Morgunblaðið - 12.11.1999, Qupperneq 52

Morgunblaðið - 12.11.1999, Qupperneq 52
Jjg FÖSTUDAGUR 12. NÓVEMBER 1999 MINNINGAR MORGUNBLAÐIÐ t Ástkær sonur minn, faðir okkar, tengdafaðir og afi, EIRÍKUR H. TRYGGVASON múrarameistari, lést á Sjúkrahúsi Reykjavíkur miðvikudaginn 10. nóvember. Fanney Þorsteinsdóttir, fris Eiríksdóttir, Högni P. Sigurðsson, Tryggvi Eiríksson, Margrét Ósk Arnarsdóttir, Eyjólfur Róbert Eiríksson, Lilja Sigurðardóttir og barnabörn. t Elskulegur eiginmaður minn, faðir okkar, tengdafaðir og afi, HILMAR ÞÓR SIGURÐSSON, Fellsmúla 22, Reykjavík, lést á heimili sínu aðfaranótt þriðjudagsins 9. nóvember. Hann verður jarðsunginn frá Áskirkju þriðjudaginn 16. nóvember kl. 13.30. Vilborg Gunnarsdóttir, börn, tengdabörn og barnabörn. t Elskulegur eiginmaður minn, faðir okkar, tengda- faðir og afi, TRYGGVI TÓMASSON, Björk, Grímsnesi, verður jarðsunginn frá Selfosskirkju laugardaginn 13. nóvember kl. 14.00. Jarðsett verður að Stóru-Borg. Ingibjörg Pálsdóttir, Guðrún Tryggvadóttir, Hörður Smári Þorsteinsson, Tómas Tryggvason, Þórdís Pálmadóttir, Páll Ragnar Tryggvason, Sigríður Björnsdóttir og barnabörn. t 1 Systir okkar, SIGRÚN SIGMUNDSDÓTTIR, Mýrargötu 18, Neskaupstað, verður jarðsungin frá Norðfjarðarkirkju laugar- daginn 13. nóvember kl. 14.00. Guðrún Sigmundsdóttir, Stefán Sigmundsson, Árnína Sigmundsdóttir. t Ástkær sonur okkar, ÓLAFUR HELGI GÍSLASON frá Brúum, Aðaldal, lést á Landspítalanum miðvikudaginn 3. nóvember. Útförin fer fram frá Grenjaðarstaðakirkju laugardaginn 13. nóvember kl. 14.00. Jóhanna Halldórsdóttir, Gísli Ólafsson. t GUÐMUNDUR VIGFÚSSON bóndi, Kvoslæk, Fljótshlíð, verður jarðsunginn frá Breiðabólsstað, Fljótshlíð, laugardaginn 13. nóvem- ber kl. 13.00. Vandamenn. INDRIÐI NÍELSSON + Indriði Níelsson fæddist á Vals- hamri í Álftanes- hreppi, Mýrasýslu 30. ágúst 1913. Hann lést á Land- spítalanum 4. nóv- ember sl. Foreldrar Indriða voru Soffía Hallgrímsdóttir f. 21. mars 1887 á Grímsstöðum í Álftaneshreppi, Mýrasýslu, d. 3. júní 1977 í Reykjavík, og Níels Guðnason, f. 8. mars 1888 á Vals- hamri í Álftaneshreppi, Mýra- sýslu, d. 27. júní 1975 í Borgar- nesi. Böm Soffíu og Níelsar vora Indriði, Guðný Kristrún, f. 19.9. 1916, og Sigríður Ingibjörg, f. 11.8. 1920, Guðríður Elísabet, f. 10.10. 1922, og Sesselja Soffía, f. 30.8.1924, og lifa systumar bróð- ur sinn. Hálfbræður Indriða, sam- feðra, era Reynir Ásberg, f. 26.4. 1931, og Oddfreyr Ásberg, f. 12.10. 1933, d. 29.9.1971. Indriði kvæntist Ingunni Hansdóttur Hoffmann 9. október 1937. Ingunn er fædd 29. mars 1916 í Reykjavík, dóttir hjónanna Guðrúnar Kristjánsdóttur, f. 17. október 1883, d. 11. júlí 1975, og Hans I. Hoffmann bókara, f. 22. ágúst 1879, d. 23. mars 1961. Böm Indriða og Ingunnar eru: 1) Hans, forstöðu- maður, f. 2. janúar 1943, giftur Erlu Einarsdóttur, eiga þau Ing- unni, Guðnýju og Gunnar Inga. 2) Níels, byggingaverkfræðingur, f. 18. nóvember 1944, giftur Guð- laugu Ástmundsdóttur, eiga þau Birau, Indriða, Snjólaugu og Ást- mund. 3) Indriði, byggingatækni- fræðingur, f. 27. nóvember 1947, Nú er skarð fyrir skildi. Látinn er elskulegur tengdafaðir minn, Indr- iði Níelsson. Það var fyrir 37 árum, að Hans, maðurinn minn, kynnti mig fyrir honum í fyrsta