Dagblaðið Vísir - DV - 09.07.1990, Side 16

16
MÁNUDAGUR 9. JÚLÍ 1990.
Lesendur_______________________DV
I Ungverjalandi eina kvöldstund
Sérkennilegir tónar
frá Búdapest
Ungverska stórsveitin á sviðinu í Félagsheimili Kópavogs.
Spumingin
Ertu flughrædd(ur)?
Anna Dóra Guðmundsdóttir flug-
freyja: Þá væri ég ekki flugfreyja.
Ég er búin að fljúga í 16 ár og ef ég
hef einhvern tíma verið flughrædd
þá er það liðið.
Helen Halldórsdóttir ræstingatækn-
ir: Nei. Ég geri ekki mikið að því aö
fljúga en ætla næst að fljúga í fallhlíf.
Björk Gísladóttir sjúkraliðanemi:
Nei, alls ekki. Ég flýg þegar peninga-
buddan leyflr.
Ragnheiður Gisladóttir sendill: Að
sumu leyti. Ég er aðallega hrædd
þegar véhn er að lenda en mér finnst
allt í lagi þegar hún fer í loftið.
Einar Magni Jónsson smiður: Nei.
Ég er líka flugmaður og flýg þrisvar
til íjórum sinnum í viku.
Júlíus örn Ásbjörnsson, 12 ára: Nei.
Ég hef aldrei verið flughræddur en
hef nokkrum sinnum flogið.
G.A. skrifar:
í Félagsheimili Kópavogs mánu-
dagskvöldið 2. júlí 1990 var búið að
auglýsa að þar ættu að vera tónleikar
um kvöldið, ungversk stórsveit, 40
manns, og 15 manna „big-band“ átti
að leika. - Hvað var eðlilegra en aö
fara á staðinn og sjá og heyra þessa
ungversku tónlistarmenn? Það er
ekki á hverjum degi sem við fáum
40 manna hóp tónhstarmanna frá
Ungveijaiandi hingað til lands.
Og mikið rétt; þeir komust allir
fyrir á Utlu sviðinu, 40 manna lúöra-
sveit sem hafði tvo stjórnendur til
skiptis. Þeir voru István Szabó,
skólastjóri tónUstarskóla í Búdapest,
sem var aðalhljómsveitarstjóri, og
Csaba Dely aðstoðarhljómsveitar-
stjóri.
Þetta voru strax í upphafi sér-
kennilegir tónar sem hljómuðu
þarna frá sviðinu í félagsheimiUnu.
Fyrst kom alkunnur mars eins og
vera ber hjá lúðrasveit en síðan
komu lög eins og Ballet úr óperunni
Dózsa Gjörgy eftir Ferenc Erkel,
Ungverskt ljóð og dans eftir A. Fark-
as, Ungverskur ljóðakrans eftir Józ-
sef Pécdi, þá Exodus eftir Emest
Gold og Mixed Picles eftir WiUy Löffl-
er.
Þetta var allt í þeim stíl sem ung-
verskum tónUstarmönnum einum er
lagiö: útsetningar og flutningur á
dæmigeröan ungverskan hátt og í
þjóðlögunum komu vel fram ein-
kennin sem fylgja hinum ungversku
lögum, að draga seiminn og fram-
lengja síðustu lagUnur. Sannarlega
hefði mátt bæta inn einum einleikara
á fiðlu úr því þessi fjöldi tónUstar-
manna var þarna hvort eð var. - En
Konráð Friðfinnsson skrifar:
Rétt eftir seinustu aldamót var
tækniundri miklu í skipslíki hleypt
af stokkunum. Fékk það nafnið
Titanic. Titanic var þannig byggt að
það átti ekki að geta sokkið. Sama á
hverju gengi. Var byrðingur skipsins
enda tvöfaldur og búinn ótal vatns-
þéttum skilrúmum sem voru þó ekki
betur hönnuð en svo að sjór komst á
milU þeirra efst - samkvæmt frásögn
sem ég las einhverju sinni um þetta
mikla skip.
Er þetta risavaxna og um leið fræg-
asta fley allra tíma hóf jómfrúferð
sína yfir Atlantshafið var draumur
útgerðaraðilanna sá að hreppa í leið-
inni „bláa borðann", fyrir hraðamet
maður var þarna vissulega á ung-
verskum tónleikum - ekki íslensk-
um. Góð tilbreyting og ánægjuleg.
Eftir hlé kom svo „Hör Big-band“,
15 manns, sem lék ýmis þekkt lög
úr jazz- og dægurlagaheiminum. AUt
gamalt og gott, sumt næstum gleymt,
eins og Mr. Sandman. Síðan komu
Cony Island, Stranger on a Shore,
lyianhattan Boogie, MoonUght Ser-
minnir mig. - Er komið var út á
rúmsjó var því stímt eins og ferlíkið
komst og hvergi slegið af þótt varð-
bergsmenn í brú sæju og tilkynntu
stöku ísjaka á stangli. „Hraða og
stefnu skal halda óbreyttri," voru
afdráttarlaus fyrirmæU skipstjóra. -
„Titanic er jú ósökkvandi!“
Á þann veg fór þó að lokum að gríð-
armikfil borgarís reyndist sjávar-
hóteUnu ofviða og risti jökullinn gat
á skrokk stáltröllsins, frá stefni og
aftur fyrir mitt skip, líkt og hnífur
gengur hindrunarlaust í smjör. Fley-
iö tók þegar að síga og hvarf í hafið
á fáeinum klukkutímum, ásamt
hundruðum manna. Margir farþeg-
anna eru taldir hafa króknað úr
enade, Brasil Samba, Hello Dolly og
enn fleiri. - í þessum hluta tónleik-
anna, sem var stjómað af MUdóz
SiUga, lék hann sjálfur klarinett-sóló
af innlifun og leikni.
