Morgunblaðið - 17.11.2001, Side 47

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 17. NÓVEMBER 2001 47
áhyggjur af því að sagan væri aldrei
eins hjá þér. Þú ákvaðst því að kynna
þér betur upprunalegu söguna til að
geta sagt mér hana rétta. Sagan var
nú eitthvað ljótari en þig minnti og því
ákvaðst þú að halda þig við þína eigin
útgáfu af sögunni.
Þegar þú varst heima á Breiðdals-
vík, en ég í Reykjavík, töluðum við
mikið saman í síma. Ég hringdi oft í
þig með ýmsar spurningar um lífið og
tilveruna og fékk ávallt skýr svör,
enda vita afar allt.
Elsku afi, þú þarft ekki að hafa
neinar áhyggjur af henni ömmu, ég
skal passa hana vel fyrir þig.
Þinn afastrákur,
Teitur Tómas.
Elsku afi. Takk fyrir allt sem þú
gerðir fyrir okkur. Það er svo skrítið
að þú sért farinn, við trúðum því alltaf
að þetta myndi lagast, þú varst alltaf
svo jákvæður. Þú fylgdist alltaf svo
vel með því sem við vorum að gera,
mundir eftir öllum afmælum og ef þú
gast mögulega hjálpað okkur eitthvað
þá gerðir þú það. Við gleðjumst yfir
því að þú skyldir lifa það að litli prins-
inn fæddist, en hann fær því miður
ekki að kynnast þér eins og við. Hann
mun þó eflaust fá að heyra margt um
þig.
Elsku amma, þú ert búin að vera
svo dugleg. Við vitum að söknuður
þinn er mikill en við vonum að allar
góðu minningarnar hjálpi þér í sorg-
inni.
Þín barnabörn
Hans, Sigrún, Bára, Björk og
Gunnar Tómas.
Með nokkrum orðum langar mig til
að minnast góðs vinar, Guðmundar
Tómasar Arasonar, sem látinn er eft-
ir erfið veikindi, 78 ára að aldri.
Móðir Guðmundar dó er hann var
nokkurra daga gamall og faðir hans
drukknaði rúmu ári síðar. Guðmund-
ur kynntist því aldrei foreldrum sín-
um, en föðursystir hans, Aðalheiður
Pálsdóttir, og maður hennar, Einar
Björnsson í Hamri á Breiðdalsvík,
tóku drenginn í fóstur og leit hann
alla tíð á þau sem foreldra sína. Ekki
er ofmælt að segja að Guðmundur
hafi strax á unga aldri kynnst mann-
gæsku í sinni fegurstu mynd, því fóst-
urforeldrar hans tóku tvö önnur börn
í fóstur og það þriðja tímabundið, auk
þess sem þau eignuðust einn son.
Upp úr 1940 stundaði Guðmundur
nám í tvo vetur í Héraðsskólanum á
Laugarvatni, sem var góð menntun á
þeirra tíma mælikvarða, en aðstæður
voru þó aðrar á fyrri hluta aldarinnar
og ekki sjálfgefið að kostur væri á
framhaldsnámi, þótt áhugi og hæfi-
leikar væru fyrir hendi. Ekki efa ég
að hugurinn hafi staðið til frekara
náms, en þess var ekki kostur.
Hann starfaði um áratuga skeið hjá
Kaupfélagi Stöðfirðinga á Breiðdals-
vík, framan af sem starfsmaður versl-
unarinnar þegar Pétur Sigurðsson
var þar útibússtjóri, en um miðjan
sjöunda áratuginn tók hann við starfi
Péturs og gegndi því í 25 ár. Öll störf
sín vann Guðmundur af einstakri
samviskusemi og trúmennsku. Á tím-
um tækja og tækni mætti ætla að
starf útibússtjóra snerist fyrst og
fremst um skrifstofustörf, en allan
starfstíma Guðmundar vann hann
einnig við afgreiðslustörf eftir því sem
nauðsyn bar til, einkum þó við mót-
töku og afgreiðslu skipa. Strandferða-
skipin fluttu lengst af aðföng út á
land, þau komu á öllum tímum sólar-
hringsins, oftast utan hefðbundins
vinnutíma og þá varð allt að vera
tilbúið svo áætlun þeirra raskaðist
ekki. Og áður en höfn var byggð á
Breiðdalsvík þurfti að sækja vörur á
litlum báti út í skipin og var það mikil
erfiðisvinna eins og nærri má geta.
