Morgunblaðið - 14.10.1967, Page 22

í
22
MORGUNB LAÐIÐ, LAUGARDAGUR 14. OKT. 1967
Ólafur Ágúst Jónsson
Ytri-Múla — Kveðja
„Þótt vér hljótum hér að kveðja
hjartans vini kærstu þrátt,
indæl von sú oss má gleðja,
aftur heilsum vér þeim brátt“.
Þegar ég hyrði þann 6. októ-
ber síðastliðinn, að nafni minn
eins og ég venjulega kallaði
harm, væri dáinn, kom mér of-
anskráð sálmavers í hug.
Ólafur var fæddur að Ytri-
Múla á Barðaströnd 31. ágúst
1896, sonur sæmdarhjónanna
Guðbjargar Ólafsdóttur og Jóns
Magnússonar, er bjuggu þar um
áratuga skeið og komu upp
myndarlegum og mannvænleg-
um barnahópL
í skjóli hinna fögru hlíða
Barðastrandar mótaðist hugur
hins unga drengs, ásamt sívök-
ulli og traustri handleiðslu for-
eldra sinna, sem ólu börn sín
upp í trúnni á almættið með
drenglyndi og kærleika að leið-
arljósum.
Ólafur var dagfarsprúður mað
ur og drengur góður. Stolt hans
var að ganga ekki á hlut ann-
arra. En gjöfull var hann og
svo bónþægur að engan þekkti
ég, sem þar gekk lengra.
Á þeim étrum sem Ólafur var
að alast upp, þekktist það naum-
ast á alþýðuheimilum, að menn
gengju menntaveginn, enda efn
in hjá bammörgu fólki ekki það
mikil að slíkt væri hægt.
En það mun ekki of sagt, að
margur maðurinn frá þeirri tíð,
gekk ekki ómenntaður í vissum
skilningi. Menn lærðu og lærðu
Móðir okkar
Anna Þórðardóttir
andaðist 13. þ. m. að Hrafn-
istu.
Kristin Ingvarsdóttir.
Steinþór Ingvarsson.
Móðir mín
Sigríður Magnúsdóttir
andaðist að heimili sínu Grett
isgötu 36B hinn 11. október
sL F. h. vandamanna
Guðlaug Sveinsdóttir.
Hjartkær eiginkona mín,
mó'ðir, tengdamóðir og amma.
Kristín Magnea
Halldórsdóttir
Asvallagötu 3,
andaðist að Landakotsspítala
fimmtudaginn 12. þessa mán-
aðar.
Fyrir hönd vandamanna
Jóhannes Jóhannsson.
Jarðarför bróður míns
Árna Ólafssonar cand. phil.
sem lézt 8. þ. m. fer fram
mánudaginn 16. okt. kl. 10,30
árdegis frá Fossvogskirkju.
F. h. ættingja
Þórólfur Ólafsson.
vel það sem því miður eru sjald-
an gefnar fyrir einkunnir. Þeir
drukku með móðurmjólkinni
manndóminn, heiðarleikann, ætt
jarðarástina og það, að bregðast
ekki skyldum sínum.
Við móðurkné lærðu menn að
biðja og fundu að bænin var
heyrð, ef hún var fölskvalaus.
Nafni minn var það lánsamur
að eiga móður, sem gat veitt
honum þetta. Enda kunni hann
að meta það og vart munu þeir
finnast sem betur hafa hugsað
um sína foreldra.
Ungur fór hann að vinna heim
ilisstörfin með föðux sínum,
rækta jörðina og tók snemma
eftir hvað hún var gjöful, ef að
var hlúð.
Það veitti heldur ekki af að
vinna, því margir voru munn-
arnir, sem þurfti að seðja og
marga flíkina þurfti á svo stóran
systkinahóp.
Það var venja á þeim tíma að
strax og menn höfðu aldur til
fóru þeir að heiman hluta úr
árinu til að afla fjár og frama.
