Morgunblaðið - 10.11.1974, Blaðsíða 45

MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 10. NÓVEMBER 1974
45

Evelyn
Anthony:
LAUNMORÐINGINN
Jöhanna v
Kristjönsdöttir
þýddi ✓
45
hrindandi. En þaó olli honum
ekki mestum kvíóa.
Hann skipti sér ekki af orðavali
hennar, hann lét hana gráta og
tauta fyrir munni sér og þegar
hún reyndi að halla sér aö honum
hörfaói hann frá. Elizabeth haföi
gengió á fund frænda síns í stað
þess að fara aö sofa eins og hún
hafði sagt.
Hún hafði beðið átekta og
gengið á frund fænda síns, þegar
hún var þess fullviss að hann og
aðrir væru gengnir til náða. Og
hann gat aðeins túlkað þetta á
einn veg. Hún hafði ekki lagt
trúnað á frásögu hans um Keller.
Og hún hafði rofið heit sitt um að
segja Huntley ekki sannleikann
um ferðina til Beirut. King horfði
á grátandi konuna við hlið hans,
og bölvaði í hljóði. Það hafði svei
mér borið vel í veiði, að hún hafði
verið hjá Huntley, þegar Eliza-
beth kom askvaðandi. Og þegar á
allt var litið hafði hann verið
heppinn — þetta hefði getað haft
hroðalegar afleiðingar fyrir hann,
ef hann hefði ekki rekizt á Dallas
hér. Ef Elizabeth Cameron hafði
komizt að þvi hvað þeir voru að
bralla myndi hún aldrei standa
aðgerðalaus hjá. Hann þekkti
hennar manngerð; manndráp var
aldrei afsakanlegt, á hvaða for-
sendum sem það var framið. Og ef
hún hefði sagt Huntley frá
hennar hlutdeild í þeksu máli þá
væri Eddi King eins gott að hypja
sig frá Freemont og það sem allra
fyrst. „Komdu nú,“ sagði hann. —
Þú mátt ekki vera hér. Huntley
mundi ekki vilja það. Ég skal
hjálpa þér upp til þín, Dallas og
þú ferð að sofa. Þér gefst annað
tækifæri. Kannski annað kvöld.
Hafðu nú engar áhyggjur.
Reyndu að standa upp.
Dallas hafði ekki orðið svona
drukkin á fáeinum mínútum,
hugsaði hann. Það þýddi svo aftur
á móti að þau höfðu sannarlega
gefið sér góðan tíma til að tala
saman. Hvað mikið hafði Huntley
sagt frænku sinni — og hvað
hafói hún sagt honum. Hann vissi
það ekki, en hann þóttist þess
fullviss að það væri nægilegt til
að eyðileggja allt.
Hann studdi Dallas upp stigann
og ýtti henni hljóðlega inn um
herbergisdyrnar.
— Þú ert svo sætur, muldraði
hún. — Veiztu hvað, mér hefur
alltaf fundizt þú vera hálfgert
skrapatól Eddi. En mér þykir svo
vænt um þig núna. Hvernig litist
þér á aó koma inn smástund.
Hún studdi sig við dyrakarm-
inn, ákveðin í því — þó svo hún
væri ofurölvi, að hún skyldi hefna
sín á Huntley Cameron. — Nei,
þakka þér fyrir, sagði King hlý-
lega. — Þig langar að giftast
honum, er það ekki rétt? Eg vil
ekki að þú takir neina áhættu.
Hann gekk fram hjá dyrum
Elizabethar og eitt andartak var
hann að þvi kominn að láta undan
freistingunni. Hann langaði til að
ryójast inn til hennar. Hann hafði
hlotið þjálfun á öllum sviðum.
Hann gæti hálsbrotið hana með
einu höggi. Hann kunni að þagga
niður í hverjum sem var, við allar
aðstæður. Hún var sá aðili, sem
honum stafaói mest hættan af
núna. Hún gæti sem hægast farið
til lögreglunnar eða FBI, ef
Huntley Cameron hefði orðið á
þau hrapallegu mistök að segja
henni eitthvað, eða ef hún hefði
getið sér til um tilganginn sem
var að baki þess að fá manninn
frá Beirut til að köma til Banda-
ríkjanna. En að fara til hennar og
drepa hana var ekki rétta að-
ferðin. Hann lét höndina síga og
hélt áfram í áttina að herbergi
sínu. 1 fyrsta lagi yrði hann að
búa svo um hnútana að hún gæti
ekki hringt. Hann tók blaðhníf,
egghvassan og gekk niður stigann
og f forsalinn. Þar hitti hann einn
af vörðum Camerons.
