Morgunblaðið - 09.11.1984, Blaðsíða 51

Morgunblaðið - 09.11.1984, Blaðsíða 51
MORGUNBLAÐIÐ, FÖSTUDAGUR 9. NÓVEMBER 1984 51 Kveðjuorð: Gísli Gestsson safnvörður Nú týnir óðum tölunni kynslóð foreldra minna — vinir og kunn- ingjar sem hafa verið fastur hluti af tilverunni frá þvi fyrsta. Einn þeirra var Gísli Gestsson safn- vörður, sem var borinn til grafar 12. október. Gísli var kvæntur Guðrúnu föðursystur minni, og við þekktumst svona eins og frændur og tengdamenn ólíkra kynslóða gera. En svo var ég svo dæmalaust heppinn að kynnast þeim Guðrúnu og Gísla alveg upp á nýtt, á þann hátt sem maður helst kynnist fólki — í starfi og um sameiginleg áhugamál. Það gerðist þannig, að þegar Gísli vann sinn síðasta stóra uppgröft austur í Álftaveri sumrin 1972—75 var kona mín meðal aðstoðarmanna hans um tíma. Guðrún var ráðskona hóps- ins, en ég ásamt fleirum að stjákla í öskulögum með það fyrir augum að reyna að aldurssetja rústina í Kúabót. Svo hélt þessi nýi en þó gamli kunningsskapur áfram unz yfir lauk — Gísli dó úr hjartabil- un 4. október, eftir að hafa átt í viðskiptum við lækna og sjúkra- hús síðan í vor. Gísli var elztur 7 barna Mar- grétar Gísladóttur og Gests Ein- arssonar á Hæli í Hreppum. Gest- ur á Hæli var kunnur gáfumaður, hagmæltur vel og sjálfstæður í lund, en dó ungur frá barnahópn- um úr spönsku veikinni. Einn vísubotn kann ég eftir hann sem á skilið eilíft líf: Þeir Gestur og Brynjólfur frá Minna-Núpi voru á ferð saman norður yfir Sprengi- sand. Brynjólfur hafði fengið kross fyrir ræðumennsku sína; hann var litill hestamaður og la.ll- aði einhesta á eftir hópnum. En Gestur var nýtrúlofaður Margréti, og var Brynjólfur eitthvað að gantast um ástamál hans og kast- aði fram fyrraparti: Meyjarkoss er mesta hnoss, munar-blossi fríður. Sem Gestur svaraði um hæl: Krossatossi á eftir oss einn á hrossi ríður. Eftir fráfall Gests á Hæli hélt Margrét áfram búskapnum af frá- bærum myndarskap. Þar var svo mikil tónlist, að Hælisbræður sungu fjórradda við heyskapinn, enda allir músíkalskir, og sumir urðu landsfrægir söngmenn. En af móður sinni lærði Gísli að spila á orgel, og seinna lærði hann meira í píanóleik. Gísli lauk stúdentsprófi frá Menntaskólanum í Reykjavík vor- ið 1926 og sigldi til Kaupmanna- hafnar þá um haustið til að læra efnaverkfræði. Á skipinu kynntust þau Guðrún, sem var á leið til Hafnar til að halda áfram námi þar, og gengu í hjónaband 1931. Gísli las efnaverkfræðina í 5 ár en lauk ekki prófi — „kerfið" í Kaup- mannahöfn hefur reynzt mörgum erfitt svo sem dæmin sanna, en tónlist átti síaukinn hlut í áhuga hans. Eftir heimkomuna settu þau Guðrún á stofn heimili hér í bæn- um, en Gísli gerðist bankastarfs- maður í 20 ár. Þau eignuðust fjög- ur börn: Önnu sjúkraþjálfara, Margréti kennara og forvörð forn- leifa, Sigrúnu lyfjafræðing og Gest jarðfræðing. Bankastörf voru þá og endra- nær þrautalendíng margra sem ekki fengu vinnu við sitt hæfi — í eina tíð unnu t.d. flestir félagar heimspekingafélagsins í banka, er mér sagt — og fundu sig yfirleitt ekki í starfinu. En sé grannt skoð- að sést oft að „allt í heimi hér stefnir til hins bezta" eins og heimspekingurinn Altunga sagði, og sumarið 1951 réð tilviljun því, er Gísli var í sumarleyfi ásamt fjölskyldu sinni að Ásólfsstöðum í Þjórsárdal, hjá systur sinni og mági, að Kristján Eldjárn var að grafa í dalnum og fékk Gísla til aðstoðar. Varð það upphafið að aðalævistarfi Gísla, sem upp úr því réðst safnvórður að Þjóð- minjasafninu og starfaði þar æ síðan, síðustu starfsárin sem vara-forstöðumaður þess. A Þjóð- minjasafninu nýttust vel bæði kunnátta Gísla frá Kaupmanna- höfn og margvíslegir hæfileikar; hann var hagur vel, ágætur og