Morgunblaðið - 17.11.2001, Síða 46

MINNINGAR
46 LAUGARDAGUR 17. NÓVEMBER 2001 MORGUNBLAÐIÐ
✝ GuðmundurTómas Arason
fæddist á Heyklifi
við Stöðvarfjörð 28.
febrúar 1923. Hann
lést á líknardeild
Landspítalans í
Kópavogi 11. nóv-
ember síðastliðinn.
Foreldrar hans voru
Ari Pálsson, bóndi
og vitavörður, f. 22.
desember 1895, d.
18. október 1924, og
kona hans, Guðrún
Tómasdóttir, kenn-
ari, f. 28. maí 1896,
d. 15. mars 1923. Fósturforeldrar
hans voru Einar Björnsson, kaup-
félagsstjóri, f. 11. janúar 1878, d.
26. febrúar 1961, og kona hans
Aðalheiður Pálsdóttir, ljósmóðir,
f. 31. desember 1896, d. 13. maí
1988. Bróðir Guðmundar Tómas-
ar var Birgir Arason, f. 27. febr-
úar 1922, d. 13. apríl 1923. Fóst-
ursystkini Guðmundar Tómasar
eru: 1) Birgir Einarsson, f. 11.
apríl 1928, 2) Stefanía Magnús-
dóttir, f. 17. nóvember 1924, 3)
Björn Guðmundsson, f. 11. ágúst
1953, kvæntur Saengthian Raksil,
f. 1. janúar 1963. Börn þeirra eru
Tom, f. 8. ágúst 1980, sambýlis-
kona hans er Liv Astrid Halvur-
sen Hesjedal og dóttir þeirra er
Lilja Maria, f. 19. júní 2001, Nína,
f. 13. ágúst 1987, Einar Tómas, f.
14. desember 1991, Guðrún Bára,
25. ágúst 1993. 4) Aðalheiður
Guðrún, f. 16. nóvember 1954. 5)
Friðrik Mar, f. 25. ágúst 1960,
sambýliskona hans er Alda Odds-
dóttir, f. 1. maí 1960. Synir þeirra
eru Guðmundur Tómas, f. 25.
september 1981, sambýliskona
hans er Brynja Þorsteinsdóttir,
og Valgeir Mar, f. 19. maí 1986. 6)
Sigrún Guðmundsdóttir, f. 11.
október 1969, sambýlismaður
hennar er Þorlákur Björnsson, f.
29. desember 1962. Synir þeirra
eru Teitur Tómas, f. 23. júlí 1995,
og drengur, f. 5. nóvember 2001.
Guðmundur Tómas stundaði
nám við Héraðsskólann á Laug-
arvatni 1940–1942. Auk þess
lærði hann útvarpsviðgerðir í
einn vetur á viðgerðastofu Ríkis-
útvarpsins. Alla sína starfsævi
vann hann hjá Kaupfélagi Stöð-
firðinga á Breiðdalsvík, lengst af
sem útibússtjóri.
Útför Guðmundur Tómasar fer
fram frá Stöðvarfjarðarkirkju í
dag og hefst athöfnin klukkan 15.
Einar Ásgeirsson, f.
19. september 1946,
d. 23. febrúar 2000.
Hinn 14. ágúst 1948
kvæntist Guðmundur
Tómas Sigrúnu Gunn-
arsdóttur frá Bakka-
gerði í Reyðarfirði, f.
5. janúar 1926. For-
eldrar hennar voru
Gunnar Bóasson, f.
10. maí 1884, d. 28.
júlí 1945, og Margrét
Stefanía Friðriks-
dóttir, f. 7. júlí 1899,
d. 4. maí 1975. Börn
Guðmundar Tómasar
og Sigrúnar eru: 1) Gunnar Ari, f.
25. ágúst 1950, kvæntur Heiðrúnu
Öldu Hansdóttur, f. 25. september
1952. Börn þeirra eru Hans Arn-
ar, f. 30. desember 1977, Sigrún
Aðalheiður, f. 29. maí 1979, sam-
býlismaður hennar er Geir Sverr-
isson, Bára, f. 24. janúar 1981,
Björk, f. 21. nóvember 1983,
Gunnar Tómas, f. 23. júlí 1987. 2)
Einar Guðmundsson, f. 8. febrúar
1952. Sonur hans er Guðmundur
Rúnar, f. 4. desember 1990. 3)
Elsku pabbi. Það var erfitt að sætta
sig við að þú værir orðinn alvarlega
veikur. Þú varst þó áreiðanlega hvíld-
inni feginn enda veikindi þín erfið í
lokin. Eftir á að hyggja er mun léttara
að takast á við sorgina en við héldum
þar sem þú virtist vera búinn að
skipuleggja þitt síðasta ferðalag í
þaula með þinni einstöku útsjónar-
semi. Þú virtist kalla litla barnabarnið
þitt í heiminn mun fyrr en áætlað var
enda þráðir þú að fá að sjá það áður
en þú færir. Þegar barnið var lagt á
sængina þína sofnaðir þú þínum
hinsta svefni.
