkur í dreifingarkerfi Morgunblaðsins fyrir Norð- urland allt. Þaðan er blaðið sent með fyrstu beinu ferð- um til nokkurra helztu kaup staða og kauptúna á Norður- landi, svo og til fjölda ein- staklinga um allau Eyjaf jörð A Egilsstööum HJÁ Ara Björnssyni í Egils- staðakauptúni er tekið á móti áskrifendum að Morg- unblaðinu. Þar í kauptún- inu er Morgunblaðið selt gestum og gangandi í Ás- bíói og eins í Söluskála kaup félagsins.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.