Ungur lagði nafni leið sína til
sjós, á vertíðir til Suðurnesja,
Vestmannaeyja og viðar.
Hann var aflakló mikil og eft-
irsóttur til þeirra starfa, enda
traustur, ábyggilegur og ósérhlíf
inn í því sem öðru. Vegamestið
úr hinni víðfeðmu fögru byggð
var notadrjúgt og fyrirbænir
móðurinnar skemmdu ekki fyr-
ir.
Ég man fyrst eftir nafna mín
um, þegar hann kom eitt sinn
heim til foreldra minna, að af-
lokinni vertíð á Suðurlandi.
Ég man hans hlýja handtak og
fölskvalausa bros.
Hann sagði okkur bræðrunum
margar sögur af sæfarendum
ívöfðum æfintýrablæ, sem við
höfðum mjög gaman af og hlust-
Þökkum innilega allar sam-
úðarkveðjurnar, hlýjan hug
og vináttu sem okkur var
sýnd við andlát og útför,
Sigurlínu Aðalsteinsdóttur
Læknum og hjúkrunarliði lyf-
lækningadeildar Sjúkrahúss
Akureyrar færum við beztu
þakkir fyrir góða umönnun í
langvarandi veikindum henn-
ar.
Adam Magnússon og börn.
uðum hugfangnir á.
Hann var barngóður svo að af
bar og margt tárið hefur hann
þurrkað af vanga lítilmagnans,
þótt honum auðnaðist ekki að
eignast börn.
Foreldrar mínir og hann voru
tryggðavinir og hafa þeir alltaf
minnst hans sem góðs drengs.
Þau bjuggu í nábýli við hann
og foreldra hans um margra ára
skeið og nutu oft margháttaðrar
fyrirgreiðslu og skemmtilegra og
góðra stunda.
Það mun hafa verið um 1935
að hann og Jóhann bróðir hans
ásamt konu Jóhanns, Björgu Sæ
mundsdóttur, tóku við búi á
Ytri-Múla.
Gömlu hjónin, Guðbjörg og
Jón, voru þá orðin heilsulítil
og slitin af margra ára striti og
vildu hætta búskap.
Þótt snyrtimennskan á
Ytri-Múla væri alltaf sveitinni
til sóma, var ekki áhætta að láta
búsforráðin í hendur þeirra
bræðra ásamt Björgu, þeirri
myndar húsmóður.
Þeir bræður tóku nú við þar
sem gamli máðurinn hætti, við
ræktun og byggingar og var ekki
af sér dregið því að kappið var
í blóð borið.
Hjá Ólafi og þeim bræðrum
voru oft drengir 1 sveit á sumr-
in og minnast þeh hans sem
bezta föður, sömuleiðis börn Jó-
hanns.
Þannig liðu árin og aldrei
minnist ég þess að hafa heyrt
annað en sambúð þeirra bræðra
hafi verið hin ánægjulegasta.
Foreldrar Ólafs voru honum allt,
og hugsaði hann um þau af
stakri prýðL
Þau létust laust eftir 1950 með
fárra ára millibili.
Við nafni áttum margar stund
ir saman, við vorum smalar frá
hvorum bæ og unnum þau störf
oft í félagi.
Hann var mikill dýravinur og
gerði vel við skepnurnar.
Ég sé í huga mér kvöldsól-
ina í Hagadalnum, þegar við
gengur þar um, stundum þreytt-
ir og svangir, en ánægðir yfir
fegurð náttúrunnar og sambands
ins við saklaus dýrin!
Hann hafði yndi af skepnum
og það var hans aðall að þær
hefðu það sem þær þyrftu og
iiði vel.
Árið 195*4 fluttist ólafur burt
frá Ytri-Múla og þá til Reykja-
víkur.
Hann vai þá búinn að vera
um 58 ár á Ytri-Múla.
Heilsan var þá farln að bila
og getan til starfa að minna, svo
hann taldi þá bezt að hverfa frá
starfinu.
