Morgunblaðið - 17.11.1983, Blaðsíða 43

Morgunblaðið - 17.11.1983, Blaðsíða 43
MORGUNBLADID, FIMMTUDAGUR 17. NÓVEMBER 1983 43 Minning: Valgerður Guðrún Sveinsdóttir Hún tengdamóðir mín er látin, nær 88 ára að aldri, farin að kröft- um og urðu síðustu árin henni því andstæðari sem kraftarnir þurru, sjálfsbjargarleysið lagði á hana þá fjötra, sem sífellt þrengdust. Manngerð hennar var slík, að hún vildi alla tíð standa fyrir sínu, bæði til orðs og æðis, og er það mikil skapraun slikum manni að finna kraftana þverra sífellt og í bjargarleysi að verða svo alger- lega upp á aðra kominn, en halda þó lengst af andlegum styrk og vilja til þess að láta að sér kveða. Lausnin var því áreiðanlega kær- komin. Valgerður Guðrún Sveinsdóttir fæddist að Felli í Sléttuhlíð í Skagafirði þann 8. desember 1895. Foreldrar hennar voru þau hjónin Jórunn Steinunn Sæmundsdóttir og Sveinn Árnason, útvegsbóndi og hreppstjóri. Þau hjón voru auð- ug í betra lagi miðað við þeirra tíma mælikvarða, komin af mönnum sem höfðu viðurnefnið „ríki" og höfðingjum í bland. Þau hjón eignuðust sex börn, þrjú þeirra dóu í bernsku, hin náðu há- um aldri. Þar sem efnin voru nóg og skiln- ingur á nauðsyn menntunar, voru fengnir heimiliskennarar að kenna þeim Fellsbörnum og þar lærði Valgerður lestur, skrift og reikning auk annarra greina, sem gagnlegar þóttu. Eftir ferminguna tóku við ungl- ingaskólar, fyrst í sveitinni heima og síðan á Sauðárkróki. Það var ekki venja þá að stúlkur færu í skóla nema til að læra fatasaum og matreiðslu, en Valgerður setti slíkt ekki fyrir sig og fór að lokn- um unglingaskólum í Kennara- skóla íslands í Reykjavík. Eftir vetrarnám í skólanum fór hún heim að Felli til sumarstarfa, en tekur síðan að sér kennslu við barnaskólann í ólfsfirði næsta vetur. Það hefur Valgerður sagt mér að hafi verið mikill viðburður í sínu lífi, þegar hún tók þar í fyrsta sinn á móti greiðslu í peningum fyrir unnið verk. Nú verður stefnubreyting hjá Valgerði, því að þarnæsta vetur er hún sest í Kvennaskólann. Líkur eru fyrir því, að þessi ákvörðun hennar hafi staðið í beinu sam- bandi við það, að veturinn í Kenn- araskólanum hafði hún kynnst skólapilti, verðandi lækni. Sá hét Jón Árnason frá Garði í Mý- vatnssveit. Ekkert mun þó á þeim tíma hafa verið, sem benti til þess sem verða vildi, enda sáust þau aldrei þann tíma er á milli leið. Þau tóku strax upp fyrri kunn- ingsskap og „á afmælinu minu 8. desember 1915 bað hann mín", sagði hún á efri árum. Þann dag varð hún 20 ára. Þau voru svo gef- in saman í hjónaband 1. júní 1917. Að loknu námi fékk Jón Árna- son veitingu fyrir Öxarfjarðarhér- aði og fluttu þau hjónin þangað 22. júní 1921. Nú skulu tekin upp nokkur orð Valgerðar sjálfrar: „f Öxarfjarðarhéraði voru fimm sveitir: Hólsfjöll, Kelduhverfi, Öx- arfjörður, Núpasveit og Melrakka- slétta, þar með talin Raufarhöfn. Minning: Laufey Ósk Benediktsdóttir Laufey ósk Benediktsdóttir, Arahólum 4 hér í borg, lést í Borg- arsjúkrahúsinu þann 10. nóv- ember sl. Langar