sinn. Eg man alltaf hve glæsUegur mér fannst hann og hélt hann þeim glæsUeika til dauðadags. Hann tók innUega á móti mér, með sinni hjartahlýju, og ekki var mér síður tekið af minni elsku- legu tengdamóður, Ingunni. Síðan hafa þau reynst mér sem mínir aðrir foreldrar og Flókagatan verið mitt annað heimili. Indriði var mikill fjöl- skyldumaður og bar hag fjölskyld- unnar mjög fyrir brjósti. Hann var aUtaf boðinn og búinn tU þess að að- stoða okkur í hvívetna. Þegai- við, böm og tengdaböm, vomm að koma upp þaki yfir höfuðið var hann í aðalhlutverkinu og var hamingjusamastur þegar hann var að gera gagn. Það minnir mig á smá- sögu sem hann sagði mér af sjálfum sér, þegar hann var bam í uppvexti á Valshamri í Álftaneshreppi. Þá var hann að hjálpa til við heyskap og spm’ði þá ömmu sína: „Amma er ég núna að gera gagn?“ En aUt hans líf einkenndist af vinnu, eljusemi og ósérhlífni. Hann var mikUl athafna- maður og bera fjölmargar húseignir í bænum vott um það. Einnig átti hann og rak trésmíðaverkstæði, með nokkrum félögum sínum, og þar naut hann sín aUtaf vel við smíð- ar. Var hann þar oft á laugardögum, ásamt sonum sínum, við smíðar á innréttingum í í hús okkar allra. Þá fannst mér hann alltaf í essinu sínu. Réttsýnn, óvilhaUur og ákveðinn var hann í sínum skoðunum aUa tíð, enda var hann tUkaUaður af Reykja- víkurborg, sem dómari í margslung- num matsmálum, í sambandi við húsnæði. Tengdaforeldrar mínir komu oft að heimskækja okkur er- lendis í svokallað frí. Ég man alltaf eftir fyrstu heimsókn þeirra tU okk- ar tU New York 1965, en þá vorum við nýflutt í gamalt hús sem við höfð- um keypt. Hann grandskoðaði húsið og fannst margt merkUegt og skrítið við handbragð BandaiTkjamanna. Hann var nú ekki lengi að finna út að betrumbæta mætti eldhúsið, rissaði það upp og dreif Hans næsta dag með sér út í búð (Völund sem hann nefndi) og keypti þar efni og verk- færi og hófst handa. Eldhúsið mitt varð náttúrlega aUt annað, enda var hann þekktur fyrir að teikna upp eldhús sem gott var að vinna í. Eftirminnileg eru mörg ferðalög- in sem við höfum farið í með honum og tengdamömmu, utanlands sem innan. Margar dýrmætar minningar koma fram í hugann þegar fjölskyld- an kom saman við píanóið, tengda- mamma spilaði og við sungum eftir íslenska ljóðasafninu. Þá kunni tengdapabbi ekki bara fyrstu vís- una, heldur öll erindin. Hann var mjög ljóðelskur maður og engan hef ég þekkt sem kunni jafn mikið af ljóðum og kvæðum. Hann átti vísu við hvert tækifæri. Hans verður nú sárt saknað af allri fjölskyldunni, sérstaklega nú þegar hátið ljóss gengur í garð, og hann mun ekki ganga í kringum jólatréð og syngja með okkur á annan í jólum, eins og alltaf hefur verið siður á Flókagöt- unni. Það er bjart yfir minningu tengdapabba. Að lokum vil ég þakka honum fyrir hve góður hann hefur verið mér og fjölskyldu minni, alla tíð. Elsku tengdamömmu votta ég samúð og bið henni guðs blessunar. Erla Einarsdóttir. Tengdafaðir minn, Indriði Níels- son, er látinn í hárri elli 86 ára gam- all. Örlögin höguðu því á þann veg að hann kvaddi 4. nóvember á fæðing- ardegi Hallgríms, yngsta sonar hans, sem lést af slysförum fyrir tæpum aldarfjórðungi. En við fráfall Hallgríms var mikill harmur kveð- inn bæði að