— Síminn minn var að hringja,
sagði King og gerði rödd sina hálf-
gremjulega. — Ég tók upp tólið
og það var enginn. Það hlýtur að
vera eitthvað að. Þetta heldur
fyrir mér vöku.
— Ég skal koma og athuga það.
— Ég er búinn að því, sagði
King. — Það er ekkert að síma-
tækinu minu. Hvar er innanhúss-
simakerfið, það hlýtur að vera
bilun í því?
Vörðurinn vísaði honum á
staðinn og King sagði: — Allt i
lagi. Nú held ég að þú ættir að
fara aftur á þinn stað. Ég skal sjá
um þetta. Djöfuls síminn. Það er
heppilegt að ég kann á þetta.
Hann hinkraði við unz maður-
inn var farinn. Þvinæst skar hann
kyrfilega á linuna, sem tengdi
herbergi Elizabethar vió kerfið.
Hann bjó siðan svo um, að við
fyrstu sýn var ekkert á linunni að
sjá. Þetta myndi að minnsta kosti
tefja fyrir henni. Og þaó fyrsta,
sem hann var staðráðinn i að gera
um morguninn var að sjá til þess
að henni gæfist hvorki færi á að
hafa samband hvorki við einn né
neinn. Hann slökkti ljósið i sima-
klefanum og lokaði á eftir sér.
Síðan fór hann til herbergis síns
og tók saman föggur sínar. Hann
vissi að Huntley reis alltaf seint
úr rekkju um helgar. Hann þóttist
vita að hann færi ekki á stjá fyrr
en um ellefu. Og þá var King
staðráðinn i að vera allur á bak og
burt og þá myndi hann ekki þurfa
að óttast neitt af hendi Eliza-
bethar Cameron.
Þetta virtist ekki líta sem verst
út. Hann óskaði sjálfum sér til
hamingju með frammistöðuna.
Honum hafði orðið á ægileg
skyssa, en hann hafði gert gott úr
öllu. Nú átti hann skilið að fá að
hvilast vel í nótt.
Fimmti kafli.
Peter Mathews vaknaði við sim-
hringinguna. Klukkan var tvö og
hann glaðvaknaði í sömu andrá.
Honum brá i brún i fyrstu en
greip svo tólið.
— Learuy hér, sagði röddin. —
Farðu nióur á skrifstofu og hittu
mig þar. Það hefur dálítið komið
fyrir.
Peter gafst ekki tóm til að
svara, Leary hafði lagt tólið á. Tíu
mínútum síðar var hann klæddur
og lagður af stað.
Leary var á skrifstofu sinni,
þykk gluggatjöldin voru dregin
fyrir en hann hafði kveikt ljós á
skrifborðslampanum.
VELVAKAIMDI
Velvakandi svarar í sima 10-100
kl. 1 0.30 — 1 1.30, frá mánudegi
til föstudags
0 Óviðeigandi
Maður, sem kýs ekki að láta
nafn sins getið, en kvaðst vera
„gamall vinur viðkomandi að
vestan og í Reykjavík" sendir eft-
irfarandi:
„Ég er kominn á þann aldur, að
ég þekki margt af því fólki eða
kannast við það, sem um er rætt í
minningargreinum blaðanna.
Stundum er þar ýmislegt missagt,
sem kunnugur maður veit betur
en eftirmælahöfundur. Sá kunn-
ugi kann þó varla við það af marg-
vislegum ástæðum að fara að
fetta fingur út í það, einkum ef
um lofsamleg ummæli er að ræða,
því að slíkt gæti valdið misskiln-
ingi eða sárindum hjá ættingjum,
þannig að siðari villan yrði verri
hinni fyrri.
