Þjóðviljinn - 16.03.1990, Síða 23

Spilum ekki meö
Röltandi beinum
The Stone Roses er spáð jafn miklum vinsældum og U2 og kæmi það
dægurmálasíðunni ekki á óvart að sá spádómur rættist.
Breskatónlistarpressan hefur
nær einróma kallað árið 1989 ár
The Stone Roses og sumir
ganga svo langt að segja kom-
andi áratug verða áratug Stone
Roses. Þeimerspáöjafn miklum
frama og U2 og fyrstu 12“ plötu-
rnar þeirra seljast á 2.000-7.000
krónur. Síðast liðinn þriðjudag
var opnað fyrir miðasölu á tón-
leika með þeim skammt fyrir utan
Manchester og seldust 9.000
miðar upp á 4 klukkutímum. Þeg-
ar hljómsveitin hélt tónleika í Jap-
an á síðasta ári voru móttökurnar
á Tokyo flugvelli í bítlastílnum þar
sem tugir þúsunda aðdáenda
tóku á móti þeim.
Fyrir um það bil ári voru vin-
sældir Stone Roses vart mælan-
legar, þó nafn hljómsveitarinnar
væri vörum þúsunda aðdáenda í
Manchester, borginni sem með
sanni má kalla borg rokksins í
Bretlandi um þessar mundir.
Hljómsveitin sló í gegn á lands-
vísu á sama tíma og Happy
Mondays sem spila í Hamrahlíð-
inni annað kvöld og meðlimir
Stone Roses segja reyndar
Happy Mondays einu hljóm-
sveitina sem hægt sé að detta í
það með. Þessar tvær hljóm-
sveitir stjórna raunar allri
tónlistar- og fatatísku í Manc-
hester og styrkja ákveðnar versl-
anir beint með fjármunum.
Stone Roses hóf feril sinn með
klúbbaspiliríi í heimaborginni og
voru ma. tíðir gestir í hinum vin-
sæla Hacienda-klúbbi. Hljóm-
sveitin spilaði líka oft í ólöglegum
vöruhúsapartýum sem fóru fram
þegar hefðbundnir klúbbar
höfðu lokað. En bresk stjórnvöld
hafa slíkar áhyggjur af þessum
partýum, sem sum eru sótt af allt
að 20 þúsund manns, að ríkis-
stjórnin hyggur á lagabreytingar
sem margir segja að muni skerða
mannréttindi í landinu, þar sem
hægt verði að beita lögunum gegn
pólitískum samkomum.
Fyrsta breiðskífa hljómsveitar-
innar, „Stone Roses“, kom út í
fyrra og var kosin ein af 20 bestu
breiðskífum áratugarins af les-
endum Melody Maker. Áður
hafði hljómsveitin sent frá sér
fjórar 12“: „So Young“, „Sally
Cinnamon", „Elephant Stone“
og „Made Of Stone“ sem kom út í
febrúar 1989. Það var ekki fyrr en
með útkomu þessarar síðustu 12“
að athygli tónlistarpressunnar
var vakin og síðan þá hafa hlut-
irnir gerst hratt hjá Stone Roses.
Rolling Stones bauð hljóm-
sveitinni að hita upp á tónleikum
sínum í Kanada en því var hafnað
með þeim orðum að Stone Roses
hefði ekki áhuga á að spila með
„Strolling Bones“, eða Röltandi
beinum, sem verður að teljast
frumlegt uppnefni á gömlu
mennina. Þeir fjórmenningar í
Stone Roses höfnuðu líka tilboði
Pixies og New Order um að vera
um borð hjá þeim í Ameríkutúr
þeirra og þáðu heldur ekki að
koma fram sér að kostnaðarlausu
í Central Park sl. haust. Þess í
stað bókuðu þeir 4.000 manna sal
í Blackpool og troðfylltu hann.
Þeir í Stone Roses haga sér eins
og þeir þurfi ekki á neinni aðstoð
frægra fiska að halda og það veitir
þeim athygi sem er mun betri en
engin. Það hefur líka sýnt sig að
þeir þurfa ekki á hjálp annarra að
halda til að fylla tónleikasali.
