Morgunblaðið - 31.07.1977, Qupperneq 30

30
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 31. JULI 1977
í Straums-
víkursiglingu
með Magna,
sem margir
kalla enn
„nýja Magna”,
þótt hann sé
kominn yfir
tvítugt
Og loks ætlaði gömul smáósk að
rætast hjá mér, nefnilega
Straíimsvíkursigling með dráttar-
bátnum Magna, á fögrum sumar-
degi.
Það er meira en að segja það, að
vera aðaldráttarbátur í stærstu
höfn landsins, og svona því til
áréttingar rifjaðist upp erindi úr
kvæði Tómasar úr Fögru veröld
sem jafn einstaklega lítt ljóðnæm-
ur maður og ég er, lærði þegar
Fagra veröld kom út fyrir langa
löngu, nokkrar linur úr fyrsta er-
indi kvæðisins Við höfnina.
„Hér heilsast fánar framandi þjóða.
Hér mæla skipin sér mót,
sævarins fákar, sem sæina klufu.
og sigruðu úthafsins rót.
Og höfnin tekur þeim opnum örmum
og örugg vfsar þeim leið.“
Magni var kominn út úr hafnar-
mynninu, var kominn á móts við
stóru baujurnar fyrir olíustöðina
i Örfirisey. Kom þá öslandi á eftir
okkur og tók viðstöðulaust fram-
úr Magna Akranesfjerjan Akra-
borg: Við baujurnar lá rússneskt
oliuskip, sem var að losa. Var
þessi olíutankari orðinn svo léttur
að framan, að stefnið bar við him-
in. Minnti hann á hraðbát.
Þetta var einn hinna fáu júli-
daga, sem komið höfðu og hann
hangið þurr daglangt. Það var að
vísu ekki neitt afspyrnu bjart
yfir, en litir mildir og þægilegir.
Það er mikil andleg endurnýjun í
svona reisu.
Magni stefndi nú beint út bugt-
ina. Enn hefur Engey ekki náð
fyrri reisn aftur, eftir að þeir
vetrardag einn fyrir nokkrum ár-
um báru eld að húsunum tveim
sem stóðu þar á háeyjunni, nokkr-
um mánuðum eftir að framtaks-
samir menn hér í bænum fóru
þangað út í sjáifboðavinnu, tóku
sig til og máluðu húsin, a.m.k.
framhliðina er vissi mót landi,
sjálfum bænum. Ég man að fram-
takið vakti vissulega athygli. Það
gladdi augað að horfa til eyjarinn-
ar af Skúlagötunni t.d., — Síðan
húsin hurfu hefur Engey verið
eins og kollóttur hrútur.
Það er jafnvel dálítið einkenni-
legt að ekki skuli hafa verið stofn-
að Engeyjarfélag, sem hefði það á
stefnuskrá sinni að láta Engey
gegna merkara hlutverki en að
vera afdrep fyrir útigangshross.
Er Engey ekki kjörinn staður
fyrir fuglaparadís Reykjavikur?
Mætti ekki hugsa sér að láta
reisa þar veglegt minnismerki,
sem á einhvern hátt væri tengt
sögu lands og þjóðar eða bara
sögu Reykjavíkur? — Minnis-
merki sem væri þannig úr garði
gert að í því mætti koma fyrir
ljóshjálmi Engeyjarvita. —
Þetta var svona hugdetta. Nú
nálguðumst við á Magna hinn
gamla útvörð Reykjavíkurhafnar
— Gróttuvita.
Þó Magni hafi ekki gert mjög
víðreist um dagana og hann lítt
um sollinn sæ siglt skildist mér á
skipverjum, sem sátu niðri og
drukku kaffi, að sjóferðasögur af
Magna væru vissulega til þar um
borð, — tengdar ferðum hans í
útsynningi eða norðanbáli í
skammdegi vetrarins, t.d. í Hval-
fjarðarferðum.
Við fjarlægðumst Gróttuvita.
Það er alltaf vinalegt að horfa í
land til vitans, þó mjög hafi nú
dregið úr þeim áhrifum eftir að
Albert vitavörður féll frá. Engin
trilla við bryggjustúfinn og fugla-
hræðan á stönginni horfin. Húsið
— á fullu —
á ytri höfninni.
Magni á sfnum yngri árum
Gömul,
lítíl ósk
rættist
>
<
0
i m.
mynni Straumsvíkurhafnar. —
Magni var stundvís, en klukkan
hálf sex átti hann að vera mættur
við skipið.
Við sigldum rétt innan við þá
viðfrægu Valhúsagrunnsbauju.
Reyndar var hún augljóslega i
landi, í sumarfrii að láta rúst-
berja sig og mála fyrir veturinn.