mig til að minnast hennar nokkrum orðum. Hún var fædd þann 26. ágúst 1910 á Njálsgötu 36, hér í borg. Foreldrar hennar voru hjónin Guðlaug Jónsdóttir og Benedikt Halldór Benediktsson. Þegar hún var á þriðja ári dó faðir hennar. Skip, sem hann var starfsmaður á, fórst á heimleið frá Englandi. Móðir hennar stóð þá ein uppi með hana og son sem var sjö árum eldri en Laufey. Guðlaug, móðir Laufeyjar, var mesta myndar- og dugnaðarkona. Sést það best á því, að hún vann ein að því að koma börnunum upp. Á þeim tíma verð- ur það að teljast mjög vel gert. Laufey giftist 17. júní 1933 Sig- urði Einari Hannessyni, bakara- meistara. Þau bjuggu allan sinn búskap í Reykjavík og eignuðust t Minningarathöfn um eiginmann minn, SIGURJÓN ÞORSTEINSSON, fer fram í Háteigskirkju kl. 10.30 fyrir hádegi 18. þessa mánaöar. Blóm vinsamlegast afþökkuö. Þeir sem vilja minnast hins látna vinsamlega látiö minningargjafir renna til Hjartaverndar. Fyrir mína hönd, barna okkar, tengdabarna og barnabarna, Sigurbjörg Ágústsdóttir. t Eigjnmaöur minn og laöir okkar, tengdafaöir, stjúpfaöir, afi og langafi, HJÁLMAR BJARNASON, fyrrverandi deildarstjóri, Espigeroi 4, veröur jarösunginn frá Dómkirkjunni föstudaglnn 18. nóvember kl. 13.30. Ragnhildur Sóley Steingrímsdóttir, Gunnhildur Ingibj Bjarnason, Sigríour Bjarnason. Höröur Bjarnason, Emil Nicolai Bjarnason, Ingibiörg Björnsdóttir, Sverrir Guövarosson, Bryndís Bjarnason, Lís Bjarnason. Jeanette Bjarnason, barnabörn og barnabarnabörn. Héraðið var því stórt og veður oft hörð á vetrum þarna rétt við heimskautsbauginn. Norðaustan- stórhríðirnar lítt girnilegar fyrir ríðandi mann eða fótgangandi. Þá þekktust ekki önnur farartæki. Jón varð að vera tilbúinn alla 24 tíma sólarhringsins og átti ekki frí einn einasta dag, sem hann var læknir í héraðinu. Ferðirnar tóku langan tíma, oft svo dögum skipti og hann .kom heim örþreyttur maður. Það fór og svo að þetta hérað varð honum að aldurtila að- eins 54 ára gömlum." Jón andaðist 10. janúar 1944. Þetta voru nú þær aðstæður, sem íslenzku héraðslæknunum voru búnar á þeim tíma og ekki þarf að fara í grafgötur með það hvert álag þetta hefur verið lækn- iskonunni. 011 umsjón með búinu, úti sem inni, féll því á herðar Valgerðar, uppeldi 6 barna, umönnun á fóstru Jóns, sem eyddi ævikvöldinu í skjóli þeirra, stjórnun á vinnu- fólki og allur greiði við gesti. Eng- fimm börn: Júlíus Atli dó á fyrsta ári. Benedikt rekur fiskverkun í Reykjavík og býr með Ingibjörgu Þorkelsdóttur. Grétar er starfs- maður hjá Flugleiðum og er giftur Sigríði Þóru Ingadóttur. Erla Sig- ríður skrifstofumaður hjá Borg- ardómaraembættinu. Haukur Atli er starfsmaður hjá Vinnslustöð Vestmannaeyj a. Barnabörnin eru tíu og eitt barnabarnabarn. Sigurður veiktist 1959 og lést árið 1969. Kom þá best í ljós hve umhyggjusöm og dugleg Laufey var í hans veikindum. Laufey var mjög sérstök kona, ævinlega hrein og bein og ákveðin í skoðunum. Stórtæk í gjöfum sínum og af- burðadugleg og ósérhlífin. Ég, sem þessar