Heill í starfi sem öðru vildi
hann vera, en þegar það var ekki
hægt var skipt yfir. En vestur á
Barðaströnd standa verk hans.
Spor hans standa þar í grænum
grundum, spor manndóms og
ættjarðarástar, spor sem aldrei
munu af mázt og staðfesta hans
kjörorð aldrei að bregðast.
Horfni vinur, þessi fátæklegu
orð mín eru hér rituð í þakk-
lætisskyni fyrir þína vináttu og
tryggé, sem aldrei brást.
Fyrir hönd foreldra minna og
systkina vil ég einnig þakka þér
allt það sem þú varst þeim.
Allir dagar eiga kvöld, eins
er um ævi mannsins. En alltaf
kemur það manni til að hugsa
þegar einhver hverfur af sjónar-
sviðinu og söknuður fyllir hug-
ann.
En bezta huggunin er þá sú,
þegar minningin lifir um þann,
sem gleymdi ekki starfinu, brást
aldrei, var góður drengur.
Nánustu ættingjum þinum og
vinum votta ég innilega samúð.
Ólafur Kr. Þórðarson.
Fjóla Gísladóttir
Minning
„Fótmál dauðans
fljótt er stigið“.
Enn einu sinni hefur maðux-
inn með ljáinn verið á ferðinni
og höggvið þar sem manni sízt
datt í hug.
Fjóla, sem var svo frísk og
kraftmi'kil kona og kenndi sér
einskis meins, varð að lúta hon-
um, aðeins fimmtug að aldri.
Það er erfitt að trúa að hún sé
að fullu horfin, sem manni
fannst eiga svo margt ógert, þó
miklu væri lokið. Það er mikið
verk að koma mörgum börnum
upp. En Fjóla stóð ekki ein, hún
átti góðan og sér samhentan
mann.
Guðný Fjóla Gísladóttir var
fædd 4. febrúar 1917 að Gauks-
stöðum í Garði, dóttir hjónanna
Steinunnar Jónsdóttur og Gisla
Einarssonar, er þar bjuggu og
bæði eru nú látin. Fjóla var alin
upp í stórum systkinahópi og
voru þau sjö systkinin, sem upp
komust, tvö eru látin og ex
Fjóla það þriðja, sem hverfur
út hópnum, öll á bezta aldri,
Guðrún (systir Stanislaus),
fjörutíu og fjögurra ára og
Magnús fimmtugur.
Árið 1923 fluttist hún með for
eldrum sínum til Reykjavíkur
og hér liðu bernskuárin. Allir
þurftu að vinna hörðum höndum
og Fjóla lét ekki sitt eftir liggja.
Strax eftir fermingu fór hún að
Þrándarstöðum í Kjós þar sem
hún dvaldi í þrjú ár. Var síðan
alla tíð mikill vinskapur milli
hennar og húsbænda þar, með-
an öll lifðu. Þar kynntist hún
sveitalífinu sem hún unni alla
tíð síðan.
Fjóla var tvígift. Með fyrri
manni sínum, Guðjóni Hjálmars
syni, eignaðist hún eina dóttur,
Guðbjörgu: Síðari maður henn-
Heilsan var farin að bila og
getan til starfa að minnka, svo
ar var Ingvar Guðfinnsson,
bryti, mikill dugnaðarmaður og
sérstakt prúðmenni. Áttu þau
fallegt heimilL fyrst nokkur ár
á Eyrarbakka og síðan í Reykja
vík að Hofteigi 20. Þau eignuð-
ust fimm börn, þau SteinunnL
Gunnar, Guðfinnu, HólmfríðL
sem eru öll gift og svo Agnesi
sem enn dvelur í foreldrahúsum.
Ennfremur dvaldi á heimili
þeirra, dótturdóttir þelrra og
nafna Fjólu, sem á að fermast
í vor og saknar ömmu sinnar
mikið.