Við yljum okkur nú við yndislegar
minningar um einstakan föður.
Tengsl þín við börnin þín og fjölskyld-
ur þeirra voru mjög sterk og náin. Þú
vildir ávallt fylgjast með okkur og
leiðbeina. Við systkinin kölluðum það
m.a. tilkynningaskylduna þegar við
brugðum okkur af bæ og þurftum að
stoppa með reglulegu millibili til að
tilkynna framgang ferðalagsins. Nú-
tíma símatækni auðveldaði þér og
okkur samskiptin enda varst þú fljót-
ur að tileinka þér allar tækninýjung-
ar. Þú varst búinn að kaupa þér sjón-
varpstæki löngu áður en
Ríkissjónvarpið náðist í okkar heima-
byggð. Einnig varstu aðalhvatamaður
að því að fá sjónvarpssendi í sveitina
okkar og hafðir umsjón með honum
um árabil. Seinna varstu einn af
fyrstu mönnum sem fengu litasjón-
varp í sveitinni og þá var yngri dóttir
þín ekki lengi að teyma vinkonur sín-
ar heim og sýna þeim Prúðuleikarana
í lit. Síðustu árin átti móttaka er-
lendra sjónvarpsstöðva í gegnum
gervihnetti hug þinn allan. Þér þótti
nauðsynlegt að sem flest barna þinna
fylgdust með því nýjasta úti í heimi og
settir því upp gervihnattabúnað hjá
þeim.
Þú varst mikið gefinn fyrir ferða-
lög, bæði innanlands og erlendis. Tón-
list var þér einnig kær og spilaðir þú
sjálfur á harmonikku og orgel, án
þess að hafa notið nokkurrar form-
legrar tilsagnar og spilaðir því eftir
eyranu. Þýsk þjóðlagatónlist var þér
sérlega kær. Þá gerðir þú óspart grín
að tónlistarhæfileikum barna þinna
sem virtust ekki fá snefil af þessari
tónlistargáfu þinni.
Við systurnar nutum báðar þeirra
forréttinda að starfa með þér í Kaup-
félaginu okkar á Breiðdalsvík. Trú-
mennska, dugnaður og heiðarleiki
einkenndu störf þín þar og hafa þeir
eiginleikar þínir verið okkar vega-
nesti út í lífið.
Elsku pabbi, þetta eru hálffátæk-
leg orð hjá okkur systrunum enda
erfitt að koma á blað tilfinningum
okkar til þín. Við eigum endalausar
minningar um þig sem einkennast af
umhyggju og kærleika þínum til okk-
ar. Það var alltaf léttleiki og gaman-
semi í kringum þig og þannig munum
við þig. Allt virðist tómlegt núna án
þín en við vitum að þú munt halda
áfram að fylgjast með okkur.
Af alhug þökkum við starfsfólki
krabbameinsdeildar Landspítalans
við Hringbraut og starfsfólki líknar-
deildar Landspítalans í Kópavogi fyr-
ir frábæra umönnun föður okkar og
hlýju í garð okkar, aðstandenda hans.
Við biðjum almáttugan Guð að
veita hetjunni, henni mömmu, og fjöl-
skyldunni styrk á þessari erfiðu
stund.
Þínar dætur,
Aðalheiður Guðrún og Sigrún.
Ég hef ekki marga mætari menn
fyrirhitt á minni lífsleið en tengdaföð-
ur minn, Guðmund Tómas Arason, og
nú þegar hann er genginn alvaldinu á
hönd hellast minningarnar yfir mann.
Upp í hugann koma orð eins og mann-
gæska, lítillæti, trúmennska og heið-
arleiki.
En ef ég ætti í einu orði að lýsa því
sem einkenndi tengdaföður minn þá
yrði það að vera fjölskyldumaður því
engin önnur eign var honum eins mik-
ils virði og fjölskyldan. Oft varð hon-
um það að orði að hann væri ríkur
maður, ekki í veraldlegum skilningi,
heldur í sex mannvænlegum börnum
og fjöldanum öllum af barnabörnum
og það fann maður að þeim orðum
fylgdi sannfæring.