kunnáttusamur ljósmyndari, lærður í efnafræði, mælingum og teikningu, og kunnugur af eigin reynslu atvinnuþáttum íslendinga í 1000 ár, því þeir breyttust víst ekki að marki frá landnámstíð og fram á þessa öld — en öll er þessi kunnátta nytsamleg við uppgröft, túlkun og varðveizlu fornleifa. Gísli stóð fyrir eða tók þátt í margvíslegum fornleifarannsókn- um, og setti upp byggðasöfn, svo sem á Selfossi, Reykjum í Hrúta- firði og Isafirði. Ferðamaður var hann góður og í stjórn Ferðafélags íslands í 35 ár, sömuleiðis í stjórn Fornleifafélagsins og félagi í Vís- indafélagi íslendinga. Væntanlega birtist í Árbók Fornleifafélagsins ritaskrá Gísla og ítarleg ævi- og rannsóknasaga hans. Gísli var allra manna skemmti- legastur, þegar hann vildi það við hafa, og kunni margar kátlegar sögur. En um fræðileg áhugamál sín, eins og fornleifafræði og sögu, Valur Jóhannsson prentari - Minning Laugardaginn 3. nóvember and- aðist á heimili sínu Valur Jó- hannsson prentari. Hann fæddist í Reykjavík 11. júní 1918. Foreldrar hans voru þau Guðlaug Árnadótt- ir og Jóhann Hafstein Jóhanns- son, fyrrverandi forstöðumaður manntalsskrifstofunnar. Valur ólst upp í stórum systkinahóp. Hann átti þrjár systur og sjö bræður og eru sex þeirra á lífi. Ungur hóf hann nám í prentiðn og varð vélsetjari, vann hann við það mestan hluta ævi sinnar. Eftirlif- andi eiginkona hans er Unnur Jó- hannesdóttir og eignuðust þau fjögur börn, Trausta sálfræðing, kvæntur Guðrúnu Birtu Hákon- ardóttur sjúkraliða, Þorbjörgu Erlu sjúkraliða, gift Jóhanni Guð- mundssyni tannlækni, Árna húsa- smíðameistara, kvæntur Halldóru Harðardóttur húsmóður, og Eddu húsmóður, gift Gunnari Ragnars- syni vélsmið. Alls eru barnabðrnin níu. Það eru liðin þrjátíu og sex ár síðan ég kynntist Val, en hann kom fyrst á heimili foreldra minna með systur minni. Ég man hvað mér fannst hann skemmti- legur. Meðan hann bjó heima var hann foreldrum mínum ætíð góð- ur og best voru þau Unnur og hann þegar þau eftirlétu þeim uppeldið á eldri syninum, sem þau fóstruðu meðan bæði lifðu. Valur var mannkostamaður, aldrei heyrði ég hann hallmæla nokkrum manni. Hann var hrókur alls fagnaðar og eftirsóttur í mannfagnaði hjá ættingjum og vinum, bæði meðal ungra og ald- inna. Heimili þeirra Unnar var alltaf opið öllum ættingjum og vinum. Ég veit að það verður áfram gestagangur, en það munu margir sakna hans Vals. Við öll á Kambsvegi 15 þökkum honum fyrir öll árin sem við fengum að vera í sumarbústaðnum, aldrei kvartaði hann þótt þröng væri á þingi. Elsku Unnur og börn. Hugurinn er hjá ykkur í dag. Sumarið er horfið, sól styttir göngu, hætta söng hörður fugla. Allt leitar hvíldar, að enduðu starfi. Sofnar nú fræ, á svæfli moldar. > (Jens Sæm.) GJSJ. í dag er borinn til hinstu hvílu Valur Jóhannsson. Það er erfitt að sætta sig við það að þessi góði vin- ur skuli vera horfinn yfir móðuna miklu. Söknuðurinn er mikill, en þó þýtur hugurinn um farinn veg ljúfra minninga, minninga um Val. Ég átti því láni að fagna að þekkja Val og nú gefst mér kostur á því að þakka honum fyrir ómet- anlega samfylgd. Sem barn var ég tíður gestur á heimili þeirra Unnar og Vals, Kaplaskjólsvegurinn var sem mitt annað heimili. Þangað sótti ég í óþrjótandi brunn gæsku og vel- vildar sem varir. Heimili þeirra stóð mér sem öðrum ætíð opið. Mér eru minnisstæð þau kvöld er Valur sat á rúmstokknum hjá mér og sagði frá glettilegum prakkara- strikum æsku sinnar. Sögurnar frá Öskjuhlíðarferðunum voru var hann mjög vandur og alvöru- gefinn. Og allra manna sjálfstæð- astur í lund þeirra sem ég hefi þekkt: hann myndaði skoðanir sín- ar sjálfur, óháð. tizku og áróðri, og gat stutt þær gildum og viturleg- um rökum ef eftir var sótt. En