Þrátt fyrir nýfengna frægð
hafnaði hljómsveitin tilboðum
stórra útgáfufyrirtækja og stóra
platan var gefin út á sjálfstæðu
merki, Silverstone Records, og
fer hljómsveitin þar svipaðar
slóðir og Manchestergrúppan
The Smiths fór á sínum tíma.
Áður hafði hljómsveitin verið á
mála hjá Revolver útgáfunni sem
einnig er sjálfstæð útgáfa, eða
„Indí“ eins og það heitir á máli
Bretans. Viðskipti þeirra fengu
hálf harkalegan endi.
Einn morguninn þegar fram-
kvæmdastjóri Revolver, Paul
Birch, var á leið út af skrifstof-
unni með spúsu sinni, mætti hann
í ganginum þremur meðlimum
Stone Roses. Þeir héldu á máln-
ingarfötum með blárri og hvítri
málningu og gerðu sér lítið fyrir
og skvettu henni yfir fram-
kvæmdastjórann og spúsuna,
héldu síðan út fyrir þar sem glæsi-
legur Benz framkvæmdastjórans
stóð og skvettu málningu yfir
hann. Ástæðan? Birch hafði
endurútgefið „Sally Cinnamon“
og gert við hana myndband án
þess að biðja hljómsveitina um
leyfi.
Eftir verknaðinn fóru þre-
menningarnir, söngvarinn Ian
Brown, gítarleikarinn John Squ-
ire og trommarinn John Wren í
hljóðverið að vinna eins og ekk-
ert hefði í skorist og þangað náði |
lögreglan í þá skömmu síðar. í
réttarsal játuðu þremenningarnir
ásamt bassaleikaranum Gary
Mournfield á sig allar sakir. Um-
boðsmaður þeirra sagði síðan við
blaðamenn um ástæðu málning-
arárásarinnar: „Strákarnir tóku
þetta dáiítið nærri sér, þeir láta
sjaldnast sitja við orðin tóm“.
En víkjum nú að tónlist Stone
Roses. Ian Brown og John Squire
eru æskufélagar og höfundar alls
efnis Stone Roses. Þeir höfðu
fiktað saman í tónlist allt frá því í
skóla og stofnuðu á þeim tíma
hljómsveit í anda Clash sem hét
Patrol, og náði að koma fram á
einum tónleikum í félagsmiðstöð
unglinga. Tónlist Stone Roses
verður sennilega best lýst sem
„sjöundaáratugar tónlist". Áhrif
þessa áratugar, það er The Beat-
les og The Doors eru sterk og
greinileg. í sumum lögum er engu
líkara en þráðurinn hafi verið
tekinn upp þar sem The Beatles
skildu við hann á „Sgt. Pepper“
því í laginu „Don‘t Stop“ er td.
nákvæmlega sömu tækni beitt og
á „Sgt. Pepper“, að spila einstak-
ar rásir afturábak, sem kemur
mjög skemmtilega út sem effekt.
í síðasta Helgarblaði eyrna-
merkti ég Happy Mondays sömu
áhrifum og það er engin tilviljun.
Báðar þessar hljómsveitir eru að
föndra með sjöunda áratuginn.
Það er þó töluverður munur á
þessum tveimur hljómsveitum.
Til að halda áfram með líkinguna
þá má segja að Stone Roses séu á
bítlalínunni (eins og The Beatles
voru eftir 1966) en Happy Mond-
ays á stoneslínunni. Þetta segir
þó ekki nema hálfa sögu vegna
þess að hvorug þessara hljóm-
sveita er í eftiröpunum. Það er
meira andrúmsloft þessa tímabils
sem svífur yfir vötnum en
eitthvað annað. Tónlist þeirra er
sjöundaáratugartónlist sem farið
hefur í gegnum síu þungarokks,
fönks, pönks og nýbylgju. Út-
koman eru snilldarverk eins og
„Waterfall“, „Don‘t Stop“, „Bye
Bye Badman" og „Sugar Spun
Sister“, allt lög sem eru dæmi-
gerð fyrir hinn nýja hljóm sem
margir vilja meina að verði
hljómur tíunda áratugarins.
