Morgunblaðið - 12.09.2001, Blaðsíða 30

MINNINGAR
30 MIÐVIKUDAGUR 12. SEPTEMBER 2001 MORGUNBLAÐIÐ
✝ Hjördís Wathnefæddist á Seyðis-
firði 6. maí 1925.
Hún varð bráðkvödd
á heimili sínu 30.
ágúst síðastliðinn.
Foreldrar hennar
voru hjónin Sigur-
borg Lára Wathne
Friðriksdóttir hús-
freyja, f. í Reykjavík
6.1. 1900, d. 10.6.
1981, ættuð úr
Breiðafirði, og Jó-
hann Anton Wathne
bókari, f. á Búðar-
eyri við Reyðarfjörð
30.1. 1895, d. 29.8. 1969, ættaður
úr Breiðdal og Mandal í Noregi.
Hjördís var elst fjögurra systkina,
en bræður hennar eru: 1) Friðrik
F. Wathne, f. 3.6. 1927, d. 16.3.
2001, kvæntur Ástu Eiríksdóttur,
f. 22.6. 1923. Börn þeirra eru Guð-
björg Lára, Jóhann Albert og Ei-
ríkur Jón. 2) Jón Atli Wathne, f.
19.3. 1929, d. 17.1. 1993, ókvæntur
og barnlaus. 3) Albert Wathne, f.
21.2. 1931, kvæntur Maju Veigu
son, f. 5.10. 1991. c) Lára Margrét
Traustadóttir veitingamaður, f.
23.12. 1974, maki Sigurjón Ólafs-
son matreiðslumaður, f. 9.7. 1973.
2) Sigurður Örn læknir, f. 12.11.
1954, kvæntur Björgu Rúnarsdótt-
ur lögmanni, f. 15.4. 1962. Börn
þeirra eru: a) Árný Björk nemi, f.
5.12. 1982, unnusti Roger Kwame
Kwakye nemi, f. 1.5. 1971. b)
María Kolbrún leikskólaleiðbein-
andi, f. 26.7. 1983, unnusti Reynir
Guðjónsson verkstjóri, f. 2.4. 1980.
3) Jóhann Már tæknifræðingur, f.
18.4. 1957, kvæntur Hafdísi Sverr-
isdóttur tækniteiknara, f. 26.2.
1960. Börn þeirra eru: a) Þórdís
nemi, f. 7.9. 1983, unnusti Gestur
Örn Sævarsson nemi, f. 20.11.
1981. b) Hektor Már nemi, f. 5.1.
1988.
Hjördís stundaði húsmæðranám
við Holte Husholdningsskole í
Danmörku árið 1947. Fyrir hjú-
skap vann hún við verslunar- og
skrifstofustörf í Reykjavík, m.a. í
Reykjavíkurapóteki. Árið 1966 hóf
hún störf hjá Pósti og síma í Kópa-
vogi. Hún stundaði nám við Póst-
og símaskólann, þar sem hún lauk
prófi yfirpóstafgreiðslumanns ár-
ið 1980. Því starfi gegndi hún til
ársins 1993.
Að ósk Hjördísar fór útför henn-
ar fram í kyrrþey.
Halldórsdóttur, f.
20.5. 1938. Sonur
þeirra er Jóhann Ottó.
Hjördís giftist 3.7.
1953 Hektori Sigurðs-
syni, fv. skipstjóra og
síðar verksmiðju-
stjóra, f. 13.9. 1921 á
Akureyri. Foreldrar
hans voru Sigríður
Nikólína Kristjáns-
dóttir, kaupkona þar,
f. 26.8. 1897, d. 19.3.
1961, og Sigurður
Valdimar Flóventsson
lyfjafræðingur, f.
2.11. 1890, d. 21.5.
1975. Börn Hjördísar og Hektors
eru: 1) Hrefna, kjördóttir Hjördís-
ar, f. 13.5. 1946, gift Ólafi Sigur-
vinssyni, f. 5.7. 1935. Börn Hrefnu
eru: a) Trausti Grétar Traustason
bílstjóri, f. 20.1. 1966; maki Elísa-
bet Guðjónsdóttir, f. 15.12. 1966.
Börn þeirra eru Anton Freyr, f.
27.3. 1992 og Sara Lind, f. 5.7.
1998. b) Hjördís Erna Traustadótt-
ir matráðskona, f. 24.5. 1968. Son-
ur hennar er Lárus Hrafn Halls-
Með nokkrum orðum vil ég minn-
ast tengdamóður minnar, Hjördísar
Wathne, og þakka henni ljúfa sam-
fylgd.