foreldrum hans og systkinum, sem og öðrum sem til hans þekktu. Indriði mátti lifa tímana tvenna eins og margir af hans kynslóð. Hann var fæddur í Álftaneshreppi á Mýrum á öðrum tug aldarinnar, elstur í systkinahóp sem hann frá unga aldri lét sér annt um að halda saman. Hann lærði húsasmíði í Reykjavík og stundaði þá iðn alla sína starfsævi, lengst af sem bygg- ingameistari. Eru ófá húsin í Reykjavík sem hann lagði hönd að. Á þessari kveðjustund eru tugim- ir að verða þrír síðan ég kom fyrst á heimili Indriða og Ingunnar á Flókagötu, þar sem mér var tekið af hæglæti sem í sér bar hvoru tveggja í senn ákveðni og traust. Þær mót- tökur lýstu Indriða vel. Indriði var í senn hæglátur og raungóður, en hafði sterkar skoðanir og var fastur fyrir. Á Flókagötunni er myndarlegt heimili sem Indriði og Ingunn hafa búið sér og börnum sínum á langri og vinnusamri ævi, Hlýtt og fallegt heimili sneytt oflátungshætti. Indriði unni mjög landinu og hafði unun af að ferðast um það. Ófáar eru ökuferðirnar sem á seinni árum, eft- ir að hægjast fór um, voru famar um Snæfellsnes, austur að Skógum eða enn víðar um okkar fagra land. Enn- fremur hafði Indriði mikið dálæti á kveðskap og kunni ógrynni lausa- vísna og ljóða. Mikilvægastar voru honum þó samvistir við fjölskyld- una, bæði börn og systkini. Með þessum fáu orðum vil ég minnast og þakka kynni af raungóðum heiðurs- manni. Kristinn Karlsson. Nú er elsku afi allur. Það er skrýt- ið til þess að hugsa að afi sé fallinn frá, því mér virtist sem tíminn biti ekki á honum. I ys og þys nútímans stóð afi eins og ldettur í lífsins ólgu- sjó. Hann hafði staðfestu og öryggi þess sem býr að ríkri arfleið og visku kynslóðanna. Að koma á Flókagöt- una var eins og að koma í ömgga höfn, þangað sem jjölskyldan sótti styi’k og festu. Á heimilinu hjá giftur Önnu Toft, eiga þau Krist- ínu, Amar, Hallgrím Daða, Indr- iða Frey og Guðrúnu. 4) Gunnar, byggingatæknifræðingur, f. 8. október 1949, giftur Hildi Þor- valdsdóttur, eiga þau Jóhönnu, Rut og Óttar, iátinn. 5) Ragnheið- ur, sálfræðingur, f. 5. nóvember 1951, gift Kristni Karlssyni, eiga þau Ingunni, Önnu Þóru og Karl. 6) Hallgrímur, f. 4. nóvember 1957, lést 19. desember 1975 af slysförum. Indriði Níelsson lauk sveins- profi í húsasmiði 1934 og meist- araprófi 1937. Starfaði hann alla tíð sem byggingameistari í Reykjavík og reisti íjölmargar byggingar. Hann stofnaði ásamt öðrum Trésmiðjuna hf. sem starf- aði hátt í 40 ár að innréttinga- smíði. Hann var einn af eigendum Steypustöðvarinnar hf. og fleiri fyrirtækja. Hann vann við fjöida matsgjörða fyrir borgardómara. Indriði var félagi í Oddfellow- reglunni Ingólfi og síðar einn af stofnendum Skúla fógeta. Hann var einnig félagi í Lionshreyfing- unni Ægi. Utför Indriða Níelssonar fer fram frá Fossvogskirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 13.30. ömmu Ingu og afa Indriða voru rík- ar hefðir sem styrktu fjölskyldu- böndin og var gott að finna til þess öryggis sem fylgdi því. Ein af fyrstu minningum mínum af afa var þegar ég sem 10 ára stúlka dvaldi hjá honum og ömmu eitt sum- ar þegar fjölskylda mín fluttist heim að utan. Mér fannst skrýtið að afa skyldi þykja gott að borða súrsað slátur með gijónagraut, enda voru þetta framandi