Dagblaðið Vísir - DV - 05.04.2003, Blaðsíða 28

Helgarblað DV LAUGARDAGUR 5. APRfL 2003

Kirkjan á ekki þann kost að þegja
Það vakti nokkra athyqli þeqar Jakob
Áqúst Hjálmarsson dómkirkjuprestur
qerði stríðið íírak að umfjöllunarefni í
sunnudaqsprédikun sinni. Hann qaqnrýndi
stuðninq íslensku ríkisstjórnarinnar við
stríðsreksturinn oq saqði: „Það er oq dap-
urleqt íþessu Ijósi að ríkisstjórn íslands
skuli hafa tekið þann kost að stilla sér
upp við hlið Bandaríkjanna íþessu ranq-
láta stríði oq íandstöðu við þjóðarviljann.
Óhuqquleqt er að ætla að henni hafi verið
nauðuqur einn kostur.“
Þegar Jakob Ágúst er spurður hvort andstaða
við stríðsrekstur sé endilega samtvinnuð krist-
inni trú segir hann: „Um miðjan áttunda áratug-
inn var flutt langt framhaldsleikrit I útvarpinu
eftir Dorothy Sayers sem hét Maðurinn sem bor-
inn var til konungs. í því verki ei ;s og
Barrabas samtal. Barrabas vill fá . ■
leiða uppreisn gegn Rómverjum. Jesús geiur
honum ekkert svar og Barrabas kveður hann
með þeim orðum að í þorpinu Betfage muni
hann sjá til þess að verði bæði bundinn ösnufoli
og stríðsfákur. Komi Jesús á stríðsfáknum muni
andstæðingar Rómverja grípa til vopna en komi
hann á asnanum muni þeir líta svo á að hann sé
ekki þeirra maður og gefa hann á vald örlögum
sínum. Við vitum að Jesús reið á asna inn í Jer-
úsalem.
Allan tímann sem Jesús er að starfi er greini-
leg spenna á milli þessara tveggja póla: Messías
réttlætisins, stríðskonungurinn sem réttir við
hag Gyðinganna, ellegar hinn líðandi þjónn,
hinn auðmjúki maður. Það er líka áhugaverð
sena í grasgarðinum þegar musterisvörðurinn
kemur til að handtaka Jesúm. ' . .
sverði og Jesús stöðvar hann og græðir eyrað á
manninn sem fyrir varð. Síöan þekkjum við
kenningu Jesú í Fjallræðunni um hugsjón mjúk-
lætisins, fyrirgefningarinnar og miskunnsem-
innar. Stefna Jesú er fullkomlega skýr að þessu
leýti. Þess vegna hefur alltaf verið auðvelt fyrir
kirkjuna að tala fyrir friði, en það hefur hún að
vísu ekki alltaf gert.“
Nauðsynlegt að stöðva Hitler
Má ekki einmitt halda því fram aö saga kirkj-
unnar sé blóöi drifin?
„Fyrstu þrjú hundruð árin var kirkjan ofsótt-
ur minnihlutahópur og virtist aldrei gera til-
raun til að verja málstað sinn með vopnum.
Menn kusu fremur að fara fyrir ljónin en að
grípa til vopna. Það var fyrst þegar kristni var
lögleidd í Rómaveldi og síðan gerð að ríkistrú að
hún fór að verða áhrifavaldur í pólitíkinni. Við
sjáum að vísu ekki mikið af því fyrsta árþúsund-
ið að kirkjan hvetji beinlínis til stríða. Hins veg-
ar var visst form af guðveldi í Austrómverska
rikinu, í Býsans, sem blandaðist stjórnmálum.