Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1948, Blaðsíða 24

Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1948, Blaðsíða 24
580 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS Aldebaran er að komast á hraun- brún með lóðsflaggi. Fögur sktdð, með drifhvítum seglum kemur frá Seltjarnarnesi. Það er hafnsögu- maðurinn Þórður Jónsson i RáJa- gerði, stórvirðulegur maður, sem vakti traust við fyrstu sýn. Mun bá öllum áhyggjum hafa ljett aí' Uansen skipstjóra. Um kl. 5 síð- degis á þriðjudag var akkerum kastað í Reykjavíkurhöfn. Engmn var þá síminn og samgöngur allar seinar. Tveir af fjelögum okkar, beir Guðmundur á Tjörn og Magn- ús Jónsson, fóru strax á stað fót- gangandi áleiðis heim, sem hrað- boðar, að láta vita um okkur. Þeir komust að bæ einum á Vatnsleysu- strönd og náttuðu þar, því Guð- mundur var þá orðinn veikur þó hraustmenni væri. Þeir munu hafa gengið hratt, því ferðinni var heit- ið heim í einni lotu. En það er ósvikinn 12—14 tíma gangur hraust ustu mönnum. Að morgni var Guð- mundur hress og báðir hvíldir — Lögðu þeir þá aftur á stað. Gleðifrjettir. Melaberg heitir einstakur bær á Miðnesi milli Fuglavíkur- og Hvnls neshverfis; liggur vegurinn frá Keflavík við túnið á Melabergi. — Þeir ferðafjelagarnir Guðmundur og Magnús fara þar heim og kveðja dyra. Jón bóndi kom fram og varð undrandi, er hann sá fyrir dyrum standa 2 menn af skipshöfninni, sem allir töldu „af". — Jón var til- f inningamaður, drenglyndur, dugn- aðar- og hugmaður mikill. Hann segir konu sinni, Guðbjörgu Gur.n- arsdóttui, sem einnig var komin fram, að láta mennina fara inn, hvíla sig og fá hressingu, sjálfur hlaupi hann suður í hverfi og segi frjettirnar. Hann hljóp svo á stað eins og hann stóð snöggklæddur og berhöfðaður. Jón kallaði til ahra, sem hann sá, og annarsstaðar mn um dyr og jafnvel glugga: „Þeir eru allir lifandi og koma heivr. á .norgun." Hann gekk á röð eíri bæjanna fyrst en þá neðri í baka- leið og var nú á leið að beim sið- asta. — Sigríður í Garðbæ var greind kona og ekki myrk í máli, en fljótfærni brá fyrir cinstöku sinnum. Hún var nú ein heima og úti stödd er hún sjer að Jón kemur hlaupandi, snöggklæddur, berhöíð- aður, sveittur mjög og móður, en hárið mikið og svitastorkið stóð í allar áttir. Hann kallar til hennar sömu orðin og áður. Húu horfir til hans og segir: „Hvað ertu að þvaðra? Heldur þú að Jej viti ekki, \5 þeir eru allir „farnir"?" Hún h'tur svo út í bláinn og tautar eins og við sjálfa sig á þá leið, að nóg afhroð hafi nú goldist hjer í hvcrf- inu, þó ekki bættist það ofan á, að Jón á Melabergi sje orðinn vitlaus. Jón finnur, að hjer þarf að leið- rjetta misskilning og segir henni alt, sem hann veit í þessu efni. Söng þá við annan tón. „Mjer þykir þú segja gleðifrjettir, komdu inn góði, jeg ætla að snerpa á katlinum Já, á dauða minum átti jeg von, en ekki því að þeir væru lifandi".---------- Páll Magnússon f jekk loforð um, að koma skyldu þakkarorð fyr- ir björgunina. Birtust þau í ísafold 8. okt. 1898 og voru á þessa leið: „Skipshöfnin, sem bjirgað var um daginn fram undan Miðnesi, vill láta fluttar innilegar þakkir skipstjóranum á Aldebaran, H. Hansen frá Stafangri, fvrir hinar agætu viðtökur, er hún fjekk hjá honum: Ljeði þeim, sem vildu þur íöt og þurkaði það, scui vott var, veilti þeim besta beina 0« var hinn ralúðlegasti á alla lund, skilaði þeim af sjer í Reykjavík daginn cftir." Heimkoiuau. Á áttunda tímanum fimtudags- morguninn 6. okt. vorum við að tínast niður á Björnsbryggju (múr ara) til þess að komast með Reykja víkinni, sem átti að fara á stað til Keflavíkur kl. 8. Gekk sú ferð að óskum. Þá áttum við eftir tveggja stunda gang heim. Það mun hafa verið fengin ein flaska í Keflavík til hressingar yfir heiðina fyrir þá, sem vildu vera með. — Eitthvað var þaö inni í okkur eftir þetta sameiginlega skipbrot, sem olli því, að við kvöddumst með meiri inni- leik, en venjulega. TCí svo hver heim til sín. Mjer var ástúðlega tekið af for- eldrum og systkinum, sem vænta mátti. Sömuleiðis af vini mínum, Símoni Björgúlfssyni, sem var lang varandi sjúklingur á heimili okk- ar (hann andaðist á Laugarnes- spítala nokkrum árum síðar), en það sagði mín blíða móðir, er hún grátandi gleðitárum tók soninn jinn týnda og afturfundna í fa3m sinn, að sárust hefði sjer verið sú nagandi sjálfsáklögun, að hún skyldi láta mig fara. Smásleinar. í haust hitti jeg gamlan og grcind- an bónda, sem var að hlaða grjótgarð. Hann harði þar hjá sjer bæði stóra steina og smásleina. Og hann fór að tala uin það hvað smásteinarnir vteru nauðsynlegir til þess að skorða stóru steinana. „Þannig er það lika i lifinu", sagði hann. „Þar þarf smælingja eins og niig til þess að skorða stórmemiin. Við komumst ekki af án þeirra, og þeir komast ekki af án okkar" „En þessu gleyma nú stórmennin stundum", svaraði jeg. „Já, þau gleyma því, en það er verst fyrir þau sjálf, því að þá hrynur garð- urinn".

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.