Baujan sem víkareraði fyrir hana
og hélt vörð á Valhúsagrunni var
lík oliutunnu — og var ekki einu
sinni í baujulitum.
Nú var kallað frá Líberíurisan-
Losun farmsins úr Liberfu-skipinu St. Paul, sem hófst á mánudagsmorgni fyrir tveim vikum mun væntanlega Ijúka nú um helgina og
skipið láta úr höfn. Þegar skipið kom með súrálsfarminn mikla risti það rúmlega 30 fet. 1 gær þegar Ijósmyndari Mbl. tók þessa mynd, var
líða að því, að Magni geti ekki
talizt boðlegur dráttarbátur í
aðalhöfn landsins. — Hann valdi
ekki verkefnunum af nægilegu
öryggi fyrir stærri skip og farm,
sem hingað koma.
Mér skildist á Magnamönnum,
er við röbbuðum saman um þetta,
að ekki mætti skilja orð þeirra á
þann veg að úr því sem komið
væri, lægi ekki annað fyrir en að
láta Einar í Sindra hirða bátinn í
brotajárn. Er ekki hugsanlegt að
lengja Magna svo setja mætti í
djúprista skipsins orðin 15 fet.
einmanalegt. Varpið var svo
mikið í Gróttu þegar Albert gekk
þar um, að sumar kollurnar, sem
hann taldi sig þekkja frá ári til
árs, áttu hreiður heimundir eld-
húsglugganum.
Ur brú Magna horfum við nú
beint til suðurs. 1 fjarska lá það
stóra skip, sem Magni skyldi tak-
ast á við: Stærsta skip sem fært
hefur verið til hafnar hér á landi
fyrr og síðar, 56,000 tonna Lí-
beríuskip með súrál til álversins í
Straumsvík. Mér virtist skipið all-
verulega sigið undir farmi.
Undarlegt þótti mér að brúin,
sem er aftast á skípinu, virtist
ekki vera tiltakanlega margra
hæða.
Nú fengi Magni að takast á við
verðugt verkefni, sem flagga
hefði mátt fyrir, en úr því varð nú
ekki.
Já, i hugum margra er Magni
enn „Nýi Magni“, sagði áhöfnin
þó liðin séu rúmlega 20 ár frá því
honum var hleypt af stokkunum
og hann fullsmiðaður vestur í
Stálsmiðjunni.
Erlendis myndi það þykja eðli-
legt í alla staði að svona verkefni,
að færa rúmlega 50.000 tonna
skip af ytri höfn upp að hafnar-
bakka, væri tveggja dráttarbáta
verk. — Myndi þá annar fara á
undan og draga skipið inn , en
hinn vera til taks og halda i
„skottið á honum“. — Örugglega
myndu þessir dráttarbátar hvort
um sig vera miklu öflugri en
Magni.
Mikil breyting hefur orðið á
varðandi þær kröfur sem svona
dráttarbátar þurfa að geta staðizt.
Það mun að öllu óbreyttu senn
hann öflugri vélar? Þvi má ekki
stækka Magna eins og önnur stál-
skip, en skipastækkun er ekki
lengur eitthvert tæknilegt stór-
mál fyrir okkur hér á landi?
Því ekki það?
Við höfum nálgazt Líberíudall-
inn, en hann hafði þó lítt stækkað
við það.
Ur brú Magna hafði skipstjór-
inn talstöðvarsamband við súráls-
skipið. í brú þess var svarað á
íslenzku. Þar var kominn hafn-
sögumaður frá Hafnarfjarðar-
höfn, og varð fyrir svörum. —
Þeir skiptust á einhverjum upp-
lýsingum varðandi dráttinn á
stóra skipinu inn á Straumsvíkur-
höfn.
A ratsjá Magna mátti sjá að
stóra skipið var næst landi i um
100 metra fjarlægð. Sá stóri, var
farinn að slóa i áttina að hafnar-
um til Magna og honum sagt að
koma að framstefni skipsins og
taka þar á móti dráttarkaðlinum.
Alvörustundin nálgaðist nú óð-
um. Við vorum lika komnir svo
nærri dallinum að öll stærðar-
hlutföll voru nú allt önnur, —
þetta var auðvitað stærðar skip.
Það var heppilegt hve veðrið
var hagstætt þennan dag fyrir
alla aðila, en þó mest fyrir Magna.
Svona stórt skip yrði ekki neitt
lamb að leika sér við ef eitthvað
hreyfði vind og sjó. Undir slíkum
kringumstæðum hefði ekki verið
tekin nein áhætta með það að láta
Magna færa skipið inn á Straums-
vikurhöfn, heldur beðið eftir
veðri.
Svona risar eru sennilega lítt
bandvanir. Höfnin sjálf þar syðra
er það litil að svigrúm er ekki
mikið ef eitthvað ber útaf.