Lífshlaup Hjördísar var heillaríkt
og gefandi en erfitt á stundum. Eftir
að hafa alist upp á Seyðisfirði til níu
ára aldurs, þar sem mikil velsæld
hafði ríkt þar til kreppan skall á, flutt-
ist hún ásamt foreldrum sínum á þeim
erfiðu árum til Reykjavíkur. Þar tóku
við kröpp kjör og í raun fátækt, er
faðir hennar vann hörðum höndum
við að koma fótunum undir fjölskyld-
una á ný. Þurfti Hjördís því á unga-
aldri að byrja að vinna fyrir sér og tók
fermingarkverið sitt með sér í vinn-
una. Starfa sinna í hannyrðabúðinni
Vestu og síðan í Reykjavíkurapóteki
minntist Hjördís oft með ánægju.
Árið 1952, er Hjördís var 27 ára
gömul, dvaldist hún í New York þar
sem hún hafði umsjón með heimili
vinkonu sinnar, en slíkur starfskraft-
ur er nú á síðari tímum nefndur „au
pair“ upp á franska vísu. Þar í heims-
borginni hitti hún þann mann sem átti
eftir að verða eiginmaður hennar og
lífsförunautur – Hektor Sigurðsson.
Hughrifum sínum er hún sá í fyrsta
sinn þennan fríða og föngulega fyrsta
stýrimann, þar sem hann stóð í fullum
skrúða við hlið skips síns, lýsti hún
síðar fyrir mér með þessum orðum:
„ … og þá drukknaði ég í augunum á
honum … “ Sú ást og aðdáun sem
þarna kviknaði í hugum beggja átti
eftir að endast þeim ævilangt.
Fyrstu hjúskaparár þeirra Hjör-
dísar og Hektors bjuggu þau í Faxa-
skjóli 4 í Reykjavík, í kjallaranum hjá
foreldrum hennar og bræðrum, þeim
Friðriki, Jóni Atla og Alberti. Þeir
bræður voru systur sinni mjög hjálp-
legir, dáðu hana og kölluðu Distu. Þar
fæddust þeim hjónum báðir synirnir
og þar eyddu þeir fyrstu æviárum sín-
um við gott atlæti hjá afa, ömmu og
móðurbræðrum. Hrefnu, dóttur
Hektors frá fyrra hjónabandi, gekk
Hjördís í móður stað og elskaði hana
sem sitt eigið barn. Árið 1959 flutti
fjölskyldan í Álfheimana, þar sem þau
bjuggu í tvö ár þar til þau fluttu að
Vallargerði 24 í Kópavogi – og bjuggu
þau hjónin síðan í Kópavoginum.
Hjördís var ákaflega mikil móðir og
sköruleg húsmóðir, sem helgaði fjöl-
skyldunni alla sína krafta og gætti
þess ávallt fyrst og síðast að sinna
þörfum barnanna og annarra fjöl-
skyldumeðlima – að allir hefðu nóg og
liði vel. Allt heimilishald Hjördísar
var myndarlegt og til fyrirmyndar.
Hún var sérstaklega nýtin húsmóðir,
gætti sparsemi og útsjónarsemi í hví-
vetna til að gera sem mest úr þeim
efnum sem fjölskyldan hafði, og bjó
þar að húsmæðraskólanámi sínu í
Danmörku. Fyrstu níu hjúskaparár
þeirra Hjördísar og Hektors sá hann
fjölskyldunni farborða sem skipstjóri
og farmaður um heimsins höf og því
rak Hjördís heimilið að mestu ein og
var börnunum bæði móðir og faðir á
löngum sjóferðum hans. Mikil var
gleðin hjá fjölskyldumeðlimum er
pabbi kom í land, og löngum með alls
kyns góðgæti og fínerí frá útlöndum.
Fjölskyldan sameinaðist síðan árið
1962 er pabbi kom endanlega í land og
hóf störf hjá Hampiðjunni, fyrst sem
verkstjóri og síðar sem verksmiðju-
stjóri. Hóf fjölskyldan þá ferðalög um
land allt á sumrin, og hafa þessar úti-
legur æ síðan verið uppspretta hlát-
urs og skemmtilegra minninga um
góðar stundir. Í þessum ferðum
þurftu fjölskyldumeðlimir ekki að
sæta því að þurfa að leggja sér til
munns neitt sjoppufæði, heldur var
allt matarkyns eldað, bakað og smurt
af húsmóðurinni.