Hann fylgdist náið með fjölskyld-
unni og hvort sem farið væri milli
landshluta, erlendis eða bara í dag-
legu lífi varð tilkynningaskyldan að
uppfyllast. Það var hringt og athugað
hvernig gengi, hvernig veðrið, færðin
og heilsan væri. Það þurfti því engan
að undra er hann fékk NMT-síma að
gjöf frá fjölskyldunni sem gerði til-
kynningaskylduna enn áhrifaríkari.
Hann fylgdist vel með tækninni og
var mikill áhugamaður um útvörp,
sjónvörp og gervihnattatækni. Með
þessari tækni fylgdist hann með frétt-
um, tónlist (t.d. þýskri þjóðlagatón-
list) og tísku um allan heim.
Hagur var hann einnig, hvort held-
ur var á járn eða tré, og bera mörg
verk honum góðan vitnisburð, allt frá
smáviðvikum innanhúss til stærri
verka. Var hann með eindæmum út-
sjónarsamur og sparaði oft mikla
vinnu með vel völdum athugasemd-
um.
Kæri Guðmundur, ég þakka þér
allar okkar samverustundir og þá sér-
staklega eftir að þú bjóst hér hjá okk-
ur í Dalhúsum. Við eigum eftir að
sakna þín sárt og þú skildir eftir þig
stórt skarð sem aldrei verður fyllt.
Við eigum þó minningarnar um mæta
manneskju, föður, afa og tengdaföður
og þær verða að duga framvegis.
Þorlákur Björnsson.
Elsku afi. Nú ert þú kominn til
Guðs og þar líður öllum vel. Þér var
áreiðanlega vel fagnað uppi í himna-
ríki af foreldrum þínum og litla bróð-
ur sem þú þurftir að kveðja þegar þú
varst pínulítill.
Þú varst heimsins besti afi og alltaf
góður við mig. Frá því ég fæddist
varst þú ásamt ömmu vanur að koma í
heimsókn til mín a.m.k. tvisvar sinn-
um á ári, í svokallaða haust- og vor-
ferð, og vera hjá okkur í svolítinn
tíma. Þá brölluðum við nú margt, þú
sagðir mér margar sögur og söngst
(Ró ró og rumma) og kynntir mér
þýska þjóðlagatónlist með gervi-
hnattadiskinum.
Oftast sagðir þú mér söguna um
Grámann í Garðshorni sem mér
fannst mjög skemmtileg en þú hafðir
GUÐMUNDUR
TÓMAS ARASON
✝ Valgerður Guð-rún Árnadóttir
fæddist á Hjalteyri
við Eyjafjörð 13.
nóvember 1922. Hún
andaðist á Landspít-
ala Fossvogi 6. nóv-
ember síðastliðinn.
Foreldrar hennar
voru Þóra Stefáns-
dóttir frá Fagra-
skógi, f. 11.3. 1891,
d. 3.6. 1981, og Árni
Jónsson frá Arnar-
nesi, útvegsbóndi á
Hjalteyri, f. 20.7.
1882. d. 1.10. 1950.
Valgerður var þriðja í röð fimm
systra. Systur hennar eru Áslaug
Helga, f. 1917, Ragnheiður Sig-
ríður, f. 1920, Stefanía Þóra, f.
1925, d. 2000, og Jónína, f. 1927.
Valgerður giftist 26.1. 1955 Vé-
steini Guðmundssyni frá Hesti í
Önundarfirði, f. 14.8. 1914, d.
15.1. 1980. Börn Valgerðar og
Auður Sigurborg, f. 29.8. 1939,
maki Sveinn Viðar Jónsson. 2)
Guðný Elín, f. 1.12. 1944, maki
Guðmundur Helgason. 3) Gunn-
hildur Margrét, f. 25.11.1950,
maki Hafsteinn Andrésson.
Valgerður lauk gagnfræða-
prófi frá Menntaskólanum á Ak-
ureyri. Hún stundaði nám í Hús-
mæðraskólanum í Reykjavík og
fór síðan til Svíþjóðar þar sem
hún lauk handavinnukennara-
prófi. Hún kenndi aðallega við
Húsmæðraskólann á Akureyri og
var þar skólastjóri árin 1951 til
1955. Valgerður og Vésteinn
bjuggu á Hjalteyri fram til ársins
1967 en þá tók Vésteinn við starfi
verksmiðjustjóra við Kísilgúr-
verksmiðjuna við Mývatn. Eftir
lát Vésteins bjó Valgerður hjá
dóttur sinni í Reykjavík en dvaldi
í Mývatnssveit á sumrin.
