Morgunblaðið - 12.12.1976, Síða 44

44
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 12. DESEMBER 1976
Umsjón: Rúna Gísladóttir og Þórir S. Guðbersson.
Barna- og
fjölskyldusíða
Morgunblaðsins
Skólataskan var rauö. Elva átti hana. í henni var
stílabók, pennaveski, skæri og lestarbók. Allt
þetta var mjög þungt. En rauða taskan bar það
samt. Nú fór Elva í skólann.
Söguna og myndina sendir: Kristjana Aðalgeirs-
dóttir, 7 ára Háagerði 4, Akureyri.

J
Gefum
smáfuglunum
Á veturna er mikilvægt
fyrir litlu fuglana að við
hjálpum þeim um bæði vatn
og fóður. Best er að gefa
þeim á plötu eða stétt, þó
þar sem ekki er gengið
mikið um. Best er að koma
bretti fyrir uppi í tré og
leggja þar brauðmola og
fulgafræ. En fuglum þykir
fita gómsæt lfka, svo að vel
má skera niður mör 1 smáa
bita og leggja á brettið Hka.
Til þess að forðast að þetta
blási burtu f roki er ráð að
láta tólgina bráðna og hræra
fuglafræ saman við. Þegar
þetta er storkið er það sett
út til fuglana (e.t.v. hengt f
tréð), og þeir narta þá f og
kunna vel að meta góðgætið.
s___________________/
Litla sagau
Hjarðpípan
Til er gömul helgisaga um
fjárhirðana í Betlehem:
Er þeir höfðu heyrt
boðskap englanna, fóru þeir
til Betlehems til að sjá
barnið. Þegar þeir komu inn
i fjárhúsið ætluðu þeir að
ganga að jötunni hver á eftir
öðrum og gefa barninu ofur-
litla gjöf hver.
Sá yngsti í hópnum var 13
ára gamall. Þegar hann kom
að jötunni, horfði hann frá
sér numinn á barnið sem
englarnir höfðu sagt honum
frá og ætlaði ekki að geta
slitið sig frá því.
Á meðan hann stóð og
horfði á barnið, spurði hann
sjálfan sig: — Hvað á ég að
gefa? Hér er næðingssamt
og barnið er illa klætt. Ég
ætti að fara úr skykkjunni
minni og breiða hana yfir
jötuna, þá verður barninu
ekki kalt.
Drengurinn leit á
skykkjuna sina. Hún var
bæði gömul og sliin. Nei,
hann varð að gefa
Jesúbarninu eitthvað betrá.
Það varð að fá það besta.
Atti hann nokkuð betra en
smalaskykkjuna? Jú, í
vasanum geymdi hann
hjarðpípuna.
Þetta var besta hjarðpípan
sem til var á Betlehems-
völlunum. Þegar hann blés f
hana, þögnuðu allar hjarð-
pipur, þvi að allir vildu
heyra tónana, sem hann náði
úr hjarðpfpunni sinni.
Margir fjárhirðar höfðu
viljað kaupa hana af honum
og boðið mikið fé fyrir hana.
En drengurinn hafði aldrei
viljað selja hana, þótt hann
væri fátækur. Hjarðpípan
var dýrmætasti fjársjóður
hans.
Nú datt honum dálítið í
hug: — Á ég að gefa Jesú-
barninu hjarðpipuna mína?
Nei, það er of mikið!
Honum varð aftur litið á
barnið, og þá sagði hann við
sjálfan sig:
— Jú, Jesúbarnið á að fá
hana, það á að fá það besta
sem ég á. En áður en ég gef
hana, ætla ég enn einu sinni
að leika á hana fallegustu
tónana, sem ég get.
Þvi næst fór hjarðsveinn-
inn út i horn i fjárhúsinu og
tók að leika á hjarðpípuna
sína. Hann vandaði sig eins
og hann gat og yndislegir
tónar fylltu fjárhúsið.
Hinir hirðarnir og Jósef
hlustuðu í mikilli hrifningu.
María spennti greipar og
horfði til himins. Henni
fannst englasöngur fylla
fjárhúsið.
Þegar siðustu tónarnir
dóu út, gekk drengurinn að
jötunni og lagði hjarðpípuna
sína við hliðina á
Jesúbarninu.
Þá rétti Jesúbarnið fram
litlu hendurnar sinar til
drengsins og brosti sínu
fyrsta brosi.
V
/