linur rita, varð þeirrar gæfu aðnjótandi að kynn- ast henni fyrir sex árum, er leiðir okkar Benedikts lágu saman. Nú á kveðjustund rifjast upp fyrir mér ótal minningar, sem eru mér ákaf- lega dýrmætar. Það var alltof stuttur tími sem hún litla dóttir mín fékk að njóta með ömmu sinni. Ár er liðið frá því hún fann fyrst fyrir sjúkdómnum. Stríðið var því bæði langt og strangt. En nú er því lokið og hún komin til þess er býr okkur öllum, sem á hann trúum, bústað í ríki sínu. Blessuð sé minning hennar. Ingibjörg Þorkelsdóttir inn getur vænst þess að ung og vonglöð stúlka, sem tekur sér þetta hlutskipti komi út söm að áratugum liðnum. Hafi Valgerður þurft að taka á meðan hún var læknisfrú á Kópa- skeri, þá keyrði nú um þverbak, en hún hafði herzt í eldinum og hlífði sér hvergi. Nokkrum dögum eftir lát Jóns lærbrotnaði Sveinn sonur þeirra. Hahn var þá 12 ára. Nýútskrifað- ur læknir var sóttur til Þórshafn- ar og setti hann saman brotið. Valgerði fannst sem eitthvað væri að og virtist brotið gróa skakkt saman. Hún tók þá ákvörðun að fara með drenginn til Reykjavíkur og það gerði hún. Smíðaður var kassi utan um drenginn og hann fluttur á þilfari mótorbáts til Siglufjarðar í veg fyrir flutn- ingaskip á leið til Reykjavíkur. Þegar þangað kom, kom í ljós að hún hafði á réttu að standa, en fætinum varð bjargað og Sveini frá örkumlum. Heim á leið fór hún strax og drengurinn var kominn í góðar hendur og fór hún með strandferðaskipi. Skipið komst að Langanesi og sneri þar við vegna ísalaga og þannig komst Valgerð- ur til Reykjavíkur aftur. Heim komst hún þó um síðir með skipi til Húsavíkur og ríðandi þaðan yf- ir Reykjaheiði til Kópaskers. Þá lá fyrir að gera upp sín mál fyrir norðan og flytja suður. Mér kemur það í hug að sá, sem mætÍT slíku andstreymi með þess- ari hörku og leysir úr vandamál- um sínum sjálfur án þess að biðj- ast vægðar, sé ekki líklegur til þess, meðan fjörið endist, að láta hlut sinn fyrir einum eða gefast upp bardagalaust. Má þó vera að einhverjum hafi þótt nóg um. Ég hef með vilja forðast að nota orðið erfiðleikar í þessari grein. Það má vera vegna þess, að mér finnst orðið hafa verið svo ofnot- að, að núverandi merking þess nái ekki að lýsa því, sem ég er að ræða um. Mér finnst það núna liggja nær því að vera einhvers konar skilgreining á meira eða minna ímynduðum vandamálum, sem fé- lagsfræðingar leysa með umræð- um við stofuhita. Valgerður flutti suður og hefur verið búsett í Reykjavík síðan um mitt ár 1944. Hún byggði líf sitt á nýjan leik og bjó sér tekjur til að framfleyta heimilinu með 4 yngstu börnin á framfæri. Það tókst með þeim ágætum, að allt var í skorðum. Hún setti upp prjónastofu, hafði margt fólk í vinnu og allt gekk vel. „Ég prjónaði krakkana mína í gegnum skólana," sagði hún einu sinni. Þegar börnin höfðu öll lokið námi og stofnað sitt heimili, verða enn þáttaskil, er hún giftist Páli Sigurðssyni, tryggingayfirlækni. Þau höfðu þekkst lengi, auk þess sem hann var heimilisjæknir hennar, en hann