Vegna lítilla efna í æsku hafði Hjör-
dís ekki haft tækifæri til skólagöngu
nema að litlu leyti og var það henni
ávallt mikið kappsmál að börnin
hennar gengju menntaveginn. Í þeim
efnum sem öðrum hvatti hún þau og
studdi á alla lund, las með þeim og
hlýddi yfir námsefnið. Með eigin-
manni mínum, Sigurði, las hún t.d.
bæði dönsku og ensku í menntaskóla
– svo vel var hún að sér, þrátt fyrir
sína takmörkuðu skólagöngu.
Árið 1966 hóf Hjördís störf utan
heimilis við að bera út póst á stóru
svæði í Kópavoginum. Í því starfi eru
jólin mesti annatíminn, sem og í starfi
húsmóðurinnar. Til marks um dugnað
Hjördísar og kraft lagði hún nótt við
dag á þessum tímum til að sinna óað-
finnanlega báðum störfum sínum ut-
an og innan heimilisins, svo að fjöl-
skyldumeðlimir færu í engu á mis við
jólaundirbúninginn og allt það sem
jólunum tengdist. Með póstinn barð-
ist hún æðrulaust í hvernig veðri sem
var, enda forkur dugleg og hvetjandi
til allrar hreyfingar og útiveru allt til
síðari ára.
Þegar Hjördís var um sextugt dró
ský fyrir sólu lífs hennar, en þá veikt-
ist hún af þunglyndi – skæðum vá-
gesti sem löngum rændi hana lífsgleð-
inni á síðari hluta ævinnar. Þá sem
áður stóð Hektor sem klettur við hlið
konu sinnar, hlúði að henni og studdi
á alla lund í veikindunum. Þrátt fyrir
að vágestur þessi hafi á stundum
dregið sitt svarta tjald fyrir augu
Hjördísar átti hún fjölmargar gleði-
og ánægjustundir með okkur fjöl-
skyldunni. Þessara stunda minnist ég
nú með gleði og söknuði – og er þar
margs að minnast. Minningarnar
þyrlast um í kollinum og fyrir hug-
skotssjónum mínum svífur fallega
andlitið hennar með hlýju brosinu.
Efst er mér í huga hvernig hún vafði
mig örmum í hvert skipti er fundum
okkar bar saman og heilsaði mér allt-
af með orðum eins og: „Sæl elskan
mín“ eða „Ert þetta þú, elsku hjartað
mitt?“ Slíkar voru ávallt móttökur
Hjördísar og viðmót allt – elskulegt
og hlýtt. Þessi staka ljúfmennska var
aðal þeirra hjóna beggja og einkenndi
allan þeirra heimilisbrag. Þau hjónin
stóðu ávallt þétt saman og var sam-
hugur þeirra og samstaða einstök,
hvort heldur er laut að þeim sjálfum
og fjölskyldunni, eða út á við. Helsta
áhugamál þeirra beggja var fjölskyld-
an og velferð hennar, og saman
studdu þau okkur öll í amstri lífsins.
Hjördís hafði mikinn áhuga á per-
sónulegum málum okkar fjölskyldu-
meðlimanna, störfum okkar og öðrum
viðfangsefnum. Einnig lét hún sér
annt um andlega og tilfinningalega
velferð okkar. Hremmingar sálarinn-
ar þekkti hún svo vel af eigin raun og
var hluttekning hennar og samúð
mikil með hverjum þeim sem um sárt
átti að binda. Hjördís var fljót til
hróss og jákvæðrar uppbyggingar, og
nutum við þess öll – ekki síst við
tengdadæturnar. Engum mátti hún
heyra hallmælt, heldur bar hún alltaf
blak af þeim sem mátti sín lítils milli
tanna fólks. Vera má að sú mannlýs-
ing sem hér er rituð virðist yfirdrifin
þeim sem ekki þekkja til. En svo er
ekki í raun – því svona var Hjördís,
ljúf og gefandi hverjum sem á vegi
hennar varð.
Að leiðarlokum vil ég þakka
tengdamóður minni þá ást og um-
hyggju sem hún gaf okkur öllum.
Samfylgd hennar var svo ljúf og mun
ég njóta hennar í minningunni um
ókomin ár. Missir tengdaföður míns
er mikill og bið ég Guð að styrkja
hann í sorginni. Blessuð sé minning
þessarar góðu konu.
Björg Rúnarsdóttir.
Elsku Hjördís mín, ég þakka þér
fyrir allar góðu stundirnar, sem við
áttum saman. Margar góðar minning-
ar rifjast upp nú við fráfall þitt. Þegar
ég kom inn í fjölskylduna árið 1979
tókst þú á móti mér af mikilli alúð og
hlýju og þótti mér strax mjög vænt
um þig, annað var ekki hægt. Við hitt-
umst aldrei án þess að fagna og faðm-
ast innilega og mun sú minning alltaf
lifa með mér.
