Dagblaðið Vísir - DV - 05.04.2003, Qupperneq 11

LAUGARDAGUR 5. APRÍL 2003
11
Skoðun
Prjú sverð
Laugardagspistill
Jónas
Haraldsson
aöstoöarritstjóri
„Hvar er pilsið mitt?“ hrópaði
eldri dóttir okkar hjóna að morgni
fermingardags yngri systurinnar.
Hún fékk eðlilega ekkert svar enda
hafði enginn hugmynd um pils ungu
konunnar. Hún reiknaði heldur ekki
með svari og hélt áfram að leita.
Fermingarstúlkan sjálf var í hár-
greiðslu. Þangað var hún mætt fyrir
klukkan átta þennan sunnudags-
morgun. Fermingin átti að hefjast
klukkan hálfellefu en fermingar-
bömunum var gert að mæta ekki
seinna en klukkan tíu. Morgunferm-
ingar eru erfiðar, það sá ég glöggt
þótt ekki væru gerðar til mín sér-
stakar kröfur þennan morgun, utan
þær að finna til á mig sparifötin og
bursta skóna mína - og, það sem
mikilvægast var, að vera ekki fyrir.
Konan var á þönum og var að sjá
sem þrjú sverð væru á lofti í senn.
Milli þess sem hún straujaði dúk-
ana kíkti hún í ofninn og stillti
hraðann á hrærivélinni. Þá greip
hún fot fermingarbarnsins og fór
enn einu sinni yfir þau, hafði til
sálmabókina og stakk inn í hana
hvítum hönskum. „Mamma,“ kall-
aði sú eldri enn, „veistu um mask-
arann minn?“ Móðirin sagði henni
það um leið og gekk frá fermingar-
kertinu á borðið. „En glossið, hvar í
ósköpunum er glossið mitt?“ heyrð-
ist endurtekið. Það vottaði fyrir ör-
væntingu i rödd ungu konunnar.
Plokkað og málað
Ég náði þvi ekki hvort téður vara-
litur var á sínum stað því ferming-
arbamið strunsaði inn í sama mund
meö fínar smáfléttur og blóm í hár-
inu. „Þú verður að mála mig og
plokka," sagði hún á innsoginu við
stóru systur, „ég á að vera mætt í
kirkjuna eftir tuttugu mínútur." Ég
leit á þær báðar þar sem ég sat með
svörtu Kiwi-dósina og burstann í
höndunum. „Plokka hvað?“ sagði ég
og beindi orðum mínum til þeirrar
eldri og veitti þvi athygli um leið að
hún hafði fundið pilsið. „Varla
ætlarðu að fara að plokka augna-
brúnimar á 13 ára baminu?"
„Pabbi,“ sagði hún með glossvör-
um um leið og hún greip í handlegg-
inn á fermingarstúlkunni, „bursta
þú bara þína skó, láttu okkur um
þetta." Ég leit til móðurinnar í von
um aðstoð. Hún var að raða bollum,
undirskálum og diskum á borð.
„Stelpumar sjá um þetta," sagði
konan, „og þær verða að drifa sig ef
við eigum að ná í kirkjuna. Það ætt-
ir þú raunar að gera líka,“ hélt hún
áfram; „em fótin þín klár?“ Ég kaus
að svara þessu ekki og hélt áfram að
bursta.
„Plokka hvað?“ sagði ég
og beindi orðum mínum
til þeirrar eldri og veitti
því athygli um leið að
hún hafði fundið pilsið.
„Varla cetlarðu að fara
að plokka augnabrúnim-
ar á 13 ára baminu?“
Tilsýndar sá ég hvar eldri systir-
in gekk fumlaust til verka og málaði
yngri systur sína. Ég leit undan þeg-
ar plokkið hófst. „Hvar eru sokka-
buxumar rninar?" heyrðist kallað.
Nú var það fermingarbamið sem
fann ekki fötin. Ég taldi spuming-
unni ekki beint til mín enda mun
það hafa verið tilfellið. Móðirin
færði dóttur sinni umbeðið fat með
þeim leiðbeiningum að hún færi
varlega í sokkabuxumar svo ekki
kæmi lykkjufall.