Tónlist Stone Roses er fyrir-
bæri sem heltekur mann. Alla
vega hef ég hlustað á fátt annað
undanfarið. Stone Roses er held-
ur melódískari en Happy Monda-
ys, gítarinn mýkri og raddirnar
ljúfari. Hljómsveitin er að taka
upp sína aðra breiðskífu um þess-
ar mundir sem á að koma út í
sumar. Ég spái því að áður en
árið er liðið hafi gripið um sig
Stone Roses æði á lslandi eins og
svo víða annars staðar.
Vinsældir Happy Mondays
eiga að sama skapi eftir að verða
miklar og dægurmálasíðan skorar
því enn og aftur á alla að mæta í
Hamrahlíðina annað kvöld en
iðrast ella í ónefndum kjallara
eftir 20 ár.
-hmp
Gutti kallaður Goggi
Gerald Simpson er aðeins 22
ára gamall en hefur engu að
síður algerlega frjálsar hendur
með tónlistarsköpun sína hjá út-
gáfurisanum CBS í Bretlandi. Og
ekki nóg með það, hann rekur
eigin deild innan útgáfufyrirtæk-
isins og tónlist hans er ekki gefin
út undir CBS merkinu heldur
hans eigin merki „Subscape" og
dreift af hans eigin dreifingarfyrir-
tæki „10X better". Það merkilega
er að fyrir aðeins ári seldi dren-
gurinn hamborgara hjá McDon-
alds í Manchester og tónlist hans
var aðeins til á kasettum sem
gengu klúbba á milli í Manchest-
er og að lokum í London.
I dag er A Guy Called Gerald,
eins og hann kallar sig, Azid Ho-
use risinn í Bretlandi. Lagið hans
„Voodoo Ray“ var búið að ganga
í 9 mánuði á klúbbum í Manc-
hester og í staðarútvarpsstöðinni
„Piccadilly Radio“ áður en það
komst að lokum inn á topp 20
almenna listans í Bretlandi í júlí
D/CGURMÁL
1989. Lftið plötufyrirtæki í Manc-
hester, Rham Records, gaf út
plötu með honum, „Hot Lemon-
ade“, og athygli CBS var vakin.
CBS sá að það var að missa af
lestinni hvað þessa tegund tón-
listar áhrærði og því var Gerald
Simpson gert tilboð sem hann gat
ekki hafnað.
Innan skamms er væntanleg ný
12“plata frá A Guy Called Ger-
ald og á hún að heita „FX“. Hann
boðar að næsta LP-plata verði
„tækniverk" þar sem áhrif eru
sótt til Kraftwerk, frumdaga
Human League og Depeche
Mode Visage og jafnvel Jean
Michel Jarre sem er gamalt uppá-
hald Geralds. Manchester súper-
grúppan Stone Roses fékk Ger-
ald til að blanda upp á nýtt fyrir
sig lagið „Fools Gold“, en notaði
það svo ekki þar sem þeim fannst
blandan of framandi. ,-
Ferill Geralds Simpsons hefur
því verið stuttur og hraður og
vegur hans á örugglega eftir að
vaxa á næstu árum. í kvöld gefst
borgarbúum kostur á að sjá A
Guy Called Gerald flytja tækni-
tónlist sína á sviði í Tunglinu,
ásamt Azid House tónlistar-
manninum Audio One og tríóinu
IF?. Plötusnúðar tveggja vinsæ-
lustu klúbbanna í Manchester og
London munu einnig snúa
plötum í Tunglinu, þeir Graeme
Park frá Hacienda og Glenn
Gunner frá The Brain Club.
Hacienda-klúbburinn í Manc-
hester nýtur slíkra vinsælda að
það má heita vonlaust að komast
þangað inn eftir klukkan 21 því
eftir þann tíma er biðröðin fyrir
utan rússnesk.
Kvöld eins og kvöldið í kvöld í
Tunglinu er einstakt á íslandi og
verður tæpast endurtekið í bráð.
Fyrir gesti Tunglsins verður þetta
eins og að skreppa til Bretlands
HEIMIR MÁR
PÉTURSSON
A Boy Called Gerald verður í Tunglinu í kvöld.
og til að fullkomna verkið verða pakkaferð til Reykjavíkur á tón-
sennilega 100 Bretar á þvælingi í leika Happy Mondays annað
Tunglinu sem hafa keypt sér kvöld. -hmp
Föstudagur 16. mars 1990 NÝTT HELGARBLAÐ - SÍÐA 23