Morgunblaðið - 20.03.2003, Side 40

Morgunblaðið - 20.03.2003, Side 40
MINNINGAR MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 20. MARS 2003 39 vina sinna, ekki bara í orði heldur í verki, alltaf tilbúinn að hjálpa. Ég man ekki til þess að ég hafi flutt milli húsa án þess að Óli væri mættur fyrstur manna til að hjálpa, alltaf með bros á vör og glettnina í augunum. Mínar minningar eru svo margar að fylla myndu heila bók en það ætla ég ekki að gera, þær eru fyrir mig. Ástæðan fyrir þessum orðum mínum er þakklæti til Óla fyrir allt það sem hann hefur verið mér og gert fyrir mig. Við áttum margar skemmtilegar stundir, fyrst með lítil börn en þau Auður eignuðust sex yndisleg börn sem í dag eiga erfitt og syrgja mikið en þessi fjölskylda hefur alltaf staðið þétt saman í blíðu og stríðu. Börnin okkar Jónasar hafa alltaf litið á Óla og Auði sem sérstaka vini sína því Benni okkar er fæddur á sama degi og Siggi eldri sonur þeirra, aðeins ári seinna, og svo kom Jonna á afmælisdegi Óla þegar hann var 25 ára og henni hefur alltaf þótt það dálítið flott, að vera af- mælisgjöf á stórum degi. Við gátum alltaf skemmt okkur vel saman og alltaf höfðum við nóg að tala um. Óli var grallari, við áttum marga drauma sem mökum okkar þóttu ekki alltaf jafn snjallir og okkur þóttu, t.d. þegar við tókum upp á því fyrir margt löngu að safna fyrstadagsumslögum, já við vorum að leggja fyrir til ellinnar og ætluðum okkur stóra hluti með safn- inu, planað hvað auðæfin skyldu not- uð í. Þá var gaman, mikið hlegið og oft var gert svolítið grín að okkur en það gerði ekkert til. Óli var með smádellu, sem sé hann varð að eignast ýmis raf- magnstæki og var fljótur að læra á þau. Einu sinni var það dósaopnari, Auði þótti það nú heldur langt gengið en í dag er hún ánægð með gripinn sem léttir verkin. Við Óli spáðum mikið í bíla, má alveg kalla það bíla- dellu, og tvisvar fórum við og keypt- um okkur eins bíla, bara ekki sama litinn, og við vorum ánægð með bílana okkar. Óli var snyrtipinni og það kom svo sannarlega í ljós á bílunum, alltaf stífbónaðir og vel um þá hugsað. Það er ekki hægt að tala um Óla án þess að tala um Auði, þau voru ekki aðeins hjón heldur líka bestu vinir, gerðu alla hluti saman. Þau voru myndarleg og rausnarleg í öllu sem þau gerðu og alltaf samtaka. Óli taldi aldrei eftir sér að keyra fjölskylduna hingað og þangað og þegar hún stækkaði voru ófáar ferðirnar sem hann fór til Kefla- víkur til að sækja eða fara með fólkið sitt sem var að fara eða koma frá út- löndum. Þær voru líka ófáar ferðirnar sem Óli og Auður fóru með Láru syst- ur hans og Björgu móðursystur um bæinn og landið, það var alveg magn- að hvað þau með sitt stóra heimili gátu alltaf fundið tíma fyrir þær, enda var oft viðkvæðið hjá Láru ef henni var boðin hjálp: Hann Óli minn gerir það. Ég get ekki sleppt því að minnast á kokkinn hann Óla, þar var hann svo sannarlega á réttri hillu, þótti gaman að elda og þá sérstaklega veislumat fyrir sitt fólk, alltaf jafn stórtækur, hvar sem á var litið. Með stórt heimili segir það sig sjálft að það þurfti oft að vinna mikið til að hafa í sig og á en í 40 ár vann Óli hjá Kassagerðinni. Árin þar segja allt um hve vel liðinn hann var, vandaður og traustur maður sem stóð alltaf við sitt. Það eru margir í sömu sporum og við í