Skyndilega einn
Skömmu síðar birtust systumar
fagurlega búnar og skreyttar. Ég
horfði ekki á augnabrúnimar á
fermingarstúlkunni en sá að hún
var líka komin með gloss og gott ef
maskarinn hafði ekki rammað inn
augun. Það blasti hins vegar við að
hún var sæt og þær systur báðar.
En þær voru stressaðar og orðnar of
seinar. Móðirin hafði snurfusað allt,
á lofti
gengið frá bakkelsinu úr ofninum
og slökkt á hrærivélinni. Henni
hafði meira að segja tekist að klæða
sig í fermingardragtina og var að
setja upp andlitið. Ég stóð skyndi-
lega einn og óskreyttur, þó með ný-
burstaða skóna í höndunum.
„Ef þú ætlar með okkur í kirkj-
una verðurðu ekki svona,“ sagði
konan og beindi orðum sínum til
min þar sem ég stóð á brókinni, að
vísu í nýjum sokkum. „Hvar eru
jakkafotin min, skyrtan og bindið?"
spurði ég varfæmislega. Konan
horfði á mig með augnaráði sem
ekki varð misskilið. Staða mín var
vissulega ekki góð en ég varð þó að
grennslast fyrir um fleira, ég var þó
faðir fermingarbamsins. „Veistu
um ermahappana mína?“
Fatalaus álfur
Þær hrópuðu allar i kór, samein-
aðar í þeirri sannfæringu að karl-
kynið í heild væri vonlaust, einkum
þó og sér í lagi það exemplar sem
þær bjuggu með. Ég hafði einhvem
veginn orðið út undan í önnum
þessara þriggja kvenna. „Dæmalaus
álfur getur þú verið," sagði konan
og hafði orð fyrir þeim mæðgum.
Fötin þín hljóta að hanga inni í
skáp, skyrtan líka og ég veit ekki
betur en ég hafi lagt ermahnappana
á náttborðið þin megin. Þær voru
orðnar of seinar í fermingarmess-
una; það mátti sjá á öllum þeirra
viðbrögðum. Allar voru þessar kon-
ur mínar samt svo vel málaðar að
þær breyttu ekki litum þótt mikið
gengi á.
Ég ákvað að létta örlítið á spenn-
unni og gáði sjálfur að jakkafötun-
um. Ég fletti fötum fram og til baka
í skápnum, dró herðatré til en allt
kom fyrir ekki. Ég sá hvorki fötin
né skyrtuna. Mér datt í hug að fara
í ljós föt í stað þeirra dökku en við
nánari umhugsun mat ég það svo að
slíkt væri óskynsamlegt. Örþrifa-
ráðið var að kalla á konuna. Hún
snaraðist inn, háhæluð og í káp-
unni, opnaði skápinn og kippti út
fotunum með einu handtaki. Skyrt-
an fylgdi í kjölfarið. „Héma,“ sagði
hún, „vertu snöggur." „En bindið?“
áræddi ég að spyrja. „Þú sérð um
það sjálfur," sagði konan enda köll-
uðu systumar ákaft á hana, einkum
fermingarstúlkan sem hélt að hún
yrði af fermingarkyrtlinum færu
þær ekki þegar af stað.
Æpandi þögn
„Komdu á hinum bílnum á eftir
okkur," sagði konan, „við getum
ekki beðið lengur. Ég tek frá fyrir
þig sæti.“ Dómur hæstráðanda var
fallinn. „Vertu okkur ekki til
skammar með einhverju skræpóttu
bindi,“ hrópaði eldri dóttirin á út-
leiðinni. Fermingarbarnið mátti
ekki lengur mæla. Spennan var því
um megn. Útidymar luktust á eftir
þeim mæðgum. Ég var einn eftir,
enn á brókinni, bindislaus, en fötin
þó klár.
Þögnin í húsinu var æpandi.