Hér sem annars staðar var hægt að
treysta á Guðmund. Hann var ávallt
reiðubúinn til þess að liðsinna öðrum
ef eitthvað bjátaði á og gekk í það af
fórnfýsi og alúð að leysa mál hvers
sem aðstoðar hans óskaði eða var í
vanda staddur.
Þótt Guðmundur gerði verslunar-
og skrifstofustörf að ævistarfi sínu
hafði hann alla tíð mikinn áhuga á öllu
er varðaði tækni, umfram allt þó út-
varps- og sjónvarpstækni og hafði
hann aflað sér haldgóðrar þekkingar
á því sviði. Á yngri árum starfaði hann
um skeið á verkstæði ríkisútvarpsins,
en var að öðru leyti sjálfmenntaður á
þessu sviði. Gaman var að heyra Guð-
mund segja frá því hvernig honum
tókst að ná veikum sjónvarpssending-
um frá Gagnheiði áður en endur-
varpsstöð kom í Breiðdalinn. Með
hugmyndaauðgi og þrautseigju lán-
aðist honum að nota endurkast fjalla
til að ná nýtilegu sjónvarpsmerki.
Þessa nutu margir Breiðdælingar á
þeim tíma fyrir tilstilli Guðmundar. Á
níunda áratugnum var hann svo fyrst-
ur Breiðdælinga til að setja upp mót-
tökudisk fyrir gervihnattasjónvarp
og átti hann margar ánægjustundir á
síðari árum við að horfa á fræðslu- og
skemmtiefni frá öðrum löndum. Hann
fór gjarnan snemma á fætur til að
geta horft á morgunfréttir hjá Sky
sjónvarpsstöðinni og þegar leið á dag-
inn stillti hann á norskar eða danskar
stöðvar til að fá fréttir frá Norður-
löndunum. Hann var og óþreytandi
við að aðstoða sveitunga sína við upp-
setningu þessara tækja og miðla af
reynslu sinni.
Þegar Guðmundur var ungur
drengur fengu fósturforeldrar hans
eitt fyrsta útvarpstækið sem kom í
Breiðdal. Ekki er ólíklegt að sú nýja
tækni, sem þá var svo framandi, hafi
gripið hug barnsins og víst er að ljós-
vakatæknin var Guðmundi hugleikin
alla tíð og þekking hans á því sviði yf-
irgripsmikil.
Guðmundur og kona hans, Sigrún
Gunnarsdóttir áttu barnaláni að
fagna, börn þeirra eru sex og hafa þau
öll aflað sér góðrar menntunar og veit
ég að Guðmundur var afar stoltur yfir
velgengni allra barnanna.
Kynni okkar Guðmundar hófust
vorið 1977 þegar ég flutti til Breið-
dalsvíkur og frá fyrsta degi sýndi
hann mér einstakan velvilja og vin-
semd. Vinátta okkar um aldarfjórð-
ungs skeið og hlýhugur hans í minn
garð hafa verið og verða mér ómet-
anleg um ókomin ár.
Ég bið Guðmundi Guðs blessunar
og sendi fjölskyldu hans einlægar
samúðarkveðjur.
Hákon Hansson.
✝ Kristján EldjárnVigfússon fædd-
ist á Kúgili í Þor-
valdsdal 28. júlí
1917. Hann lést á
heimili sínu á Ár-
skógssandi 12. nóv-
ember síðastliðinn.
Foreldrar hans voru
Elísabet Jóhanns-
dóttir og Vigfús
Kristjánsson útvegs-
bóndi, lengst af
kenndur við Litla-
Árskóg. Kristján
fluttist eins árs að
Grund og sjö ára að
Litla-Árskógi 1925 ásamt for-
eldrum og systkinum. Kristján
var þriðji elstur af níu systk-
inum. Eftirlifandi
systkini eru Hulda,
giftist Jóhannesi
Reykjalín Trausta-
syni, Georg, Hann-
es, Jón, kvæntur
Rut Kristjánsdótt-
ur, Guðrún Jó-
hanna, giftist Gísla
Kristjanssyni, Jó-
hanna Gíslína, gift
Hjalta Bjarnasyni,
tveir bræður hlutu
nafnið Reynir en
þeir dóu á unga
aldri. Kristján
kvæntist ekki.
Útför Kristjáns fer fram frá
Stærra-Árskógskirkju í dag og
hefst athöfnin klukkan 14.