Útför Valgerðar fer fram frá
Reykjahlíðarkirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 14.
Vésteins eru: 1) Árni,
f. 23.6. 1955, maki
Hólmfríður Þorgeirs-
dóttir. Börn þeirra
eru: A) Stefán Geir, f.
26.11. 1976, maki
Hildur Sigbjörnsdótt-
ir. Sonur Hildar er
Jökull Starri Hagalín.
B) Valgerður, f. 30.3.
1984. 2) Valgerður, f.
26.9. 1956, maki Sig-
urður Barði Jóhanns-
son. Börn þeirra eru
A) Pétur Þór, f. 17.2.
1974, maki Fífa Kon-
ráðsdóttir. Barn
þeirra er Hlynur Þór, f. 8.11.
1996. B) Védís, f. 7.4. 1980. C)
Þorsteinn Þorri, f. 29.3. 1989. 3)
Vésteinn, f. 15.6. 1958, maki Sól-
veig Jónsdóttir. Börn þeirra eru
Hildur, f. 25.6. 1983, og Guðjón, f.
28.6. 1988.
Vésteinn átti þrjár dætur af
fyrra hjónabandi en þær eru: 1)
Í dag er ég staddur í Mývatnssveit
og er kominn hingað til að kveðja þig
í hinsta sinn. Þetta er í fyrsta skiptið
sem ég kem í sveitina með sorg í
hjarta, því alltaf var svo mikil gleði
sem fylgdi því að fá að fylgja þér
hingað eða koma til þín í heimsókn.
Þær eru óteljandi minningarnar
sem ég á um þig, amma mín. Þær
fyrstu með afa og Hektori hér á
Hlíðaveginum og allt þar til þú
kvaddir mig svo vel á sjúkrahúsinu.
Öll sólríku sumrin hér í sveitinni, all-
ir göngutúrarnir, þegar ég fékk að
fylgja þér stoltur til Svíþjóðar og
þegar þú hélst á Hlyni undir skírn
eru örfá atriði sem koma upp í hug-
ann. Þótt sjónin hafi verið orðin döp-
ur stöðvaði það þig ekki í að rétta
hjálparhönd og alltaf varstu til stað-
ar fyrir okkur.
Það er skrítið að geta ekki rölt upp
á loft í Kleifarselinu og fundið þig
prjónandi vettlinga og sokka á alla
sem vildu. Alltaf var til góðgæti í
skápunum fyrir lítinn Hlyn og af
gjafmildinni áttirðu alltaf nóg. Mér
er það ennþá minnisstætt þegar þú
gafst mér flottasta hjólið í bænum af
því að mér tókst að finna giftingar-
hringinn þinn. Slík var góðmennska
þín og þakklæti. Betri ömmu er ein-
faldlega ekki hægt að hugsa sér.
Nú erum við aftur komin saman í
Mývatnssveitina. En í þetta sinn ert
þú komin til að hvíla hjá afa og ég
kominn til að kveðja þig. Þótt sárt sé
að kveðja geri ég það sáttur í hjarta
því hér átt þú heima. Þetta er þinn
staður, hér ertu hjá afa og hér hefur
þér alltaf liðið best.
Elsku amma mín. Takk fyrir allt
sem þú gerðir fyrir mig og leyfðir
mér að upplifa. Ég vildi að ég hefði
getað sagt þér það betur. Ég sakna
þín sárt.
Pétur Þór.
Elskuleg amma mín er látin. Ég
trúi varla að hún sé farin því alla ævi
hef ég reynt að bægja þeirri tilhugs-
un frá mér að að þessum degi kæmi
fyrr eða síðar. Veruleikinn verður
víst ekki umflúinn og ég verð að
venjast því að koma stundum heim í
tómt hús.
Frá því ég man eftir mér hefur
amma búið heima hjá okkur. Hún
hefur verið stoð og stytta okkar allra
og alið okkur systkinin að miklu leyti
upp. Það var varla neitt sem elskuleg
amma mín gat ekki gert þrátt fyrir
sjónleysi sitt. Hún sá mikið til um
heimilisstörfin og var alltaf til taks.
Þegar ég var lítil var ég aldrei ein
heima. Hún var alltaf heima og pass-
aði alla tíð okkur systkinin á milli
þess sem hún sat með prjónana sína
og hlustaði á hljóðbækur.
