Morgunblaðið - 21.03.1973, Blaðsíða 28

Morgunblaðið - 21.03.1973, Blaðsíða 28
28 MORGUNBLAÐIÐ, MIÐVIKUDAGUR 21. MARZ 1973 Eliszabet Ferrars: Ssfiiiaría i dsurlairi Jane leit á hana steinhissa. — Ég beinlínis tilbið hána, sagðj hún. — Mér þykir miklu vænna um hana en mitt eigið fólk. Við erum nú nýkomin frá því, og ég er alveg uppgefin eftir, enda þótt Roderick væri svo yndis- legur við það. En ég hlakka til að búa í hlöðunni. Þú skilur, að það var eitt af því fyrsta, sem Margot sagði þegar hún heyrði, að við Roderick værum gift. Það var á föstudagskvöldíð. Við gift um okkur allt í einu, meðan hún var í Genf, og hann bjóst við, að hún yrði bálvond — það var vegna þess, að hann hafði ekki séð, hvað okkur kom vel saman, og hún vildi i rauninni alltaf, að við giftum okkur — jæja og þess vegna varð hún alls ekkert vond, heldur sagði, að við gæt- um fengið hlöðuna . . . Hún þagnaði og leit á Rakel, forvitin á svipinn. Rakel vissi vel, að þetta var af því að hana var farið að hita í kinnarnar, og hún gat ekki haft hemil á svipbrigðum sínum. 1 gærkvöldi hefði . hún sagt Brian, að hann þyrfti ekkert að vera hræddur um, að hon- um yrði byggt út úr hlöðunni, af því að ungfrú Dalziel mundi aldrei gera það fyrirvaralaust. En nú virtist henni hafa skjátl- ast. Ilenni datt í hug, að stúlkan vissi ekki, að hlaðan var þegar setin, og sagði: — Hún lætur sjálfsagt búa út baðherbergi handa ykkur? — Já, já og fínt eldhús, sagði Jane glaðlega, — og svo ætlar hún að láta gera við þakið. Hún hringdi strax til bróður síns — hann er húsameistari — og bað hann að koma hingað um helg- ina, svo að við gætum öll ráðg- azt um þetta. — Já, sagði Rakel. — Ég hitti hann í gær. — Nú, þá hefur hann sjálf- sagt sagt þér, að við Roderick værum búin að gifta okkur? sagði Jane. — Nei, sagði Rakel, — hann sagðist bara vera kominn til þess að tala við ungfrú Dalzi- el, en hún virtist ekki vera kom in . . . Hún þagnaði, því að nú kom Roderick aftur í ljós, við hliðið að húsinu og flýtti sér til þeirra. Hann var eitthvað ein- kennilegur á svipinn. Fiskibátar til sölu Til sölu 64ra lesta stálbátur (ný mæling), nýstandsettur, tilbúinn á veiðar. 25 lesta eikarbátur, endurbyggður með nýju stýrishúsi, 35 — 51 — 77 og 84 lesta eikarbátar. — 5 — 12 LESTA SÚDBYRGÐINGAR. ADALSKIPASALAN Austurstræti 14. 4. hæð. Sími 26560, Guðm. Karlsson heima 30156. — Jæja, þau hafa þá loksins skammazt, sagði Jane. En það þoli ég ekki. Ekki i dag. Þetta átti að verða svo yndislegur dag ur. | Roderick staðnæmdist fyr- ir framan Rakel og sneri sér að henni, en ekki Jane. Hann var háværari en hann átti að sér. — Ég er hræddur um, að hér sé eitthvað ekki i lagi, sagði hann. — Þetta er einkennilegt. Ég skil það ekki. Það lítur . . . ískyggilega út. En ég veit ekki, hvernig . . . Kánnski er það ímyndun hjá mér. Heldurðu, að þú vildir koma með okkur, Rak el, og segja mér, hvað þú heldur um það. Ef þér væri sama væri ég þér afskaplega þakklátur. Hann sneri sér við og lagði strax af stað til hússins. Rakel flýtti sér á eftir honum. — Er hún þar þá ekki? spurði hún. — Ekki núna. — En hefur verið, er það ekki? — Það virðist svo. — Ég held hún hafi komið heim