Dagblaðið Vísir - DV - 20.05.1989, Blaðsíða 8

8
LAUGARDAGUR 20. MAÍ 1989.
Fyrstl flugtíminn:
Flughræðslan víirbuguð
- flogið um loftín blá með TF-FHI
Kristján Jakobsson flugkennari athugar olíumælinn.
DV-myndir BG
Þaö eru ótal mælar og takkar sem þarf aö kunna skil á.
Flugið er skráð í þar til gerða bók,
BIRK frá Reykjavík og BIRK aftur
til Reykjavíkur, svo þarf að hringja
í flugtuminn og láta flugumsjónar-
menn vita hvert fluginu sé heitið og
hversu lengi vélin verði í loftinu sem
er áætlað að verði um ein klukku-
stund. Því næst þarf að athuga með
veður og veöurhorfur. Yfirleitt er
ekki farið með nemendur í loftið í
meiri vindi en 20-25 hnútum.
Þú færð að fljúga TF-FHI, þaö er
ein besta vélin sem við höfum, það
er eins og hún hafi sál, segja strák-
amir í flugskólanum. Bókstafurinn
F stendur fyrir Friðrik, H fyrir Helgi
og I fyrir Ingi. Aliar íslenskar flug-
vélar hafa upphafstafina TF en aðrir
stafir standa fyrir einhver karl-
mannsnöfn. Það er hefð og ekki þyk-
ir við hæfi að breyta þeirri reglu og
nota kvenmannsnöfn.
Að fara í fyrsta flugtímann er eitt-
hvað sem er dálítið spennandi, eitt-
hvað sem er afar óraunverulegt.
Hingað til hefur mann einungis
dreymt um að það væri gaman að
læra að fljúga en sú hugsun hefur
ekki náð lengra. Stóra stundin er
hins vegar runnin upp, ég er á leið-
inni í loftið.
Ekki eftir
neinuaðbíða
Það er ekki laust viö að maður sé
dálítið hræddur, enda flughræðsla
gamall fylgifiskur. En það þýðir lítið
að gefast upp núna og Kristján Jak-
obsson flugkennari segir að það sé
ekki eftir neinu að bíða, það sé best
að leggja í hann.
Áður en lagt er í hann þarf að skoða
vélina að utan, athuga hvort það eru
einhveijar dældir á henni, skoða
vængbörðin, hvort nægt bensín er á
vélinni og athuga með ohuna, hvort
siglingarljósin eru óbrotin og þar
fram eftir götunum. Þetta eru ótal,
ótal atriði og mér finnst eins og ég
muni aldrei koma til með að muna
þetta allt sam£m. Þá er sest undir
stýri, beltin spennt og Kristján fer
aö útskýra alla mælana í mælaborð-
inu, sú fræðsla fer nú að mestu fram
hjá mér, því allt í einu er maginn
búinn að gera uppreisn og ég hugsa
ekki um annað en hvernig í ósköpun-
um þessi litla tveggja sæta Cessna-
rella eigi að skila mér heilli heim
aftur.
Líktogjarðýta
Kristján dregur fram „tékk-list-
ann“ þar sem er skráð hvað þarf að
athuga áður en farið er í loftið. Hann
lætur mig fá Ustann og segir mér að
„tékka“ en satt best að segja hafði
ég ekki hugmynd um hvað ég ætti
að gera, það eina sem komst að var
hvort ég mundi lifa flugferðina af.
Ég er kaldsveitt og farin að hríð-
skjálfa.
Þegar „tékkið" var afstaðið segir
Kristján mér aö þaö þurfi að fylla út
í flugbókina sem er um borð því að
vélin sé skoðuð að loknum hveijum
fimmtíu flugtímum. Svo er ekið út á
flugbrautina. Þaö sem kom verulega
á óvart var að véUnni var stýrt með
fótstigum líkt og jarðýtu. Þegar við
erum komin út á brautina er fengið
leyfi til flugtaks og vélinn fer í loftið
af flugbraut 02.