Ég gleðst yfir því hve börnin mín
voru heppin að eiga þig fyrir ömmu og
er söknuður þeirra mikill. Ég man vel
eftir því þegar Hektor minn kom til
okkar Jóa og sagði: Mamma og pabbi,
þið verðið að hringja í ömmu og afa og
bjóða þeim að vera hjá okkur á að-
fangadagskvöld áður en einhver ann-
ar býður þeim. Þið skipuðuð alltaf svo
stóran sess hjá okkur á þessu hátíð-
arkvöldi. Einnig þakka ég þér fyrir
allar góðu stundirnar sem þú áttir
með Þórdísi minni, þegar þú varst
upp á þitt besta, og fórst með hana á
öll helstu söfnin okkar hér í Reykja-
vík og ósjaldan fóruð þið með kókó-
mjólk og snúð í Hellisgerði í Hafn-
arfirði. Þú gafst þér líka alltaf tíma
með börnunum þegar þú gættir
þeirra og tókst þá virkan þátt í leikj-
um barnanna. Við minnumst þessa
með kæru þakklæti.
Þú og Hektor afi voruð mjög sam-
rýnd hjón, fóruð og gerðuð allt sam-
an. Við munum öll hjálpa honum við
að takast á við þann mikla missi sem
hann hefur orðið fyrir og munum
reyna að gæta hans vel fyrir þig,
Hjördís mín.
Megir þú hvíla í friði.
Vertu yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni,
sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sig. Jónsson frá Presthólum.)
Þín tengdadóttir,
Hafdís.
Elsku amma mín.
Þegar ég var lítil var ég litla ömm-
ustelpan þín. Ég er ennþá ömmu-
stelpan þín. Síðast þegar ég heimsótti
þig sagðirðu við mig að þú hefðir allt-
af átt svo mikið í mér þegar ég var lít-
il. Ég svaraði þér og sagði að þú ættir
ennþá svo mikið í mér. Nú, þegar þú
ert farin finnst mér þú eiga svo miklu
meira í mér. Þú varst sannarlega ekki
amma „upp á punt“. Þú varst í senn;
leikfélagi, vinur og uppalandi. Það allt
sameinaðist í hlýrri og yndislegri
ömmu og það eru ekki allir sem fá að
njóta þess að kynnast slíkri konu. Ég
er svo þakklát fyrir allar minningarn-
ar sem ég á með þér og afa. Að vera í
nánum samskiptum við ömmu sína og
afa er ómetanlegur fjársjóður, sem
svo fáir kunna að meta. Það eru ein-
mitt minningar sem þessar, sem
sveipa barnæskuna ævintýraljóma.
Þú varst svo yndisleg, amma, og allt
létuð þú og afi eftir mér. Það var svo
sannarlega dekrað við mig í heim-
sóknunum til ömmu og afa, ég fékk
nánast allt sem ég bað um. Hvort sem
það var leikfangamyndavél með apa
sem skaust út eða hjálp við að lita í
litabókina mína. Þá settist amma nið-
ur með mér og litaði með litlu ömmu-
stelpunni sinni. Amma gerði alltaf svo
skemmtilega hluti með barnabörnun-
um sínum, alltaf reyndi hún að setja
sig inn í tíðarandann sem við litlu
krakkarnir lifðum í og tókst það ávallt
vel.
Eftir að þú féllst frá hef ég verið að
skoða myndir af þér, myndir sem hafa
einnig sýnt mér þig í öðru ljósi. Þú
varst ekki aðeins gamla góða amma,
heldur einnig yndisleg móðir og ein-
staklega falleg og glæsileg kona.
Elsku amma mín, það er langt síðan
ég sagði þér hversu góð amma þú
værir. Ég hef aldrei þakkað þér fyrir
allt sem þú gerðir fyrir mig. Því lang-
ar mig að lokum að þakka þér fyrir
allar yndislegu minningarnar sem ég
á um þig. Þú áttir stóran þátt í að gera
mig að þeirri manneskju sem ég er í
dag og það mun ég hafa að leiðarljósi í
framtíðinni. Það er heiður að hafa
fengið að kynnast þér, ég mun aldrei
gleyma þér og ég mun hafa það að
markmiði, þegar ég eignast barna-
börn, að reyna að vera þeim eins góð
amma og þú varst mér.
Ég kveð þig með sárum söknuði, en
í hjarta mínu er einnig gleði, því ég
veit að þú ert á góðum stað núna. Stað
þar sem hjartagæska og innri fegurð
er verðlaunuð og öllum líður vel. Þar
átt þú svo sannarlega skilið að vera.
