Tíminn Sunnudagsblað - 23.03.1969, Blaðsíða 5

Tíminn Sunnudagsblað - 23.03.1969, Blaðsíða 5
— Það hefur verið mikið félags- líf í Svarfaðardal á þessum árum? — Þar var mikið og gott félags- !f. Dalurinn var fjölmennur, þorp- i og sveltin, og nógar tómstumdir veturna. Vio ftundum upp á jhörgu, og oftast var eitthvað á $eySi. Allt okkar skemmtiefni svo £8 segja vair heimafengi'ð, verk tkar sjálfra. Já — það var mik- dugu'r í ungmennafélaginu í þá daga. — Þá hefur líka gefizt tóm til þess að yrkja vísu, — Já. Og það var töluvert um hagyrðinga á Dalví'k. Þekktastur var Haraldur Sóffóníasson, Harald- ur á Jaðri. Við erum firændur, þremenni'ngar, og ortum oft sam- an. Stuodum sátum við daglangt og kváðumst á. En hann var eldri en ég og æfðari og miklu betri hagyrðingur og kvað mig náttúr- lega í kútinn. .Einu sinni vorum við búnir að sitja við kveðskapinn allan daginn frá hádegi til kvölds. En' e'kki var- það nú all't fallegt, sem við höfðum kveðið, því að flest var látið fjúka. Loks sagði Harald- ur: Brjóttu af skafti bragarhjör, bjargaðu æru þinni: Haltu kjafti og fýluför farðu ei öðru sinni. Þá sagði ég: „Þetta er nú góð lokavísa, og nú fer ég heim í mat". Stundum kváðumst við Haraldur á á samkomum, bæði á Dalvík og víðar. Þetta var auðvitað undirbú- ið — annar þóttist kanuski vera læknir, en hinn sjúklingur, eða þá biðill og ungmær. Gamanbragi ort- Um við líka um menn og málefni, því að þá var það í tízku. Jóhannes, sem ég nefndi áðan, var helzti gamanvísnasöngvairinn. Um þetta leyti varð Nóvusl'agurinn á Akur- eyri. Þar var stimpast og kasta'ð kolum, og margir fóru hinum hrak legustu orðum um bolsivífcka og allt þeirra tahæfi. Þá tók ég mig til og orti brag og lét ýmsa menn fella dóma um Nóvuslaginn, einn í hverri vísu. En nú bjóst ég við, að sumir yndu sínum hlut ekki iiema miðlungi vel, og ég greip til þess ráðs að helga fóstra mínum eina vísuna, svo að grunur félli síð- ur á mig. Hann hét Stefán Árna- ífon, einn af þessum sérkenmilegu panngerðum, sem þá voru enn of ér mioldu, indæliskarl: Árnason nú eirooig þetta frétti, ögn úr sínu baki þá haron rétti. Va'rúðarreglu setti hann sama daginn Og sagði: E-gill minn, ég ætla að biðja þig að láta ekki bölvaða bolsana narra þig í slagiron. — Þú hefur verið heima á Dal- Vík jarðskjálftasumarið? — Ég held nú það. Daginn þeg- ar jarðskjálftarnir bynjuðu var ég eimn að bera smásteina .í fötum neðan úr fjöru til þess að fylla með holur á stakkstæði eða fisk- reit. Þá heyri ég fyrst dyn og svo eins og skrjáf, og í sömu andrá verð ég þess áskynja, að steinvöl- urnar í fjörunni eru allar komnair á hreyfingu. Mér verður auðvitað litið í kring um mig, og þá sé ég, hvernig jörðin gerogur öii i oyigj- um. Og að horfa upp í Iþorpið — það var hálfóhugnanlegt: Ég sá reykháfána riða og faíia og gafl- ana rifna frá húsunum. Svo sem hundrað metra frá mér voru tvö börn að l'eika sér við 'hús, lí'klega tveir eða þrír metrar á milli þeirra. Reykháfurinn á þessu húsi var einn þeirra, sem hrundi, og hann lenti á stéttironi á milli barnanna. En svona var það: Jarðskjálftinn varð engum a'ð fjörtjóni, svo furðu- legt sem það var. Víkurhóll hét eitt húsið, og þar bjó Elías Hall- dórsson, faðir Bjarka lögreglu- þjóns, sem margt var rætt um f vetur. Þar uppi á lofti var gamalT maðuir rúmlæguir, Óskar að nafni. Þarna var timburgólf og bit- arnir drógust út úr veggnum í öðr- EgitJ Biarnason í bókabúð sinni á 'Hverfisgötu. T f M I N N — SUNNUDAGSBLAÐ 245

x

Tíminn Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/301

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.