svo eðliskurteis var Gísli, að hann reyndi aldrei að þröngva skoðun- um upp á nokkurn mann. Tónlistin fylgdi Gísla til ævi- loka: ungur ólst hann upp við söng og heimilishljóðfæraleik, í Höfn kynntist hann virku æðra tónlist- mér sérstaklega hugleiknar og var undirrituð óseðjandi. Þau eru óteljandi skiptin sem ég fór austur í Laugardal með Unni og Val. Frá því ég var smápeð hafa minar bestu stundir tilheyrt Laugardalnum. Sumarbústaður- inn þeirra var eins og farfugla- heimili, gestir komu og fóru og ætíð voru allir jafn velkomnir. Þeir eru ekki fáir sem hafa gist þar og notið ósnertrar náttúru og hlýju húsráðenda. Oft og iðulega fór ég sem krakki í heimsókn á gamla vinnustaðinn hans Vals, í prentsmiðjuna. Ég horfði dáleidd á fima fingur hans leika við setjaravélina. Það var sjaldan sem ég fór þaðan ónestuð. Nú í dag kveð ég þennan mæta mann, sem reyndist mér sem besti frændi. Ég mun ávallt minnast hans með hlýju, megi góður orðs- tír hans lifa. Unni frænku minni sendi ég innilegar samúðarkveðjur svo og börnum og barnabörnum. Þeirra missir er mikill. Erna arlífi, og eftir heimkomuna sótt: hann reglulega tónleika til dauða- dags; átti auk þess prýðilegt plötu- safn. Og nú er Gísli Gestsson all- ur. Þótt hann væri orðinn 78 ára virtist hann miklu yngri, léttur á fæti, kvikur í hreyfingum og snarpur í anda fram undir það síð- asta. Gísli slapp því við langa og leiða elli, en Guðrún og fjölskylda þeirra eiga á bak kærum vini ac sjá. Eftir lifa dýrmætar minn- ingar. Sigurður Steinþórsson t Innilegar þakkir til allra þeirra nær og fjær sem auösýndu okkur samúö cg vinarhug viö andlát og jaröarför ÞURÍDAR JÓNSDÓTTUR, Noröurgötu 46, Akureyn, Goirþrúöur Sigurðardóttir. Jón Þórisson. Siguröur Jónsson. Péll Svoinsson. t Innilegustu þakkir fyrir auösýnda samúö viö andlát og jarðarför systur okkar, SIGRÚNAR JÓNSDÓTTUR, Kambsvogi 33. Sérstaklega þökkum viö læknum og hjúkrunarfólki Borgarspital- ans sem annaoist hana siöustu vikurnar. Guörun Jónsdóttir, Hansina Jónsdottir, Magnús K. Jónsson. Kristin Jónsdóttir. t Hjartans þakkir fyrir auösýnda samúö og hlýhug viö andlát og jaröarför MARGRÉTAR FINNBJÖRNSDÓTTUR HANSEN. Vandamenn. t Hjartanlegar þakkir fyrir auösýnda samúö viö andlát ÓSKARS JÓNSSONAR. Sérstakar þakkir færum vio slysavarnadeildinni Hafliða á Þórshöfn fyrir frábærlega óeigingjarnt starf. Klara Guojónadóttir, Jón Óskarsson. Matthildur Óskarsdóttir, Guðjón Óskarsson, Hugrún Óskarsdóttir. Stefán Óskarsson, Hulda Oskarsdóttir, Ármann Óskarsson. Hrönn Óskarsdóttir. Eygló Óskarsdóttir. börn, tengdabörn og barnabðrn. + Innilegt þakklæti sendum vlð öllum þeim er sýndu okkur samuö og hlýhug viö andlát og útför elskulegrar eiginkonu minnar, móöur okkar, tengdamóöur og ömmu, ELÍNAR GUDRÚNAR INGIBJARGAR INGIMUNDARDOTTUR frá Eyri, Astúni 14, Kópavogi. Guð blessi ykkur öll. Sæmundur Magnús Óskarsson. Guðmundur A. Sæmundsson, Halldóra E. Magnúsdóttir, Inga Þ. Sæmundsdóttir. Krístín U. Sæmundsdóttir, Guðrún Ó. Sæmundsdóttír, Sigþrúður I. Sæmundsdóttir. og barnabörn. Jóhann M. Hofliðasson, Holgi Sirgisson. Valdimar H. Sigþórsson, Eyjólfur V. Haröarson Birting afmœlis- og minningargreina ATHYGLI skal vakin á því, að afmælis- og minn- ingargreinar verða að berast blaðinu með góðum fyrirvara. Þannig verður grein, sem birtast á í mið- vikudagsblaði, að berast í síðasta lagi fyrir hádegi á mánudag og hliðstætt með greinar aðra daga. í minn- ingargreinum skal hinn látni ekki ávarpaður. Þess skal einnig getið, af marggefnu tilefni, að frumort ljóð um hinn látna eru ekki birt á minningarorðasíð- um Morgunblaðsins. Handrit þurfa að vera vélrituð og með góðu línubili.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.