í gærmorgun. — Já, kannski. Þú færð nú að sjá það. Roderick var einkennilega mikið niðri fyrir. Þegar þau komu að húsinu, gekk hann á í þýáingu Páls Skúlasonar. undan Rakel, ýtti upp hurðinni, gekk þvert yfir gólfið í forstof- unni og niður tvær tröppur í setustofunni. Rakel elti hann og var næstum dottin um ferðatösk urnar tvær, sem Roderick hafði skilið eftir. Húsið var hlýtt og það staf- aði frá rafmagnshituninni, sem var höfð á, allan liðlangan vet- urinn, hvort sem ungfrú Dalziel var heima eða ekki. Auk þess hafðí einhvern tíma verið kynnt upp i arninum í setustofunni. En nú var þar samt ekkert nema öskuhruga, svo að eldurinn gat verið búinn að vera dauð- ur klukkustundum eða jafnvel dögum saman. Rakel tók einhvern veginn eftir þvi, að ekki var allt með eðlilegum hætti, meðan hún var að reyna velvakandi Velvakandi svarar i síma 10100 frá mánudegi til föstudags kl. 14—15. 0 Smámyntin og seðlarnir Þá er hér pistill frá 7877— 8083: „Það er staðreynd að íslend- ingar bera helzt ekki á sér smá- mynt hvað svo sem því veldur, og enda þótt þeir dragi einstöku sininum fram budduna, og eigi þar nóga smápeninga, þá er næsta hlægilegt að sjá þá reyna að telja þessa peninga. Smápeninga kalla Islendingar einu nafni „rusl" og finnst lítið tö um. Þeir kunna auðsjáan- lega ekki hið gamla spakmæli að „margt smátt gerir eitt stórt". Það er svo sem engin furða þótt afstaða fólksina til pening- anma sé slík, því meðferðtn á hinum íslenzka gjaldmiðli af hálfu Seðiabankans og auðvit- að ríkisstjórnanina er fyrir neð- an allar hellur og því næsta eðli legt, að almenningur sýni pen- inigunum þessa lítilsvirðingu. Myntsláttan okkar er Mka með þvílíku smekkleysi að með endemum er. 50 kallinn lítur út eins og spilapeningur, enda var hann upprunalega gefinn út sem minnispeningur um afmæli fullveldis okkar. 1 sparnaðar- sfcyni væntanlega, var áletrun- fai um þetta afmæli máð af mótinu, og hókus-pókus 50 kall- inn var kominn. Nú — 10 eyring urinn okkar „flýtur" með pund- inu og öðrum alvöru gjaldeyri, og 25 eyringarnir og 1 eyring- arnir eru orðnir rándýrir safn- gripir. Ein króna eru 100 aurar, og við skulum ekki missa sjónar á því. Svo erum við af eintómu monti að hafa ofinin silfur- þráð í seðlum okkar, eins og einhverjum dytti í hug að falsa þennan gervigjaldmiðil, sem áð- ur en lýkur verður máski prent aður með 7 núllum á einum seðli, eins og þýzka markið sál- uga, ef við gáum ekki að okk- ur. Við höfum látið prenta 5 þúsund króna seðil, og legg ég til; að í hann verði ofinn gull- vír, sem væri þá það verðmæt- asta, sem fyndist í gjaldmiðli okkar. Upp með krónuma okkar, hefjum hana til vegs og virð- ingar en þrýstum henni ekki niður í svaðið. 7877—8083." 