réttir fyrir mér. Honum fannst að við systkinin ætt- um að smakka á þessum góða ís- lenska mat og reyndum við það eftir fremsta megni. En eftir að afi var farinn niður í trésmiðju eftir hádeg- ismatinn laumaði amma að okkur einhverju góðgætinu. Við fórum í ófá ferðalög með afa, m.a. upp í Borgarnes, og ég var allt- af jafn undrandi á því að hann skyldi þekkja öll kennileiti með nafni. Hann var einnig vel minnugur á kvæði og gat farið með vísu við hvert tækifæri. Þetta fannst mér stórkost- legt. Afi var alltaf jafn elskulegur við okkur bamabömin og til í að taka einn Olsen slag til að stytta okkur stundimar. Þegar ég var komin á unglingsár kunni ég betur að meta þá visku sem afi bjó yfir og naut þess að sækja hann heim og hlusta á sög- umar sem hann kunni frá að segja. Við afi og amma fómm saman í ferð til Þýskalands þegar ég var á 17. ári og var ekki hægt að hugsa sér betri ferðafélaga. Ber það því vitni hversu vel mér leið með þeim. Ég var svo heppin að fá aftur tækifæri tO að vera undir sama þaki og afi og amma, í þetta sinn með sambýlis- manni mínum, Haraldi Þorsteins- syni, í kjallaranum á Flókagötunni. Áfa var mjög umhugað um að vel færi um okkur og sá tO þess að íbúð- in væri í góðu standi og dyttaði hann að því sem hann gat. Oft snæddum við saman bita á kvöldin og ræddum um heima og geima. Þama þótti okkur gott að búa og hugsum við Halli oft um þær góðu stundir sem við áttum þar. Minningamar em ót- al margar og munu geymast í innstu fylgsnum hjartans. Það er sárt að vera fjarri fjölskyldunni á þessari stundu, en hugur minn er með ykk- ur öllum. Elsku amma, megi Guð styrkja þig og hugga. Með þessum orðum kveð ég þig, afi minn. Ingunn Hansdóttir. Með þessu ljóði vOjum við minn- ast þín, elsku afi. Svo fylgir oss eftii' á lestarferð ævilangri hið ljúfa vor þegar alls staðar sást til vega. Því skín á hamingju undir daganna angii og undir fógnuði daganna glitrar á trega. (Tómas Guðmundsson.) Ingunn, Anna og Kalli. Ég man nokkuð snemma tO Indr- iða Níelssonar. Þennan höfðinglega mann bar stundum fyrir barnsaug-
Qupperneq 1
Qupperneq 2
Qupperneq 3
Qupperneq 4
Qupperneq 5
Qupperneq 6
Qupperneq 7
Qupperneq 8
Qupperneq 9
Qupperneq 10
Qupperneq 11
Qupperneq 12
Qupperneq 13
Qupperneq 14
Qupperneq 15
Qupperneq 16
Qupperneq 17
Qupperneq 18
Qupperneq 19
Qupperneq 20
Qupperneq 21
Qupperneq 22
Qupperneq 23
Qupperneq 24
Qupperneq 25
Qupperneq 26
Qupperneq 27
Qupperneq 28
Qupperneq 29
Qupperneq 30
Qupperneq 31
Qupperneq 32
Qupperneq 33
Qupperneq 34
Qupperneq 35
Qupperneq 36
Qupperneq 37
Qupperneq 38
Qupperneq 39
Qupperneq 40
Qupperneq 41
Qupperneq 42
Qupperneq 43
Qupperneq 44
Qupperneq 45
Qupperneq 46
Qupperneq 47
Qupperneq 48
Qupperneq 49
Qupperneq 50
Qupperneq 51
Qupperneq 52
Qupperneq 53
Qupperneq 54
Qupperneq 55
Qupperneq 56
Qupperneq 57
Qupperneq 58
Qupperneq 59
Qupperneq 60
Qupperneq 61
Qupperneq 62
Qupperneq 63
Qupperneq 64
Qupperneq 65
Qupperneq 66
Qupperneq 67
Qupperneq 68
Qupperneq 69
Qupperneq 70
Qupperneq 71
Qupperneq 72
Qupperneq 73
Qupperneq 74
Qupperneq 75
Qupperneq 76
Qupperneq 77
Qupperneq 78
Qupperneq 79
Qupperneq 80
Qupperneq 81
Qupperneq 82
Qupperneq 83
Qupperneq 84

x

Morgunblaðið

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.