Það er mér ljúft og skylt að
minnast móðurbróður míns Krist-
jáns Eldjárns Vigfússonar frá
Litla-Árskógi, þar sem hans lífs-
göngu er nú lokið í þessum heimi.
Þeir sem þekktu þennan ljúfa
dreng, þennan mannvin og marg-
brotna listamann hljóta í einlægni
að þakka hinum æðsta höfuðsmið
fyrir að kalla hann til sín nú og
binda enda á hans löngu veikindi
sem takmörkuðu svo starfsorku,
lífsgleði og listaferil þessa hugljúfa
frænda míns.
Kristján var um margt mjög sér-
stakur maður, einn af þeim sem
aldrei sögðu styggðarorð til nokk-
urs manns, hvers manns hugljúfi
og alltaf tilbúinn að gera greiða
eða rétta hjálparhönd þeim er á
þurfti að halda og meðan heilsa
hans leyfði. Færi eitthvað öðruvísi
en hann ætlaði kom stundum orðið
„ansans“, stærri orð heyrði maður
ekki frá hans vörum. Kristján hafði
mikla unun af öllu er fegraði lífið
og tilveruna, var mikill áhugamað-
ur um blóma- og skógrækt sem
hann vann við að koma upp ásamt
fleiri félögum og sem er nú til ynd-
isauka fyrir komandi kynslóðir.
Litli-Árskógur hefur alla tíð ver-
ið stórt nafn og sterk minning í
huga mér frá bernskuárum mínum.
Þetta stóra glæsilega hús, margoft
verðlaunað fyrir fegurð, snyrti-
mennsku og fágaða umgengni, lýs-
ir miklu um hvern hug Kristján og
hans eftirlifandi bræður Hannes
og Georg báru fyrir fegurð, um-
hverfinu og náttúrunni.
Kristján var hlédrægur, fámáll,
vinnusamur, vandvirkur og afskap-
lega stórbrotinn listamaður í öllu
er hann tók sér fyrir hendur.
Hann átti auðvelt með að gera
ljóð og eru mörg til eftir hann.
Hann var snillingur með penna og
skrautskrift hans var eftirsótt
langt út fyrir sveitina.
Þeir sem hafa séð öll þau lista-
verk og myndir sem hann hefur
gert eða átt þátt í að skapa fyllast
lotningu fyrir svona huga og hönd-
um er þau skapa og allt gert í frí-
tíma frá krefjandi búskaparstörf-
um og öðrum áhugamálum.
Því spyr maður sig stundum:
Hvað ef hann hefði getað helgað
sig alfarið listsköpuninni? Hluti
listaverka hans mun gleðja kom-
andi kynslóðir þar sem þau eru
varðveitt á Minjasafni Dalvíkur-
bæjar.
Þegar Kristjáns er minnst í
hinsta sinn kemur upp í huga mér
sá mikli bróðurkærleikur sem ein-
kennt hefur hann og systkin hans
og sérstaklega Hannes og Georg,
sem í gegnum súrt og sætt hafa
stutt hver annan og var það ein-
hver mesta hamingja Kristjáns síð-
ustu árin að fá að vera undir þeirra
vernd og umsjón.
Hafi þeir miklar þakkir fyrir.
Nú er lausnarans kall komið og
enginn efast um hvar sæti hins
trúfasta Kristjáns E.Vigfússonar
er, í nýjum heimkynnum.
Ég votta eftirlifandi systkinum
mína dýpstu samúð.
Hafsteinn Jóhannesson
Reykjalín.
Við minnumst oft bernskuár-
anna með gleði og ljúfri minningu
um umhverfið og umgengni við
okkar nánustu. Og hvað oft er ekki
sótt á þá staði, sem heilluðu okkur
mest?
Allt til ársins 1959 var heimili
flestra okkar systkinanna í Litla
Árskógi, þar sem við bjuggum
ásamt foreldum okkar, afa, ömmu
og móðurbræðrunum þremur. Þar
fengum við að kynnast og starfa
með Kristjáni frænda og þó að við
flyttum á næsta bæ var samgang-
urinn alltaf mikill á milli bæjanna.
Kristján frændi fór ekki hratt
yfir, en áorkaði mjög miklu. Það
var sama hvort það var búrekst-
urinn eða áhugamálin, það virtist
allt svo einfalt hjá honum.
Oft var Kristján að sinna list
sinni og greip þá til hlutanna þegar
tími gafst til frá bústörfunum.