dag, sorgmædd- ir og daprir, hugur okkar er hjá Auði og fjölskyldunni allri, þeirra er miss- irinn og sorgin mest, við biðjum guð að styrkja þau og blessa. Elsku Óli, við Jónas þökkum þér yndislega samveru liðinna ára, minn- ingarnar eru okkar og við þær mun- um við ylja okkur í framtíðinni. Bless- uð sé minning góðs manns. Helga. Þegar við systkinin settumst niður til þess að ræða þig, elsku afi, þá byrj- uðum við á að rifja upp gamla tíma með þér og þá fórum við að skelli- hlæja yfir öllum þeim prakkarastrik- um sem þú beittir okkur jafnan þegar þú hittir okkur. Enn þann dag í dag þá bíðum við eftir því að þú komir og lemjir á gluggann á eldhúsinu heima hjá okkur svo það fari ekki á milli mála að þú sért kominn í heimsókn. En því miður þá er búið að taka þig frá okkur og minningarnar verða því að taka við og getum við sagt þér að þær eru margar og allar góðar því þú varst einn yndislegasti maður sem hefur gengið á þessari jörð. Er það mikill missir fyrir okkur, fjölskylduna og ættingja að missa svona yndisleg- an mann sem lífsgleðin og ástin skein af í hvívetna. Elsku afi, við vitum að þér líður vel og viljum við kveðja þig með þessum sálmi: Drottinn er minn hirðir, mig mun ekkert bresta. Á grænum grundum lætur hann mig hvílast, leiðir mig að vötnum, þar sem ég má næðis njóta. Hann hressir sál mína, leiðir mig um rétta vegu fyrir sakir nafns síns. Jafnvel þótt ég fari um dimman dal, óttast ég ekkert illt, því að þú ert hjá mér, sproti þinn og stafur hugga mig. Þú býr mér borð frammi fyrir fjendum mínum, þú smyr höfuð mitt með olíu, bikar minn er barmafullur. Já, gæfa og náð fylgja mér alla ævidaga mína, og í húsi drottins bý ég langa ævi. (24. Davíðssálmur.) Sofðu rótt, engillinn okkar. Ómar Örn og Auður Ólafsbörn. Elsku afi. Okkur þykir óendanlega vænt um þig og höfum aldrei saknað neins eins mikið og þín. Þegar þú knúsaðir okkur fastast, hlóst hæst af öllum, sast í stólnum þínum og naust þess að hrjóta yfir masinu í okkur og allt hitt sem við metum svo mikils. En nú er víst tíminn kominn sem við breiðum yfir þig sængina, óskum þér góðrar nætur og biðjum Guð að geyma þig. Við munum alltaf geyma minn- inguna um þig í hjarta okkar. Þínar Halla Guðný, Elísabet Helga og Ólafía Auður. Mig langar í fáum orðum að kveðja Óla föðurbróður minn. Óli var einstaklega glettinn og skapgóður maður, og stutt var í stríðnina hjá honum. Hann stríddi mér nú ekki svo sjaldan á því að hann hefði fengið mig í afmælisgjöf, og þegar hann yrði fimmtugur og ég tuttugu og fimm þá færi hann með mig á ball og ég yrði að dansa við hann allt kvöldið. Þetta fannst mér nú alveg voðalegt þegar ég var lítil, að þurfa að dansa við gamlan karl heilt kvöld, þó fannst mér nú flott að vera afmælisgjöfin hans Óla frænda. Þessi hugsun breyttist svo með tímanum og gat ég svo alveg hugsað mér að dansa við Óla þegar ég var orðinn tuttugu og fimm ára. Óli var svo erlendis á þessum merkisdegi okkar beggja, en hann hafði engu gleymt og sendi mér afmælisgjöf í tilefni dagsins. Ég á líka góðar minningar frá því þegar Auður og Óli komu í heimsókn til okkar í Mosgerðið í gamla daga. Í þá daga tíðkaðist að börnin væru far- in að sofa þegar gestirnir kæmu, en við fengum alltaf að vaka eftir Auði og Óla, því þau gáfu sér alltaf tíma til að heilsa uppá okkur og gefa okkur