Á tónleikunum var svo sérstakur
kynnir, Csuport Antal, sem kynnti
lög og hljómsveitarmenn á ensku.
Þetta vom allsérstæðir tónleikar að
flestu leyti og tónar frá þessari ung-
)
kulda þar sem þeir flutu í björgunar-
vestunum. Bátar voru aðeins til
handa hluta af mannskapnum eins
og alkunna er.
Við vesælir menn héldum þá og
höldum enn að við getum sigrað al-
mættið. En almættið verður ekki
sigrað, sama hve mikið hugvit og
brellur brúkaðar eru. Hörmulegt
Titanic-slysið er óræk sönnun í þá
vera. Og drottinn mun ávallt eiga
síðasta orðið og hann mun einnig
grípa í taumana í fyllingu tímans í
samræmi við boðskap Biblíunnar. -
Kristnir menn og þjóðir trúa á bók
bókanna og það sem hún fræðir oss
um. - Eða svo skyldi maður ætla!
versku hljómsveit seiddu fram
myndir og andrúmsloft frá íjarlægri
og frægri menningarborg á sléttum
Ungverjalands þar sem aUt er að taka
stakkaskiptum. - Einn þátturinn í
þeim er að sækja heim fjarlæg lönd
eins og ísland tU að gefa fólki þar
innsýn í hefðbundna og víðfræga
tónlistarsniUi landa sinna.
Sunnefumálin
Sigrún Björnsdóttir skrifar:
Að undanförnu hafa verið flutt-
ir mjög áhugaverðir þættir í Rík-
isútvarpinu um Sunnefumálin og
Hans Wíum sýslumann. En sá
galli hefur verið á að flutnings-
tími þeirra hefur ekki veriö
heppUegur, þeir hafa verið sendir
út á sunnudögum kl. 14 þegar
margir era á feröalögum i góða
veðrinu á þessum tíma árs.
Þannig missti ég af einum
þeirra, sem ég vildi ógjarnan
gera. Nú varpa ég fram þeirri
beiðni til stjómanda Útvarpsins,
að þættir þessir verði endurtekn-
ir. - Mörg dagskráratriði virðast
nú enduriekin hjá Útvarpinu. Og
hvers vegna þá ekki þessi ágæta
og fróðlega dagskrá um Sunn-
efumálin?
Hringið í síma
Launaskuld Ríkisútvarpsins:
Ekki vandi að reka ríkisfyrirtæki
Áslaug hringdi:
Mér finnst tímabært að krufið
verði tU mergjar hvemig stendur á
því að hægt er með geðþótta-
ákvörðun ráðherra að gefa eftir
rúmlega tveggja ára skuld Ríkisút-
varpsins við ríkið, skuld sem nem-
ur um 200 mUljónum króna. Ég hef
heyrt marga lýsa undrun sinni á
þessu. - Ég segi bara sem svo: Það
er ekki vandi að reka ríkisfyrirtæki
með þessu fyrirkomulagi!
Svo kemur ráðherra i sjónvarps-
viðtaU og færir fram þau rök að
úr þvi að Ríkisútvarpið hafi staðiö
í skilum við fjármálaráðuneytið
undanfarin tvö ár sé alveg réttlæt-
anlegt að gefa eftir fyrri skuldir!
- Eru þessir menn gjörsneyddir
öllu viðskiptasiðferði? Eða tíðkast
það bara alls ekki í ráðuneytunum
eða hjá ríkisfyrirækjum?
Og enn kemur svo fjármálastjóri
RÚV fram á sjónarsviðið og tínir
fram gömlu rökin um ábyrgð og
skyldur Ríkisútvarpsins viö landið
og miðin og segir það vera öryggis-
atriði að halda úti rekstri ríkisút-
varps. Hvaða öryggistæki er t.d.
Sjónvarpið, stöð 1? Nákvæmlega
ekkert. Það má öllum ljóst vera.
Þessi afgreiðsla til handa Ríkisút-
varpinu er með ólíkindum og eins
niöurlægjandi fyrir stofnunina og
frekast getur orðið. Ég er einnig
undrandi á að nokkur aðUi, sem
þykist vera hlynntur frjálsri sam-
keppni, að ekki sé nú talað um
einkarekstur, vilji vera í forsvari
fyrir hinum ríkisreknu fyrirtækj-
um. - En þeir hafa hlaupið í skjóhð
nokkrir og finnst eflaust gott að
starfa í vemduðu umhverfi og láta
sig hafa það. HvUík reisn!
Titanic var ósökkvandi