Settist þá gjarnan við eldhús-
borðið til að vinna við hina ýmsu
listmuni sem eftir hann liggja.
Oftar en ekki vorum við ekki
langt frá og gerðumst ef til vill
óþarflega nærgöngul. Þá sagði
Kristján rólegur: Krakkar mínir,
hristið þið nú ekki borðið svona
mikið. Það virtist ekki trufla ein-
beitinguna þótt fólk væri að starfa
og leika í kringum hann.
Í frístundum skrapp hann æði
oft í skógreitinn til að hlúa að trjá-
gróðrinum eða í kirkjuna sem stóð
honum alltaf nærri.
Einbeiting, næmi og færni ein-
kenndi listamanninn Kristján, eig-
inleikar sem hann fékk í vöggugjöf
og ræktaði vel.
Frændi kær, við kveðjum þig
því kvöld þitt komið er.
En minning sæl um mætan dreng
mun aldrei gleymast mér.
Kæri frændi, minningin lifir.
Systkinin frá Sólvangi.
KRISTJÁN
VIGFÚSSON
glæsileg. Árið 1967 fluttu þau hjónin
með börn og bú í Mývatnssveit, en
Vésteinn hafði verið ráðinn fram-
kvæmdastjóri Kísiliðjunnar. Þremur
árum síðar fluttum við einnig í Mý-
vatnssveit og urðum næstu nágrann-
ar þeirra. Voru móttökurnar
ógleymanlegar, enda gestrisni
þeirra hjóna ávallt mikil og viðmót
hlýlegt.
Breyting hafði orðið á frá fyrstu
kynnum. Valgerður hafði fengið
augnsjúkdóm sem olli því að hún
missti töluverða sjón. Má nærri geta
hvað það hefur verið mikið áfall fyrir
Valgerði sem var lærður handa-
vinnukennari og fyrir fjölskyldu
hennar. En hún gafst ekki upp og
stýrði heimilinu með styrkri hendi.
Valgerður trúði því að hún héldi
þeirri sjón sem hún þó hafði og hélt
sínu striki með ótrúlegum viljastyrk
og dugnaði, sem hún hafði í ríkum
mæli.
Gott var að eiga Valgerði fyrir
vinkonu og nágranna. Það var eins
og hún hefði tekið mig að sér, allt
vildi hún fyrir mig gera. Hún ann-
aðist börnin mín ef ég þurfti að vera
frá heimilinu í lengri eða skemmri
tíma, sneið jólafötin á dætur mínar
og svona mætti lengi telja.
Í janúar 1980 missti Valgerður
mann sinn og flutti hún þá til
Reykjavíkur og bjó þar í skjóli dótt-
ur sinnar og tengdasonar til dauða-
dags. Fólkið hennar gerði henni
kleift að dvelja í húsinu sínu hér í
Mývatnssveit á sumrin þar sem
henni leið mjög vel og var það henni
mjög mikils virði. Það var alltaf til-
hlökkunarefni að fá Valgerði norð-
ur. Mér fannst sumarið ekki komið
fyrr en hún var mætt á staðinn.
Valgerður var einstök kona.
Aldrei heyrði ég hana kvarta og
vildi hún vera sjálfri sér nóg að
flestu leyti, svo rík var sjálfsbjarg-
arviðleitni hennar. Átti hún það til
að gera góðlátlegt grín að sjálfri sér
ef eitthvað fór úrskeiðis. Hún fylgd-
ist vel með öllu, hlustaði mikið á út-
varp og hljóðsnældur og ekki sat
hún auðum höndum á meðan, held-
ur var alltaf með einhverja handa-
vinnu, annaðhvort að hekla eða
prjóna. Þegar Valgerður kom í sum-
ar í sína síðustu dvöl í sveitina var
hún orðin alveg blind, en hennar já-
kvæða hugarfar og andlegi styrkur
hafði ekki brugðist. Hún hélt áfram
að prjóna og þeir voru ófáir vett-
lingarnir og sokkarnir sem urðu til í
sumar. Hún komst með góðu móti
yfir til mín án hjálpar, sem var
henni kappsmál.
Þetta sumar verður dýrmætt í
minningunni. Við höfðum tækifæri
til að vera meira saman en oft áður,
tala meira saman og fara í fleiri
gönguferðir.
Ég vil þakka Valgerði tryggð og
vináttu í gegnum árin og þakka Guði
fyrir að hafa látið leiðir okkar liggja
saman. Minningin um þessa góðu
konu mun lifa með okkur sem þekkt-
um hana. Hennar verður sárt sakn-
að.