sæl- gæti í poka. Elsku Auður og fjölskylda, um leið og ég kveð Óla frænda minn, sendi ég ykkur öllum mínar innilegustu sam- úðarkveðjur. Guð gefi ykkur styrk í ykkar miklu sorg. Jóhanna Jónasdóttir. Ólafur Jónas Sigurðsson, verk- stjóri, andaðist 11. mars sl. á sextug- asta og níunda aldursári. Ólafur fór ungur að árum til sjós hjá föður sínum, Sigurði Guðbjarts- syni, bryta hjá Skipaútgerð ríkisins. Síðan vann hann á Keflavíkurflugvelli um tíma en gerðist bifreiðastjóri, fyrst hjá heildverslun Sigurðar Skjaldberg en eftir það hjá Kassa- gerð Reykjavíkur. Megintíma starfs- ævi sinnar vann hann hjá Kassagerð Reykjavíkur, í upphafi við akstur og tækjastjórn en varð verkstjóri að nokkrum árum liðnum og til æviloka. Það er hverjum vinnuveitanda ómetanlegt að hafa starfsmenn sem vinna þeim allt hið besta áratugum saman og eru óhvikulir í tryggð við vinnustað sinn og sýna trúmennsku í starfi í hvívetna. Þessar dyggðir sýndi Ólafur í verki er hann af miklu snarræði og harðfylgi, einn síns liðs, kom í veg fyrir stórbruna í Kassa- gerðinni er eldur kom upp þar, fyrir allnokkrum árum. Fyrir þetta afrek hlaut hann virðingu og traust eigenda og lof annarra. Ólafur Jónas kynntist ungur eftir- lifandi konu sinni, Auði Gunnarsdótt- ur frá Múla við Suðurlandsbraut, sem elst er Múlasystkina hinna yngri. Bjuggu þau fyrst í Múla og eignuðust þar elsta barn sitt en eftir það á tveimur stöðum í austurbæ Reykja- víkur þar til þau fluttu í Breiðholtið að Grýtubakka 6. Geta má þess, að amma Auðar var ein Breiðholts- systra, sem svo voru kenndar í Reykjavík um fyrri aldamót. Hjónaband Ólafs og Auðar var far- sælt og eignuðust þau sex börn og eru barnabörn og barnabarnabörn fjöl- mörg. Þau hjón hlúðu mjög að börn- um sínum og fjölskyldum þeirra. Ætla má að ekki hafi sá dagur liðið að þau hafi ekki með einum eða öðrum hætti fylgst með og aðstoðað ein- hvern úr þessum stóra hópi og allir hafa niðjarnir átt athvarf hjá þeim að sækja í. Við færum eftirlifandi eiginkonu og niðjum öllum og öðrum ástvinum ein- lægar samúðarkveðjur. Hörður Gunnarsson frá Múla og fjölskylda. Fyrir tæpum fimmtíu árum voru þrjár ungar konur að stíga sín fyrstu skref til hjúskapar. Þegar hver um sig taldi sig hafa fundið hinn eina rétta hófst tilhugalífið og meðan á því stendur er lítill tími til annars. Nú fljótlega fóru börnin að fæðast og þá kom að því mikilvægasta í lífi hverra hjóna, að velja sér vini þar sem vin- átta og virðing ríkir um líf hvert ann- ars. Það er eins og að finna sér höfn eða kasta lífankeri til að taka af stærstu boðaföll og brimsjói lífsins. Næst var að stofna saumaklúbb. Við herramennirnir þrír sem urð- um þess aðnjótandi að verða lífsföru- nautar þessara glæsikvenna komum allir úr ólíku umhverfi, en náðum fljótlega saman og biðum oft með óþreyju eftir næsta saumaklúbbi til að ræða lífsins gagn og nauðsynjar, að vísu eftir löglegan mætingatíma. Það var ánægjuleg tilfinning að sjá heimilin skarta því besta sem efni og aðstæður leyfðu á hverjum tíma. Nafnorðatökin: Auður og Óli, Gunnar og Lillý, Systa og Palli, Alma og Sveinn urðu öllum fjölskyldumeð- limum töm og ég held að megi segja að þetta hafi verið með fyrstu orð- unum sem börnin lærðu. Alma og Sveinn komu nokkru seinna inn í fé- lagsskapinn og fluttu til Svíþjóðar fyrir um þremur