Vélin svífur yfir Háskólalóðina og
klifrar í 1000 feta hæð, svo er beygt
til hægri og stefhan tekin á Hafnar-
fjörð og þaðan að Kleifarvatni. Út-
sýnið er afar fagurt enda veðrið gott.
Það er hins vegar nokkur ókyrrð í
lofti og véUn tekur nokkrar dýfur
sem verður til þess að flughræðslan
ágerist enn frekar. Mig langar mest
til að biðja um að það verði snúið við
en ég harka af mér. Þegar véUn flýg-
ur yfir vatnið fer ég smátt og smátt
að jafna mig. Og mér tekst að sann-
færa sjálfa mig um aö Kristján langi
væntanlega jafnmikið og mér að
komast heim heilu og höldnu. Hann
sé því ekki að reyna að senda mig
beint út í opinn dauðann.
Aldarfjórðungs
afmæli
VéUn er í eigu Flugskóla Helga
Jónssonar en skólinn fagnar 25 ára
afmæU sínu í þessum mánuði. Hann
er elsti starfandi flugskóU á landinu.
Ekki eru til neinar tölur um það
hversu margir hafa lokið prófi frá
skólanum en þeir skipta hundruð-
um. Langflestir atvinnuflugmenn
landsins hafa einhvem tímann á ferl-
inum haft viðkomu í þessum flug-
skóla.
Þaö er ákaflega misjafnt af hvaða
ástæðum fólk fer að læra að fljúga.
Hjá mörgum er þetta gamaU draum-
ur sem þeir láta verða af aö hrinda
í framkvæmd þegar þeir eldast. Aðr-
ir fara í flugtíma til að losna við flug-
hræðslu og enn aðrir læra aö fljúga
því þá dreymir um að verða atvinnu-
flugmenn. Þaö hefur einnig færst í
vöxt að kaupsýslumenn læri að
fljúga og kaupi sér svo htla rellu til
að vera fljótari á milli staða og spara
með því dýrmætan tíma. Enn sem
komið er era karlmenn víst í miklum
meirhluta þeirra sem læra aö fljúga,
eða um 90 prósent. En á síöustu árum
hefur það hins vegar færst í vöxt að
konur fari í flugnám.
Fyrsta stigið í flugnáminu er sóló-
próf en nemandi veröur að hafa lokið
Og flugvélin fór loks i loftið.
að minnsta kosti fimmtán flugtímum
áður en hann fær að þreyta prófið,
auk þess sem hann veröur að gang-
ast undir stranga læknisskoðun áöur
en honum er hleypt í það. Flugnám
er nokkuð dýrt því hver timi kostar
um tæpar fimm þúsund krónur.
Engin
sjálfstýring
Þegar við eram komin fram hjá
Kleifarvatni segir Kristján að það sé
best að ég taki við stýrinu. Flugvél
stýrir maður ekki með báðum hönd-
um eins og bíl heldur einungis með
vinstri hendinni því sú hægri þarf
að vera laus til að stilla takkana í
mælaborðinu.
Það kemur mér á óvart að það skuli
þurfa að stýra vélinni í loftinu, hing-
að til hef ég alltaf haldið aö þegar
vélin væri komin upp í rétta flughæð
væri sett á sjálfstýring og síðan væri
einfaldlega flogið áfram. Þegar ég
spyr um þetta atriði segir Kristján
að það sé ekki sjálfstýring á svona
litlum vélum. Raunar sé ekki sjálf-
stýring á neinum íslenskum vélum
nema þeim sem notaðar era í milli-
landaflugi.
Það er svolítið erfitt að einbeita sér
að því að nota einungis aðra höndina
en það tekst eftir svolítinn tíma.
Ókyrrðin í loftinu eykst smám
saman og þegar vélin flýgur út yfir
Krýsuvíkurhraunið tekur hún stóra
dýfu. Mér verður svo mikið um að
ég sleppi stýrinu og öskra en þá var
það líka búið. Við stefnum frá fjall-
garðinum og út á sjó til að losna við
ókyrrðina og Kristján ákveður að
hækka vélina upp í 3000 fet til að