Sem dæmi get ég nefnt: Fyrir
um þaðbil fimmtán árum las ég
eftirmæli um góðan vin í blaði,
sem við skulum segja til hægðar-
auka að styðji stjórnmálaflokkinn
A. Sá, sem skrifaði eftirmælin,
komst þannig að orði, að þótt þeir
hefðu verið mestu vinir um langa
ævi, hefðu þeir aldrei borið gæfu
til þess að fylgja sama flokki að
málum, því að hinn látni hefði
jafnan stutt flokk, sem við skul-
um hér kalla B, en ekki hefði það
orðið þeim til sundurþykkju. Svo
mikil var vináttan. — Nú vildi svo
til, að mér var fullkunnugt um
það, að seinustu ár ævi sinnar
hafði hinn látni stutt sama flokk
og sá, sem eftirmælin skrifaði,
þótt hann vissi það ekki, enda þá
fíuttur suður til Reykjavíkur.
Tengslin milli þeirra höfðu rofn-
að. Ekki datt mér í hug að fara að
leiðrétta þetta. Börnin sátu eftir í
sama flokki og faðirinn hafði
stutt manndómsár ævi sinnar og
hefði „leiðrétting" á þessu atriði
einungis valdið leiðindum hjá
þeim.
En jafnvel þótt menn fylgi
sama flokki og hafi sömu stjórn-
málaskoðun frá æskuárum til
æviloka, er meira en litið óvið-
eigandi og eiginlega alveg for-
kastanlegt hjá eftirmælahöfund-
um eða ævisöguskrifurum að nota
stjórnmálaskoðun hins látna sér
til framdráttar. Svo hefur þó
gerzt; ekki í blaði, heldur útvarpi.
Tiltölulega nýlátið þjóðskáld
með ákveðnar skoðanir hefur ver-
ið dregið inn í pólitiskt dægur-
þras með óviðurkvæmilegum
hætti. Maður, sem nær ekki eyr-
um þjóðarinnar með eigin rödd,
reynir að nota raust hins látna
þjóðskálds til þess að flytja boð-
skapinn.
Þótt ég viti, að hið látna góð-
skáld hafi ekki skipt um stjórn-
málaskoðun fram að dánardægri,
þykist ég líka viss um hitt, að það
hefði ekki fagnað þvi, að getulaus
smámenni í skáldskap reyndu að
klina sér upp við hann dauðan
með því að misnota nafn hans og
skáldskap i pólitisku eiginhags-
munaskyni.
Hann var stórmenni hitt er smá-
menni.“
— Velvakanda grunar, að þótt
bréfritari segi, að þetta hafi að-
eins átt sér stað í útvarpi, sé ekki
langt siðan viðkomandi aðili hafi
selt raus sitt aftur til birtingar í
dagblaði.
— „Sat sapienti", kváðu Róm-
verjar hinir fornu. Þ. e.: „Nóg
þeim, er skilur.“
Satis verborum.
0 Dagsbrún
og VOPO
J.S.S. skrifar:
„Það var skemmtilegt eða hitt
þó heldur að hlýða á útvarpið
laugardagskvöldið 2. nóvember.
Sagt var, að Truman Bandarikja-
forseti hefði verið „harðdrægur
valdataflsmaður1'. Hafi nokkur
Bandaríkjaforseti verið sannkall-
aður forseti alþýðunnar, þá var
það hann. Svo rnikið þykist ég þó
vita. Svo kom meiri pólitík: „Vest-
urveldin brutu og hundsuðu
samninga" um Þýzkaland og
Berlín. Við, sem erum eldri en
tvævetur og höfum fylgzt með
hlutunum, vitum, að þessu er
þveröfugt farið.
Hvernig dirfist útvarpið að
halda öðru eins fram?
Svo var fullyrt, að „uppræting
nazismans“ hefði í höndum Vest-
ur-Þjóðverja orðið hinn „ömur-
legasti kattarþvottur“. Hvað
skyidi verið búið að dæma marga
menn i Vestur-Þýzkalandi fyrir
störf í þágu nazismans? Tugi þús-
unda. Og þeir eru enn að. En hve
marga í Austur-Þýzkalandi? Eng-
an. Af hverju tókust sættir með
Adenauer fyrir hönd Vestur-
Þýzkalands og Ben Gurions fyrir
hönd ísraels? Hverjir borguðu
Gyðingum skaðabætur? Hvar lifa
gömlu nazistarnir góðu lífi enn I
dag, lausir við málaferli, jafnvel
sumir tengdir nazistadeildinni á
Islandi fyrir strið? Svar: í Aust-
ur-Þýzkalandi (Pankow, Greifs-
wald, Chemnitz, Leipzig). Þar búa
gömlu national-sósíalistarnir enn
og una sér við að horfa á gæsa-
gang „austur-þýzka alþýðuhers-
ins“, en sá hermannagangur hef-
ur nú alls staðar verið niðurlagð-
ur nema i Austur-Þýzkalandi!