Margs er að minnast að leið-
arlokum. Margar gleðistundir
áttum við saman. Fjóla var glöð
og skemmtileg í sínum hópi, hún
var ekki allra, en þeir sem eign-
uðust vináttu hennar, áttu þar
tryggan vin, sem betur reynd-
ist eftir því sem meira á reyndi.
Mikill er söknuður barna og
tengdabarna og litlu barnabörn-
in missa mikið að njóta ekki
ömmu sinnar, sem vildi láta öll-
um líða svo veL Mikið vildi ég
vera þess megnug að segja eitt-
hvað fallegt við þig Ingvar minn,
sem létti þér söknuðinn, en tím-
inn læknar víst öll sár. „Aldrei
er svo svart yfir sorgarranni að
ekki geti 'birt fyrir eilífa trú“.
Anna Árnadóttir.
Jónas Sveinsson
framkv.stj. — Kveðja
Alúðarþakkir til allra er auð-
sýndu samúð og vináttu við
andlát og jarðarför móður
okkar, ömmu, langömmu og
systur
Jóhönnu Guðlaugsdóttur,
Miðtúni 76,
Börn, bamabörn,
barnabarnabörn
og bræður.
Þökkum innilega auðsýnda samúð og vináttu við and-
lát og útför eiginmanns míns, föður, tengdaföður og
afa
MAGNÚSAR ÞÓKARINSSONAR,
kennara, Melgerði 15.
Anna Sigurpalsdóttir, synir, tengdadætur, sonarsynir
og aðrar vandamenn.
SÍÐASTLIÐENN sunnudags-
morgun barst sú fregn út í Hafn
arfirði, að látizt hefði þá um
nóttina, Jónas Sveinsson, fyrr-
verandi framkvæmdastjórL og
verður útför hans gerð frá Frí-
kirkjunni í Hafnarfirði í dag.
Hann átti við vanheilsu að
stríða nokkur undanfarin ár og
hafði nú legið á Landakotsspítal
anum í Reykjavík í mánaðar-
tíma, þar sem hann andaðist
aðfaranótt sunnudagsins 8. októ-
ber. ,
Jónas Sveinsson var fæddur í
Hafnarfirði 30. júní 1903 og átti
þar heima alla sína tið. Hann
stundaði sjómennsku á sínum
unglingsárum.en um tvítugsald-
ur hóf hann störf hjá Dverg h.f.
og starfaði þar óslitið í nær 40
ár, fjrrst sem afgreiðslu- og
skrifstofumaður, en síðar fram-
kvæmdastjórL Auk starfa sinna
hjá Dverg h.f. tók hann þátt í
ýmsum félagsmálum, m.a. vann
hann mikið starf fjrrir Fríkirkju
söfnuðinn í Hafnarfirði og var
í stjórn hans í mörg ár, þar af
formaður í 2 ár, en baðst undan
endurkosningu vegna veikinda
sinna. Jónas var meðlimur í Frí
múrarareglunnnL fyrst í Reykja
vík, en var síðar meðai stofn-
enda deildarinnar í Hafnarfirði.
Jónas Sveinsson var afburða
starfsmaður að hverju sem hann
gekk. Hann var áhugasamur avo
að af bar, skyldurækinn og ósér-
hlífinn og lagði sig allan fram
við hvert það verkefnL sem
hann tók sér fyrir hendur.
Fyrir hönd félaga hans í stjórn
Dvergs h.f. vil ég færa honum
látnum þakkir fyrir hans ágætu
störf í þágu félags okkar. Sam-
starfsmenn Jónasar hér hjá fyrir
tækinu þakka honum að leiðar-
lokum ötula forystu og ágætt
samstarf og biðja honum ailrar
blessunar á nýjum stigum.
Hans ágætu konu, Guðrúnu,
börnum þeirra og öðrum aðstand
endum, sendum við okkar dýpstu
samúðarkveðjur.
Trausti Ó. Lárusson.