árum. Ýmsir komu og fóru úr þessum félagsskap en kjarninn stóð af sér öll veður og stendur enn. Fyrir rúmum fjórum árum var höggvið stórt skarð í félagsskapinn þegar Páll Andreasson (maður Systu) lést langt um aldur fram aðeins 68 ára gamall og var hans sárt saknað. Ekki ríkir minni sársauki og söknuður nú þegar Ólafur fellur frá fyrir einum harðasta vágesti mannkynsins. Ólafur var ekki bara vinur vina sinna, hann var frábær heimilisfaðir og starfskraftur sem hvert einasta fyrirtæki gat óskað sér að hafa í starfi, enda hlaut hann margar við- urkenningar fyrir störf sín hjá Kassa- gerð Reykjavíkur sem hann starfaði hjá lengst af sínum starfstíma. Hann var ákaflega greiðvikinn maður og þær voru ófáar ferðirnar sem hann keyrði konur okkar Palla fram og aft- ur í saumaklúbbinn þegar við vorum forfallaðir og fjarri góðu gamni og það var ósjaldan sem hann var með búslóð okkar félaganna á herðum sér í húsnæðishraki frumbýlisáranna. Það er erfitt að kveðja eftir svo langa og trausta vináttu enda sár söknuður í brjósti okkar sem þessa kveðju sendum. Elsku Auður, við sendum þér og fölskyldu þinni okkar innilegustu samúðarkveðjur og biðjum góðan Guð að styrkja ykkur í sorginni. Gunnar, Lillý, Guðríður, Alma og Sveinn. Faðir minn, DÓSÓÞEUS TÍMÓTHEUSSON, lést á Arnarholti, Kjalarnesi, fimmtudaginn 13. mars. Jarðarförin fer fram frá Fossvogskapellu föstu- daginn 21. mars kl. 15.00. Fyrir hönd ættingja, Rannveig Ísfjörð. Elskulegur faðir okkar, tengdafaðir og afi, ELLERT RÖGNVALDUR EMANÚELSSON, Faxabraut 36C Keflavík, lést á heimili sínu sunnudaginn 9. mars. Útförin fer fram frá Kelfavíkurkirkju föstudaginn 21. mars kl. 11.00. Soffía Ellertsdóttir, Tómas Tómasson, Emanúel Ellertsson, Lísa Ellertsson, Pétur Lúðvíksson, Karin Uglenes og barnabörn. Elskulegur sambýlismaður minn og fósturfaðir, bróðir okkar, faðir og afi, SIGURÐUR FRIÐRIK SIGURÐSSON, sem varð bráðkvaddur á heimili sínu í Gauta- borg mánudaginn 3. mars s.l., verður jarðsunginn frá Hallgrímskirkju föstudaginn 21. mars kl. 14.00. Þeim, sem vilja minnast hans, er bent á minningarsjóð Sigurðar hjá íslenska söfnuðinum í Gautaborg, sjá nánar: www.kirkjan.org . Ásta Georgsdóttir, Aron Kári, Magnea Sigurðardóttir, Jón Sigurðsson, börn og barnabörn. Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, afi og bróðir, BJÖRN EINARSSON frá Mýnesi, andaðist á Landspítalanum við Hringbraut mánudaginn 17. mars. Einar Örn Björnsson, Björn Björnsson, Jónína Eyja Þórðardóttir, Hjörleifur Björnsson, barnabörn og systkini. Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma og langamma, MARÍA KONRÁÐSDÓTTIR, Hveragerði, lést á hjúkrunarheimilinu Ási í Hveragerði sunnudaginn 16. mars sl. Jarðsett verður frá Hveragerðiskirkju laugar- daginn 22. mars kl. 14.00. Guðný Jóhanna Kjartansdóttir, Ólafur Hannes Kornelíusson, Björn Guðjónsson, Ásta Gunnlaugsdóttir, Ingibjörg Sigrún Guðjónsdóttir, Óskar Elíasson, Sigurður Guðjónsson, Ólöf Geirmundsdóttir, Margrét Guðjónsdóttir, Ómar Halldórsson, barnabörn og barnabarnabörn. Ástkær eiginmaður minn, ÁRNI KRISTJÁNSSON píanóleikari, Hávallagötu 30, Reykjavík, andaðist á hjúkrunarheimilinu Sóltúni aðfara- nótt miðvikudagsins 19. mars. Fyrir hönd vandamanna, Anna Guðrún Steingrímsdóttir.

x

Morgunblaðið

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.