var orðinn ekkju- maður. Þau giftust 27. júní 1953. Hann var þá 61 árs, en hún 58. Þau lifðu í farsælu hjónabandi í 16 ár, þar til hann lézt 21. maí 1969. Nú vil ég nefna börn þeirra hjóna, Valgerðar og Jóns: Anna, eigandi og framkv.stj. Prjónastof- unnar Suðurgötu 15, gift ólafi Jó- hanni Sigurðssyni, rithöfundi. Jórunn, eigandi og framkv.stj. Sælgætisgerðarinnar Völu. Björg, dó tveggja ára úr mænuveiki. Sig- urður, vélstjóri, kvæntur Gyðu Jónsdóttur. Jódís, starfar við endurskoðun, gift undirrituðum. Árni, eigandi og framkv.stj. verzl- unarinnar Kúnst, kvæntur Sigur- laugu Jónsdóttur. Sveinn, prent- ari, kvæntur Sigurlaugu Þóris- dóttur. Valgerður 61 einnig upp frá 2 ára aldri fósturdóttur Páls Sigurðssonar, Helenu Soffíu Leós- dóttur. Hún er gift Jakobi ólafs- syni, rafvirkjameistara. Valgerður Guðrún dó 10. nóv- ember sl. og vantaði því aðeins tæpan mánuð í 88 ár. Bogi Þórðarson SVAR MITT eftir Billy Graham Þegar árin færast yfir Eg hef verið kristinn f mörg ár. En nú er eg kominn af léttasta skeiði, og eg er farinn að hafa æ meiri áhyggjur út af heilsunni og framtídinni. Er þetta edlilegt? Já, eg er viss um, að þetta er eðlileg þróun. En þér eruð kristinn, og þér þráið að sigrast á óttanum við framtíðina. Ef til vill getið þér gert einhverjar ráðstafanir, svo að þér losnið við sumar áhyggjurn- ar. En meira er um vert, að þér lærið að treysta Guði fyrir framtíðinni og felið hana í hans hendur. Oft hef eg leitt hugann að þeirri staðreynd, að við sem trúumr þurfum ekki alltaf að heyra einhver ný sannindi til þess að öðlast hjálp og leiðbeiningu, heldur skilja betur þann sannleika, sem við kunnum að hafa þekkt árum saman. Þér vitið til dæmis, að Guð elskar yður. Þér vitið, að hann elskar yður, vegna þess að hann sendi einkason sinn í heiminn til þess að deyja fyrir syndir yðar, svo að þér gætuð orðið barn Guðs. Eflaust hafið þér líka margsinnis reynt elsku hans og náð í lífi yðar. Hefur Guð nú tekið náð sína frá yður, þegar þér eruð tekinn að reskjast, eða er elska hans til yðar eitthvað minni en þegar hann lét son sinn deyja á krossinum vegna synd yðar? Vissulega ekki! Þér er- uð barnið hans, og hann þekkir þarfir yðar. Hann elskar yður, og ekkert getur breytt því. Þér getið því öruggur falið honum framtíð yðar. „Hver mun gjöra oss viðskila við kærleika Krists? Hvort þjáning eða þrenging? Eða ofsókn eða hungur eða nekt eða háski eða sverð? ... f öllu þessu vinnum vér meira en sigur fyrir hann, sem elskaði oss." (Róm. 8,35,37). Þessi ár gætu orðið indælasti og gagnlegasti tím- inn í ævi yðar, ef yður lánaðist að treysta Guði og bæðuð hann að snúa huga yðar til sín. Biðjið Guð að hjálpa yður að ganga með honum dag hvern, í bæn og í orði hans. Biðjið fyrir öðrum og fyrir sjálfum yður. Eg er sannfærður um, að starf Guðs í heiminum er að miklu leyti unnið vegna trúrra fyrirbiðjenda eins og yðar. „Þeim er borgið, sem treystir drottni." (Orðskv. 29,25). ______________

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.