Það sem ég sakna þín mikið, elsku
amma. Í dag held ég að ég muni aldr-
ei sakna neinnar annarrar mann-
eskju eins mikið og ég sakna þín.
Aldrei grunaði mig að þú færir burt
frá okkur strax. Þó heilsan hefði ver-
ið upp og niður núna síðustu mán-
uðina var hugurinn skýr.
Þú hefðir orðið 79 ára núna 13.
þessa mánaðar. Um það bil tveimur
vikum fyrir andlát þitt keypti ég
inniskó handa þér í afmælisgjöf því
við vorum nýlega búnar að fara í
bæjarferð til að kaupa útiskó og
reyndum líka að finna mjúka og
þægilega inniskó. En búðin sem leið-
in lá í var víst hætt og ég var því him-
inglöð þegar ég fann skóna sem þig
langaði í. Þá grunaði mig engan veg-
in að svona færi.
Amma og systur hennar, þær Ás-
laug, Ragnheiður, Stebba, sem nú
er látin, og Jonna hafa alltaf verið
mjög nánar og mikið þótti mér
skemmtilegt þegar ég var lítil að
fara með ömmu í kaffi til stelpn-
anna, og þegar þær komu heim í
kaffi sat ég iðulega uppi hjá ömmu
og hlustaði á þær. Þær eru yndis-
legar og heppnar að eiga hver aðra
að.
Á sumrin lá leiðin heim í Mývatns-
sveit þar sem þú áttir heima í hjarta
þínu. Þar dvaldist þú öll sumur og
undir þér hvergi betur. Fyrst dvald-
ist Pési bróðir hjá þér og síðar meir
Stefán. Ég var ekki nema eitt sumar
hjá þér sumarlangt en núna fær
sumarið 1997 heiðursess í minning-
unni.
Elsku amma, ég gæti haldið
endalaust áfram að skrifa um hve
mikið ég dáist að þér. Þú ert aðal
fyrirmynd mín. Ég vona að bréfið
sem ég skrifaði til þín hlýi þér um
hjartarætur í eilífðinni. Núna ertu
komin til afa míns heitins og ég veit
að hann leiðir þig um himnaríki.
Hvíldu í friði, elsku amma mín.
Þín
Védís.
Valla var ein af fjórum systrum
mömmu eða ein af stelpunum eins og
þær kalla sig þó sú yngsta sé komin
á áttræðisaldur. Þær systur hafa alla
tíð verið mjög samrýndar, borið
mikla umhyggju hver fyrir annarri
og fylgst grannt með lífi okkar
systrabarnanna. Þær hittust oft yfir
kaffibolla og spjölluðu þá í gamni og
alvöru um liðna tíð, meðal annars um
lífið á Hjalteyri þar sem þær ólust
upp.
Þegar við kveðjum Völlu koma
upp í hugann minningar frá
bernskuárum okkar.
Við minnumst hennar sem góðrar
frænku í næsta húsi á Hjalteyri,
móður þriggja systkina sem við lék-
um okkur við í æsku enda þau þrjú
og við systurnar þrjár fædd á fimm
árum. Milli heimilanna var alltaf
mikill samgangur, líka eftir að Valla,
Vésteinn og börnin fluttu í Mývatns-
sveit. Þangað var alltaf gott að koma
og áttum við margar ánægjustundir
á Hlíðarveginum, nú síðast í sumar
þegar við dvöldum þar eina helgi
með Völlu og fjölskyldunni allri.
Valla var einstaklega ljúf og já-
kvæð kona. Við minnumst hennar
með þakklæti og virðingu og þykir
dýrmætt að eiga um hana góðar
minningar.
Börnum hennar og fjölskyldum
þeirra sendum við samúðarkveðjur.
Þóra, Snjólaug og Valrós.
Fyrr eða síðar kemur að kveðju-
stund. Það vitum við en samt kemur
hún okkur oftast á óvart.
Ekki grunaði mig að símtalið góða
sem við Valgerður áttum fyrir stuttu
yrði það síðasta því mér fannst hún
svo hress.
Ég kynntist Valgerði fyrir 35 ár-
um. Þá bjó hún ásamt Vésteini
manni sínum á Hjalteyri, en við
Gústav á Siglufirði, og voru menn-
irnir okkar góðir vinir í gegnum
vinnu sína. Við hittumst fyrst í
Reykjavík og áttum saman
skemmtilegt kvöld. Ég man hvað
mér fannst Valgerður falleg kona,
smekklega klædd og í alla staði
VALGERÐUR GUÐRÚN
ÁRNADÓTTIR