Og svo kom Guðmundur Ágústs-
son með það dásamlegasta af öllu:
Þeir, sem reistu tugthúsmúrinn i
Berlín milli austurs og vesturs,
minntu hann á Dagsbrúnarmenn
á verkfallsvakt, enda voru þetta
„baráttusveitir verkamanna".
Hann leyfir sér sem sagt að lýsa
því yfir í rikisútvarpinu á íslandi,
að Dagsbrúnarmenn í Reykjavík
séu sambærilegir við VOPOfasist-
ana (,,Volkspolizei“) i Austur-
Berltn. Mennina, sem skjóta
bræður sina í bakið fyrir kaup, ef
þeir vilja flýja kúgunina í Austur-
Þýzkalandi. Er hægt að ganga öllu
lengra? Þetta er meira en móðgun
við Dagsbrún, þetta er svívirðing.
Er að furða, þó að ég sé ringlað-
ur: A ég heima i lýðræðisriki, sem
heitir Island, eða er ég kominn
austur fyrir? Eða nær austrið
svona langt i vestur?
Er útvarpið orðið eitthvað átta-
villt?
J.S.S.“
SIGGA V/öGA í iiLVltAN
vaú év £g viati
ÍENGW CINA YllLltóV TVO
WotMW AÍTATtO OL ílír VÚblM)
WÍO VIONORoV VJÖTl'o OG DÖRAR
KRÖNOR 'díPOSTO V/KU?
MÁLV Á tó
Nú %ÁGT
TRÚA Wl
— Krossgötur
Framhald af bls. 36
menn kunna að nefna, er oss sé
ætlað fyrir hólpnum að verða"
(Post. 4,12).
Er framtíð kristniboðsins í
Eþiópíu trygg? Er kristniboðið
vinsælt I landinu?
„Undanfarna mánuði hafa ýms-
ar blikur verið á loft I Eþlópiu. Allir
vita. að landið er mjög vanþróað
og spilling meðal embættismanna
hefur verið mikil. Hin nýju stjórn-
völd hafa opinberlega gagnrýnt
margt og marga. Hin ævaforna
rikiskirkja landsins, koptíska kirkj-
an, hefur ekki verið undanskilin.
Margs konar hlunninda hefur hún
notið og á m.a. mikla jarðeignir,
sem menn spyrja nú hvernig hún
hafi eignazt. Þvi miður verður að
segja. að koptiska kirkjan rekur
ekki mikið starf, er nánast emb-
ættismannakirkja, með sin föstu
form, en að þvi er virðist líflitil.
Óhætt er að segja, að kristniboðs-
félög mótmælenda njóti velvildar
alls þorra almennings. Lútherska
kirkjan. Mekana Yesus, hefur eins
og kunnugt er tekið við öllum
eignum lúthersku kristniboðs-
félaganna, en þau eins og áður
fjármagna og manna starfið eftir
beztu getu, — enda kirkjan sjálf
fátæk. Starf lúthersku kirkjunnar
og kristniboðsfélaganna hefur
vaxið mjög ört á siðustu árum.
Auk boðunar Guðs orðs er skóla-
og sjúkrastarf snar þáttur í starf-
inu. Hin nýju stjórnvöld Eþiópíu
hafa fram að þessu á engan hátt
gefið til kynna, að starf kristni-
boðsins sé óæskilegt, og vonum
við að sú afstaða gildi áfram i
framtiðinni, enda mörg óleyst
verkefni er bíða úrlausnar."
DAGBÖK
VIDSKIPTANNA
1975
SlMI 15145
,iílovi)unl>lút>iíi
morgfaldar
marhað vðar