Ég sendi öllum aðstandendum
mínar innilegustu samúðarkveðjur.
Dagur líður, fagur, fríður,
flýgur tíðin í aldaskaut.
Geislar hníga, stjörnurnar stíga
stillt nú og milt upp á himinbraut.
Streymir niður náð og friður
nú er búin öll dagsins þraut.
(V. Briem.)
Blessuð sé minning Valgerðar
Guðrúnar Árnadóttur.
Þóra Ólafsdóttir.
Þau eru misjöfn handaböndin á
lífsleiðinni. Handaband Völlu ömmu
var einstaklega hlýtt og mjúkt og lif-
ir með okkur systrunum um ókomna
tíð. Hún tók okkur alltaf í fang sér
sem við værum hennar eigin börn.
Hún mun búa í hjarta okkar sem ein-
stök kona.
Nú þegar komið er að kveðju-
stundinni rifjast upp ótalmargar
stundir heima hjá Völlu ömmu í Mý-
vatnssveitinni, þar sem hún bjó um
áratugaskeið. Þangað fórum við oft-
sinnis og dvöldum hjá henni um
lengri og skemmri tíma og það verð-
ur að segjast að sólin er hátt á himni
í þessum minningum okkar. Hlýja og
manngæska voru hennar mikilvæg-
ustu lyndiseinkunnir að okkar mati
og þær skiluðu sér til okkar með
ríkulegum hætti. Á þennan hátt hef-
ur Valla amma haft varanleg áhrif á
okkur. Hún kenndi okkur mann-
gæsku.
Sumardvöl í Mývatnssveit hjá afa
og ömmu var okkur ætíð tillhlökk-
unarefni, sveitin heillaði okkur
börnin, með hraunum, vatninu og
ægifagurri náttúru sem á ekki sinn
líka. Amma Valla tók þátt í þeirri
upplifun. Af sínu hæglæti og ró
kenndi hún okkur að njóta lífsins og
náttúrunnar sem var allt í kringum
okkur. Og þolinmæðin gagnvart
endalausum ærslum okkar og uppá-
tækjasemi verður seint skilin til
fulls.
Þegar þetta er skrifað hrannast
minningarnar upp og standa ljóslif-
andi fyrir hugskotssjónum okkar.
Nestisferðirnar voru ófáar með
krökkunum úr sveitinni upp í fjall
með fullt af kræsingum úr eldhúsi
ömmu niðri í sveit. Hún töfraði
fram skyrsúpu sem við finnum enn
ilminn af og ekki sviku kanilsnúð-
arnir.
Þegar við stelpurnar komumst af
unglingsaldri og eignuðumst börnin
okkar tók hún þeim eins og sínum
og var það hennar von og vísa. Það
segir mikið um kosti hennar að aldr-
ei gleymdi hún einu einasta þeirra
og var óspör á spurningar um líðan
þeirra og vöxt í hvert sinn sem fund-
um okkar bar saman. Hlýjan til
þeirra skilaði sér oft og iðulega í
sokkum og vettlingum sem yljuðu í
ærslum dagsins. Þrátt fyrir sjón-
depurð á seinni árum voru þessar
gjafir alltaf eins og sniðnar á hvern
einasta fingur og fót.
Þannig var þessi mikla kona sem
við kveðjum nú með virðingu og
þökk. Hún gerði okkur að betri
manneskjum og býr áfram með okk-
ur sem áminning þess að mann-
gæska er það í fari fólks sem mestu
skiptir.
Elín, Hrönn og Auður Ýr
Sveinsdætur.
EIGI minningargrein að birtast á útfarardegi (eða í sunnudagsblaði ef
útför er á mánudegi), er skilafrestur sem hér segir: Í sunnudags- og
þriðjudagsblað þarf grein að berast fyrir hádegi á föstudag. Í miðviku-
dags-, fimmtudags-, föstudags- og laugardagsblað þarf greinin að ber-
ast fyrir hádegi tveimur virkum dögum fyrir birtingardag. Berist grein
eftir að skilafrestur er útrunninn eða eftir að útför hefur farið fram, er
ekki unnt að lofa ákveðnum birtingardegi. Þar sem pláss er takmarkað
getur þurft að fresta birtingu greina, enda þótt þær berist innan hins til-
tekna skilafrests.
Skilafrestur
minningargreina