0 Völuspá og fleira Sigiuðnr Draumland skrifar: „Fyrir hátíðarnar í vetur kom út mesti fjöldi bóka, svo sem endranær á slikum árstím- um. Eina af þessum nýju bók- um las ég fyrir fáum dögum. Eigi þarf að geta nafns bókar, né höfundar. En hann kemur víða við, þar sem bókiin er eink- um minningaþættir, og það á- gætir. Á einum stað í þáttunum stendur þessi setning: „Sjálfsagt er þessi trú á dómsdag miklu eldri en kristin trúarbrögð. Það sýnir m. a. Völuspá." — Það út af fyrir sig er ekki að aakast um, enda mætti með nokkrum rétti segja. Og ekki vitna ég í nefnda bók vegna þess, að hún sé uim þetta sérstæð í íslenzku ritmáli. En mig grunar, að þarna sé skoð- unin sú, að heiðmi og kristni séu eitthvað alveg aitt hvað. Það er nefnilega ein af mörg- um reginvitleysunum í sam- bandi við skilgreiningu norr- æros heiðiindóms, sem við ís- lendingar erum taldir hafa varðveitt beztar heimildir um, að telja Völuspá eldri en krist- imdóminn, og þó einikum það sem verra er: álita sjálfan heið- indóminn hjá germönskum og norrænum þjóðum vera tvennt alveg ólíkt. En hvaðan komu þjóðir til Evrópu í árdaga? Komu virkilega forfeður þeirra kynialóða, sem lifðu á þessum landsvæðum eftix daga Krists, þangað sem villimenn? Allar evrópskar þjóðir eru ætlaðar að austan. Hafi á timabili verið snautt um „menningarlega" þjóðhætti meðal þeirra, stafaði það fremur af einangrun um nokkurt skeið. 0 Um skyldleika heiðin- dóms og kristindóms Germanir þeir, sem Rómverj- ar áttu í höggi við, og geta um í ritum sínum, munu hafa litið út sesm barbarar í augum hins þóttafulla kynflokks: grísk- og etrúsk-menntaðra Rómverja. Það er engin söniniun gegn neiwu. Voru þjóðir meginlands- ins ekki kominar af sömu for- feðrum og Skandinavíubúar? Og „germanslkur" og „norr- ænin" heiðindómur, sá sem að lokum komst í brotum til ís- lands, var hann virkilega ætt- aður f rá steinaldar- eða eiraldar fólki? Var haran ekki fremur kominn með þjóðflutningshætti austan úr löndum. Steinöld og eiröld og fleiri málmaaldir, virðast ákafiega hæpin hugtök, til að byggja heiðiindómsfull- yrðingu á. Hvaðan voru einnig fyrstu þjóðir Norðurlanda runn ar, nema að sunnan og aust- an? Himn þroskaði heiðindómur á Skandinavíuskaga, og síðar á íslandi, hefur átt rætur sínar að rekja til þúsunda ára gam- alla trúarbragða. Þegar kristn- in var lögtekin á íslandi, átti Kriatur eitt þúsund ára afmæli. Nú þarf ekki mikla greind til áð sjá, að kristindómurinn er í fjölimörgum atriðum svo skyld- ur heiðindómi, að segja mætti, að þeir væru skilgetnir bræður. Og Völuspá er ort svo siðla á íslandi, að hún dregur freimiur dám af kristinni trúanmenin- ingu Kelta á Bretlandseyjum, ásamt náttúrufari Islands og ítalíu, en því sem nefnt er „hreinræktaður" heiðindómux. Og var norðurhvelsheiðindóm- ur, hreínræktaður, nokkurn tíma til? Sögn um „þjóðflutnding" Göngu-Hrólís sýnir, að hans tíma norrænir menn áttu í kunn hús að venda. Og var ekki eimhvar að skrifa uin menninigarskyldleika Araba og íslendinga, fyrir nokkrum ára- tugum? Signrður Draumland.'' ^¦.¦.'.'.¦¦'.'¦'¦¦.'.'.;.;-i.i.i.:^'-H-w-H-!j- Lykillinn að nýjum Þér lærió nýtt tungumál á LiNGlÍAPHONE Tungumálanámskeió á hljómplötum eóa segulböndum tii héimanáms: ÉJySKA, ÞÝ2KA, fRANSKA, SPÁNSKA, PORTUGAI.SKA. ITALSKA. OANSKA SÆNSKA. NOBSKA. FINISISKA. RUSSNESKA. GRISKA. JAPANSKA o fl A-fborgunarskilmabr lÍtoáíŒrahús Rcyftjauikur im,.„„,m^m mm 3 íÍÍuiiiÍíii ELDHUS- innréttingar Fallegar.vandaðar ÓDÝRAR Sýningareldhús á staðnum. Húsgagnaverkstæbí ÞÓRSINGÓLFSSONAR SÚÐAVOGI 44 SÍWI 31360 (genqið inn há Kænuvogi)

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.