Þín sonardóttir,
Árný Björk.
Elsku yndislega amma mín.
Ég vil kveðja þig með því að þakka
þér fyrir allt það yndislega sem þú
gafst mér og fjölskyldu minni. Þú
varst sannkallaður demantur og sá
söknuður sem ég ber til þín er mjög
mikill. Þú varst ekki bara yndisleg
amma heldur mín besta vinkona og
leikfélagi. Þegar ég hugsa um þig
koma margar minningar uppí hugann
frá því ég var lítil, þær minningar sem
við rifjuðum oft upp saman. Stund-
irnar sem við áttum saman uppí Ei-
lífsdal í fallega sumarbústaðnum ykk-
ar afa voru yndislegar. Þar sem við
spiluðum ludo og mikado við kertaljós
og það var nú oftar en ekki þín hug-
mynd að við færum nú að spila saman.
Einnig þegar við frænkurnar vorum
hjá ykkur afa þar og fengum að vera í
mömmuleik og elduðum fyrir ykkur á
dúkkueldavélinni. Mér fannst líka
yndislegt að fá að hjálpa þér í garð-
inum í bústaðnum. Þú tókst þátt í öllu
með mér þegar við hittumst. Aldrei
heyrði ég að þú nenntir ekki að leika
þér við mig. Þú geislaðir af hlýju og
fegurð og öllum leið vel í kringum þig.
Einnig kenndir þú mér að prjóna og
þá var það ekki bráðlætið, allt var
gert í ró og næði. Við fórum líka oft í
Hafnarfjarðarlaugina og komum við í
bakarí og enduðum í Hellisgerði; ynd-
islegar stundir fullar af innstu hlýju
frá þér og ástúð. Þegar við komum
svo í heimsókn til þín og afa um helg-
ar og þar var ekki verið að spara fal-
legu orðin til mín.
Ég geymi þig í huga mér og veit
hvað ég er heppin að hafa fengið að
kynnast þér og heppin eiga svona
yndislega ömmu. Ég gleymi þér aldr-
ei og mun sakna þín og það er oft tóm-
legt að hafa þig ekki en minningarnar
fallegu munu hjálpa mér því ég veit að
þér líður vel. Vísan sem þú fórst með
fyrir mig var alltaf svo falleg:
Ó, Jesús bróðir bezti
og barnavinur mesti,
æ breið þú blessun þína
á barnæskuna mína.
(Páll Jónsson.)
Hafðu það nú gott hjá öllum engl-
unum. Þú veist að við pössum afa vel.
Nú langar mig að enda þessi orð til
þín, elsku hjartans amma, eins og þú
endaðir bréf til mín þegar ég var í
sveitinni á Stóru-Tjörnum: Vertu svo
guði falin, elsku góða amma mín. Þín
einlæg,
Þórdís.
Ég kynntist fjölskyldunni í Vallar-
gerði 24 þegar ég flutti í Kópavoginn
árið 1966, þá níu ára. Jói, yngsta barn
Hjördísar og Hektors, varð fljótt
besti vinur minn og hefur sú vinátta
haldist síðan. Við lékum okkur mikið
inni á heimilum hvors annars og þótt
foreldrarnir væru ekki í í forgrunni
þá kynntist ég Hjördísi vel á þessum
árum. Fjölskyldan og heimilið höfðu
algjöran forgang í hennar lífi. Hjördís
var myndarleg húsmóðir og bar heim-
ilishaldið allt þess merki. Til hliðar
komu önnur áhugamál og hjá Hjör-
dísi var garðræktin í stóru hlutverki.
Garðurinn í Vallargerðinu var mikill
skrúðgarður og þegar þau fluttu það-
an tók við ræktun við sumarbústaðinn
í Eilífsdal. Við strákarnir stigum allt-
af varlega til jarðar í kringum garðinn
hennar Hjördísar og vel man ég eftir
Hjördísi á fjórum fótum í beðinu í öll-
um veðrum.
Það sem mér fannst einkenna
Hjördísi fyrst og síðast var mann-
gæska. Hjördís var einfaldlega sér-
lega vönduð og góð manneskja og
maður fann alltaf vel fyrir hlýju og
væntumþykju í návist hennar.
Hjördís og Hektor stóðu ávallt þétt
saman í lífinu í gegnum súrt og sætt.
Missir barna og barnabarna er mikill
en missir Hektors er mestur. Ég vil
þakka fyrir vináttu Hjördísar og
votta Hektori og fjölskyldu mína inni-
legu samúð.
Hjörleifur.
HJÖRDÍS
WATHNE